Ο Αριστοτέλης μερικές φορές συνάγει από αυτού του είδους τη θεώρηση ότι η σκέψη αφορά τα καθόλου (universals), ενώ η αντίληψη τα καθέκαστα (particulars) (*De Anima* ii 5, 417b23, *Posterior Analytics* i 31, 87b37–88a7), αν και αλλού θα δεχθεί ότι έχουμε επίσης γνώση των ατόμων (*De Anima* ii 5, 417a29· *Metaphysics* xiii 10, 1087a20). Τα χωρία αυτά δεν είναι αντιφατικά, αφού ο Αριστοτέλης μπορεί απλώς να τονίζει ότι η σκέψη τείνει να προχωρεί σε υψηλότερο επίπεδο γενικότητας από την αντίληψη, λόγω του ότι πραγματεύεται συγκριτικά αφηρημένα δομικά χαρακτηριστικά των αντικειμένων της. Ένας άνθρωπος μπορεί να σκεφθεί τι είναι το να είναι κάτι λίθος, αλλά δεν μπορεί, με καμία άμεση και κυριολεκτική έννοια του όρου, να το αντιληφθεί αισθητηριακά.
[https://plato.stanford.edu/cgi-bin/encyclopedia/archinfo.cgi?entry=aristotle-psychology (Jan 8, 2016)]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.