Η διερεύνηση του Αριστοτέλη σχετικά με τις αρχές της ύλης τον οδηγεί να διατυπώσει τη σημαντική διάκριση μεταξύ μορφής και ύλης. Ένα κλασικό παράδειγμα που απεικονίζει αυτή τη διάκριση είναι εκείνο ενός χάλκινου αγάλματος: ο χαλκός είναι η ύλη, ενώ η μορφή του αγάλματος είναι η μορφή. Ούτε η ύλη ούτε η μορφή μπορούν να υπάρξουν ανεξάρτητα. Ακόμη και ένα κομμάτι χαλκού θα είχε κάποια μορφή, αν και η μορφή αυτή θα ήταν λιγότερο διακριτή από εκείνη ενός αγάλματος. Παρομοίως, θα ήταν αδύνατο για μια μορφή να υπάρξει χωρίς κάποια ύλη που να προσλαμβάνει αυτή τη μορφή. Το άγαλμα δε χρειάζεται να είναι φτιαγμένο από χαλκό για να έχει τη μορφή του, αλλά πρέπει να είναι φτιαγμένο από κάτι. Η διάκριση μορφής–ύλης επιτελεί σημαντικό έργο για τον Αριστοτέλη, ιδίως στα έργα Φυσικά και Μετά τα Φυσικά, καθώς του επιτρέπει να εξηγήσει πώς κάτι μπορεί ταυτόχρονα να μεταβάλλεται και να παραμένει το ίδιο. Αν, για παράδειγμα, το χάλκινο άγαλμα λιωνόταν, η μορφή θα είχε αλλάξει αλλά η ύλη θα παρέμενε η ίδια. Αν δεν υπήρχε καμία αμετάβλητη ύλη, δε θα είχαμε κανένα λόγο να πούμε ότι το κομμάτι χαλκού ήταν κατά κάποιον τρόπο ο ίδιος χαλκός με εκείνον που αποτελούσε το άγαλμα.
[https://www.sparknotes.com/philosophy/aristotle/section3/page/2/]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.