Ο C. L. R. James για τον Μαρξ, την Κομμούνα και τη σημασία τους για τους εργάτες στις ΗΠΑ

 

===== Ο C. L. R. James για τον Μαρξ, την Κομμούνα και τη σημασία τους για τους εργάτες στις ΗΠΑ =====

Από το φύλλο της 18ης Μαρτίου 1946 της εφημερίδας Labor Action, οργάνου του Εργατικού Κόμματος των Ηνωμένων Πολιτειών (Workers Party of the United States).

C. L. R. James

Έδειξαν τον δρόμο προς τη χειραφέτηση της εργασίας
Για τον Καρλ Μαρξ και την 75η επέτειο της Παρισινής Κομμούνας

Η αμερικανική εργατική τάξη δεν είναι ακόμη τόσο εξοικειωμένη όσο η ευρωπαϊκή εργατική τάξη με την ιστορία και τις παραδόσεις του επαναστατικού σοσιαλιστικού κινήματος. Η 14η Μαρτίου, επέτειος του θανάτου του Καρλ Μαρξ, και η 18η Μαρτίου, επέτειος της Παρισινής Κομμούνας, θα εορταστούν μόνο από μια μικρή μειοψηφία.

==== Οι εργάτες των ΗΠΑ και η κληρονομιά του Μαρξ ====

Καθώς η διεθνής κρίση βαθαίνει, το αμερικανικό προλεταριάτο θα αυξήσει γρήγορα το ενδιαφέρον του για τον μεγάλο στοχαστή, ολόκληρο το έργο του οποίου θεμελιωνόταν στην αντίληψη του προλεταριάτου ως της πιο προοδευτικής δύναμης της σύγχρονης κοινωνίας και ως του ασυμβίβαστου εχθρού της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Καθώς η ταξική πάλη οξύνεται στις ΗΠΑ, ο μαρξισμός θα αναδειχθεί σε αντικείμενο ευρείας λαϊκής μελέτης. Τότε το αμερικανικό προλεταριάτο θα μάθει να γιορτάζει με το δικό του δυναμικό ύφος την επέτειο εκείνων των εργατών του Παρισιού οι οποίοι, το 1871, για να χρησιμοποιήσουμε τη φράση του Μαρξ, εφόρμησαν στον ουρανό. Αυτοί έδωσαν στον κόσμο, για πρώτη φορά, την «πολιτική μορφή που επιτέλους ανακαλύφθηκε, μέσα στην οποία μπορούσε να πραγματοποιηθεί η οικονομική χειραφέτηση της εργασίας».

Η ζωή του Καρλ Μαρξ αποτελούσε ένα αδιάσπαστο σύνολο. Αφιερώθηκε στην επιστημονική απόδειξη της αναπόφευκτης παρακμής της καπιταλιστικής κοινωνίας. Παράλληλα, όμως, με αυτή την παρακμή, αναδύθηκε το σοσιαλιστικό προλεταριάτο, η τάξη που προοριζόταν να ανατρέψει τον καπιταλισμό, να εγκαθιδρύσει τη σοσιαλιστική κοινωνία και να εξαλείψει μια για πάντα την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Στον Μαρξ δεν υπήρχε ούτε το παραμικρό ίχνος μυστικισμού. Ήταν αυθεντία στην αγγλική πολιτική οικονομία, στη γερμανική φιλοσοφία και στη γαλλική πολιτική επιστήμη. Τα χρησιμοποίησε στο μνημειώδες έργο του για να αποδείξει ότι το κοινωνικό κίνημα διέπεται από την αναγκαιότητα μιας διαδικασίας φυσικής ιστορίας, ότι «κυβερνάται από νόμους που όχι μόνο είναι ανεξάρτητοι από την ανθρώπινη θέληση, συνείδηση και νοημοσύνη, αλλά, αντίθετα, καθορίζουν αυτή τη θέληση, τη συνείδηση και τη νοημοσύνη».

Με αυτό δεν εννοούσε ότι το μέλλον της ανθρώπινης κοινωνίας ήταν προκαθορισμένο σε όλα του τα γεγονότα και τις επιμέρους εξελίξεις. Γνώριζε ότι οι άνθρωποι δημιουργούν οι ίδιοι την ιστορία τους. Γνώριζε ότι η κοινωνική ζωή προχωρά μέσα από τη σύγκρουση συμφερόντων και παθών, η οποία περιπλέκεται από όλα τα αμέτρητα και αποπροσανατολιστικά φαινόμενα που συνοδεύουν την καθημερινή δραστηριότητα εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων. Ωστόσο, περισσότερο από κάθε άλλον στοχαστή, θεμελίωσε το γεγονός ότι όλες αυτές οι πολυάριθμες πράξεις πραγματοποιούνται σύμφωνα με ορισμένους νόμους. Για τον ίδιο, ο σημαντικότερος νόμος ήταν η οργανική κίνηση του προλεταριάτου προς την ανατροπή της αστικής κοινωνίας.

Ίσως σήμερα θα ήταν χρήσιμο να υπενθυμίσουμε μια πλευρά της θεωρίας του που πολύ συχνά λησμονείται. Κανένας άνθρωπος δεν είχε υψηλότερη αντίληψη για το πεπρωμένο του ανθρώπινου γένους. Για τον Μαρξ, το μεγαλύτερο έγκλημα του καπιταλισμού ήταν το εξής: ενώ, από τη μία πλευρά, δημιουργούσε τη δυνατότητα μιας πραγματικά ανθρώπινης ύπαρξης για ολόκληρη την ανθρωπότητα, από την άλλη, λόγω της ίδιας της φύσης της διαδικασίας της καπιταλιστικής παραγωγής, υποβίβαζε τον μεμονωμένο εργάτη στο επίπεδο ενός απλού εξαρτήματος της μηχανής.

==== Ένα νέο όραμα για τους εργαζόμενους ανθρώπους ====

Στο μεγάλο έργο του, *Το Κεφάλαιο*, ο Μαρξ υπογράμμιζε επανειλημμένα ότι, όσο η καπιταλιστική παραγωγή γινόταν περισσότερο επιστημονική, τόσο περισσότερο η πραγματική εργασία του εργάτη στερούνταν το διανοητικό της περιεχόμενο και τις εκπαιδευτικές της δυνατότητες. Ο Μαρξ απείχε τόσο πολύ από το να είναι ένας χυδαίος υλιστής, ώστε, καταγγέλλοντας τα δεινά της καπιταλιστικής παραγωγής, δεν δίσταζε —έστω και προσωρινά— να παραμερίσει το ζήτημα του μισθού του εργάτη.

«Ανάλογα με τη συσσώρευση του κεφαλαίου», επέμενε, «η κατάσταση του εργάτη, είτε η αμοιβή του είναι υψηλή είτε χαμηλή, πρέπει να χειροτερεύει».

Βασιζόμενος στην οικονομική ανάλυση, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η σύγχρονη κοινωνία θα αφανιζόταν, αν δεν αντικαθιστούσε τον σημερινό εργάτη —ο οποίος είναι καταδικασμένος στην αυτόματη επανάληψη μηχανικών κινήσεων— με το άτομο που έχει αναπτυχθεί ολοκληρωμένα.

Ένας τέτοιος άνθρωπος, σύμφωνα με τον Μαρξ, θα ήταν κατάλληλος για μια ποικιλία εργασιών, έτοιμος να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε μεταβολή της παραγωγής· ένας άνθρωπος για τον οποίο οι διαφορετικές κοινωνικές λειτουργίες που επιτελούσε δεν θα ήταν παρά τόσα μέσα για να δίνει ελεύθερο πεδίο στις φυσικές και επίκτητες δυνάμεις του. Αυτός θα ήταν, για τον Μαρξ, ο εργάτης μιας πολιτισμένης κοινωνίας. Μια τέτοια κοινωνία, όμως, θα μπορούσε να προκύψει μόνο με την καταστροφή του κεφαλαίου.

Το όραμά του ήταν τέτοιο, ώστε αυτός ο μελετητής της πολιτικής οικονομίας και της εργασιακής διαδικασίας διατύπωσε ίσως την πιο ποιητική και διορατική προοπτική για την ανθρώπινη κοινωνία που έχει ποτέ προταθεί από οποιονδήποτε φιλόσοφο ή ποιητή.

Σύμφωνα με τον ίδιο, μόνο με τη δημιουργία της σοσιαλιστικής κοινωνίας θα άρχιζε η πραγματική ιστορία της ανθρωπότητας. Έτσι, με μία και μόνη κίνηση, υποβίβασε σε ασήμαντο μέγεθος τη γνώση και τον πολιτισμό που είχαν αποκτηθεί με κόπο μέσα σε χιλιάδες χρόνια πολιτισμού — ενός πολιτισμού που ο ίδιος είχε μελετήσει και κατανοήσει περισσότερο από τους περισσότερους ανθρώπους.

Όλα αυτά, έλεγε, δεν θα ήταν τίποτα συγκριτικά με την προοπτική που θα ανοιγόταν για την ανθρώπινη κοινωνία μέσω της κατάργησης της εκμετάλλευσης των τάξεων στη βάση μιας παγκόσμιας συνεργασίας.

Ωστόσο, μολονότι ήταν επιστήμονας και φιλόσοφος, με μια ακλόνητη πίστη στο αναπόφευκτο του σοσιαλισμού, ο Μαρξ δεν ήταν απλώς ένας άνθρωπος του γραφείου. Συμμετείχε στη γερμανική επανάσταση του 1848, δραστηριοποιήθηκε στην προετοιμασία της επανάστασης εκείνης της χρονιάς και, μέχρι το τέλος της ζωής του, συμμετείχε, όποτε ήταν δυνατόν, στους αγώνες των εργατών εναντίον του καπιταλισμού, τους οποίους πάντοτε αντιλαμβανόταν ως προετοιμασία για την κοινωνική επανάσταση.

Το 1871, όταν οι εργάτες του Παρισιού εγκαθίδρυσαν την Κομμούνα, ο Μαρξ την χαιρέτισε ως ένα από τα μεγαλύτερα γεγονότα στην ανθρώπινη ιστορία. Ας θυμηθούμε εν συντομία τις περιστάσεις.

==== Η πρώτη κυβέρνηση της εργατικής τάξης ====

Η Γαλλία είχε ηττηθεί από τους γερμανικούς στρατούς, οι οποίοι βρίσκονταν στις Βερσαλλίες, λίγα μόλις χιλιόμετρα μακριά από το Παρίσι. Οι ηγέτες του γαλλικού καπιταλισμού —πολιτικοί και στρατιωτικοί— είχαν γονατίσει μπροστά στους Γερμανούς κατακτητές, αγωνιώντας να σώσουν το τομάρι τους και τα λάφυρα που είχαν συσσωρεύσει κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ήταν έτοιμοι να ξεπουλήσουν τη Γαλλία στους κατακτητές της.

Ο γαλλικός λαός είχε ανακηρύξει τη Γαλλική Δημοκρατία, και αυτοί οι καπιταλιστές πολιτικοί γνώριζαν ότι ένα μεγάλο εμπόδιο στεκόταν στον δρόμο της συνωμοσίας τους με τον Μπίσμαρκ. Το εμπόδιο αυτό ήταν οι ένοπλοι δημοκρατικοί του Παρισιού.

Σε στενή συνεργασία με τον Γερμανό εισβολέα, η γαλλική άρχουσα τάξη επιχείρησε να αφοπλίσει τους Παριζιάνους. Οι εργάτες του Παρισιού, όμως, εξαντλημένοι από έναν λιμό πέντε μηνών, δεν δίστασαν ούτε στιγμή. Κατέλαβαν την εξουσία στο Παρίσι και εγκαθίδρυσαν την Παρισινή Κομμούνα.

Τι ακριβώς ήταν αυτή η Κομμούνα; Έχουν διατυπωθεί πολλές ερμηνείες. Η ερμηνεία του Καρλ Μαρξ παραμένει αξεπέραστη ως προς την απλότητα και τη διεισδυτικότητά της:

> «Ήταν ουσιαστικά μια κυβέρνηση της εργατικής τάξης, το προϊόν της πάλης της παραγωγού τάξης ενάντια στην τάξη που ιδιοποιείται τον πλούτο, η πολιτική μορφή που επιτέλους ανακαλύφθηκε, μέσα στην οποία μπορούσε να πραγματοποιηθεί η οικονομική χειραφέτηση του ανθρώπου».

==== Τι συμβόλιζε η Παρισινή Κομμούνα ====

Η Παρισινή Κομμούνα ήταν, πρώτα και κύρια, μια δημοκρατία. Η κυβέρνηση ήταν ένα σώμα εκλεγμένο με καθολική ψηφοφορία. Κανένας από τους λειτουργούς της δεν αμειβόταν περισσότερο από έναν ειδικευμένο εργάτη.

Δεν απαλλοτρίωσε την ιδιοκτησία της αστικής τάξης, αλλά παρέδωσε σε ενώσεις εργατών όλα τα κλειστά εργαστήρια και εργοστάσια, είτε οι καπιταλιστές ιδιοκτήτες τους είχαν εγκαταλείψει τη χώρα είτε είχαν απλώς αποφασίσει να σταματήσουν τη λειτουργία τους.

Η Κομμούνα διήρκεσε 71 ημέρες. Καταστράφηκε εξαιτίας ενός συνδυασμού των δικών της αδυναμιών —κυρίως της έλλειψης αποφασιστικότητας— και των προδοτικών ενεργειών της γαλλικής αστικής τάξης, η οποία είχε συνάψει μια αδιάντροπη συμμαχία με τον γερμανικό στρατό.

Η δολοφονική αγριότητα με την οποία οι μαχητές της Κομμούνας εκτελέστηκαν, βασανίστηκαν και εκτοπίστηκαν παρέμεινε ορόσημο στην ευρωπαϊκή ιστορία, μέχρι την εποχή του Χίτλερ και του Στάλιν.

Σήμερα, η ιστορία της Κομμούνας προσφέρει πολλά διδάγματα στο αμερικανικό προλεταριάτο. Ίσως το σημαντικότερο για τους πρωτοπόρους εργάτες είναι η μέθοδος με την οποία ο Μαρξ προσέγγισε τη μελέτη της και τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε.

Για τον Μαρξ, η Κομμούνα, παρά την αποτυχία της, αποτελούσε σύμβολο ανεκτίμητης αξίας.

Ήταν σύμβολο επειδή έδειξε τις πραγματικές γυναίκες του Παρισιού —ηρωικές, ευγενείς και αφοσιωμένες, όπως οι γυναίκες της αρχαιότητας.

Ήταν σύμβολο επειδή έδειξε στον κόσμο:

> «Το Παρίσι που εργάζεται, σκέφτεται, μάχεται και αιμορραγεί — σχεδόν λησμονώντας, καθώς κυοφορεί μια νέα κοινωνία, τους κανίβαλους που βρίσκονται στις πύλες του — λαμπερό από τον ενθουσιασμό της ιστορικής του πρωτοβουλίας».

Ήταν σύμβολο επειδή αναγνώρισε σε όλους τους ξένους το δικαίωμα να τιμηθούν πεθαίνοντας για τον αθάνατο σκοπό.

Ήταν σύμβολο επειδή, ακόμη και πριν υπογραφεί η ειρήνη με τη Γερμανία, η Κομμούνα διόρισε έναν Γερμανό εργάτη υπουργό Εργασίας.

Ήταν σύμβολο επειδή, κάτω από τα βλέμματα των Πρώσων κατακτητών από τη μία πλευρά και του βοναπαρτικού στρατού από την άλλη, γκρέμισε τη μεγάλη στήλη της πλατείας Βαντόμ, η οποία στεκόταν ως μνημείο της πολεμικής δόξας του Ναπολέοντα Α΄.

Ο Μαρξ δεν έβλεπε σε αυτές τις πράξεις τυχαίες χειρονομίες, αλλά οργανικές αντιδράσεις του επαναστατικού προλεταριάτου στις βάρβαρες πρακτικές και την ιδεολογία της αστικής κοινωνίας.

==== Το σημαντικό συμπέρασμα ====

Το σημαντικότερο, ωστόσο, είναι ότι ο Μαρξ άντλησε ένα μεγάλο θεωρητικό συμπέρασμα από την εμπειρία της Κομμούνας.

Έδειξε ότι ο καπιταλιστικός στρατός, το καπιταλιστικό κράτος και η καπιταλιστική γραφειοκρατία δεν μπορούν να καταληφθούν από το επαναστατικό προλεταριάτο και να χρησιμοποιηθούν για τους δικούς του σκοπούς. Έπρεπε να συντριβούν ολοκληρωτικά και να οργανωθεί ένα νέο κράτος, θεμελιωμένο στην οργάνωση της εργατικής τάξης.

Το 1871, ο Μαρξ διατύπωσε αυτό το συμπέρασμα ως θεωρητικό πόρισμα. Το 1905 και, αργότερα, το 1917, η ρωσική εργατική τάξη, με τη δημιουργία των Σοβιέτ, δηλαδή των εργατικών συμβουλίων, έθεσε τα θεμέλια ενός νέου τύπου κοινωνικής οργάνωσης.

Χάρη στη μελέτη της ανάλυσης της Κομμούνας από τον Μαρξ, ο Λένιν μπόρεσε να αναγνωρίσει τόσο γρήγορα τη σημασία των Σοβιέτ και να τα καθιερώσει ως θεμέλιο του νέου εργατικού κράτους.

Σήμερα, ο πρωτοπόρος Αμερικανός εργάτης χρειάζεται να γνωρίζει την ιστορία των διεθνών αγώνων του προλεταριάτου. Μέσα από αυτούς θα μάθει ταχύτερα να κατανοεί τον δικό του αγώνα.

Το φυλλάδιο του Μαρξ για την Κομμούνα, *Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία*, είναι ένα βαθυστόχαστο και συγκινητικό κείμενο. Ο εργάτης που δεν έχει ακόμη αρχίσει τη μελέτη του μαρξισμού δεν θα ξεχάσει ποτέ αυτή τη διπλή επέτειο, αν την τιμήσει διαβάζοντας όσα έγραψε ο Καρλ Μαρξ για τη μεγάλη επανάσταση της εργατικής τάξης του Παρισιού.

Πηγή: [C. L. R. James, “Karl Marx and the Paris Commune”](https://libcom.org/library/marx-paris-commune-james-clr)

---------------------------------------
CLR James on Marx, the Commune and their relevance for workers in the US.

From 18 March 1946 issue of Labor Action, newspaper of the Workers Party of the United States

C.L.R. James
They Showed the Way to Labor Emancipation:
On Karl Marx and the 75th Anniversary of the Paris Commune

The American working class is not yet as familiar as the European working class with the history and traditions of the revolutionary socialist movement. March 14, anniversary of the death of Karl Marx, and March 18, anniversary of the Paris Commune will be celebrated by only a small minority.

U.S. Workers and Marx's Heritage
As the international crisis deepens, the American proletariat will rapidly increase its interest in the great thinker whose whole work was based upon the proletariat as the most progressive force in modern society and the irreconcilable enemy of capitalist barbarism. As the class struggle sharpens in the U.S. Marxism will come into its own as a great popular study. The American proletariat will then learn to celebrate in its own vigorous style the anniversary of those workers in Paris who in 1871, to use Marx's phrase, stormed the heavens. They gave to the world, for the first time, the "political form at last discovered under which to work out the economic emancipation of labor."

Karl Marx's life was all of a piece. He devoted himself to a scientific demonstration of the inevitable decline of capitalist society. But side by side with this decline there emerged the socialist proletariat, the class destined to overthrow capitalism, establish the socialist society, and wipe away for good and all the exploitation of man by man.

In Marx there was not the slightest trace of mysticism. He was a master of English political economy, German philosophy, and French political science. These he used in his monumental labors to establish that the social movement had the inevitability of a process of natural history, that it was "governed by laws not only independent of human will, consciousness, and intelligence, but rather on the contrary determining that will, consciousness., and intelligence." By this he did not mean to say that the future of human society was predestined in all its events and occurrences. He knew that men made their own history. He knew that social life proceeded by the conflict of interests and passions, complicated by all the bewildering phenomena which attend the daily activity of hundreds of millions of human beings. But he, more than any other thinker, established the fact that all these multitudinous actions took place according to certain laws. For him the most important law was the organic movement of the proletariat to overthrow bourgeois society.

Perhaps today it would be as well to recall an aspect of his doctrine too often forgotten. No man had a more elevated conception of the destiny of the human race. This for him was the greatest crime of capitalism, that while, on the one hand, it created the possibility of a truly human existence for all mankind, by the very nature of the process of capitalist production, it degraded the individual worker to the level of being merely an appendage to a machine.

A New Vision for the Working People
In his great work, CAPITAL, over and over again, he pointed out that as capitalist production became more scientific, the actual labor of the worker was more and more deprived of intellectual content and educational potentiality. So far was Marx from being a vulgar materialist that in his denunciation of the evils of capitalist production, he did not hesitate (for the moment) to brush aside the wages of the worker. "In proportion as capital accumulates," he insisted, "the lot of the laborer, be his payment high or low, must grow worse." On the basis of economic analysis he drew the conclusion that modern society would perish if it did not replace the worker of today, condemned to automatic repetition of mechanical movement, by the highly developed individual. Such a man, according to Marx, would be fit for a variety of labors, ready to face any change of production, a man to whom the different social functions he performed were but so many means of giving free scope to his own natural and acquired powers. This for him would be a workers in a civilized society but that could come only by the destruction of capital.

Such was his vision that this student of political economy and the labor process has unfolded perhaps the most poetic and far- seeing perspective for human society ever propounded by any philosopher or poet. According to him it was only with the creation of the socialist society that the real history of humanity would begin. Thus at a single stroke, he thrust into insignificance the painfully acquired knowledge and culture of thousands of years of civilization, which he, more than most other men, had studied and understood. All this, he said, would be as nothing in comparison with the perspective which would be opened to human society by the abolition of the exploitation of classes on the basis of a world-wide cooperation. Yet scientist and philosopher as he was, with the unquenchable faith in the inevitability of socialism, Marx was no mere man of the study. He took part in the German revolution of 1848, was active in the preparation of the revolution of that year, and to the end of his days participated, whenever possible, in the workers struggles against capitalism which he always knew as preparation for social revolution. In 1871, when the workers of Paris established the Commune, Marx hailed it as one of the greatest events in human history. Let us briefly recall the circumstances.

The First Working-Class Government
France had been defeated by the armies of Germany which stood at Versailles, a few miles away from Paris. The leaders of French capitalism, statesmen, and soldier, were on their knees before the German conquerors, anxious to save their hides and the plunder that they had accumulated during the war. They were ready to sell out France to the conquered. The French people had proclaimed the French republic, and these capitalist politicians knew that one great obstacle stood in the way of their conspiracy with Bismarck. This obstacle was the armed republicans of Paris. Working in the closest association with the German invader, the French ruling class attempted to disarm the Parisians but the workers of Paris, emaciated by a five month's famine, did not hesitate for a single moment. They seized the power in Paris and established the Paris Commune. What exactly was this Commune? There have been many interpretations. The interpretation of Karl Marx remains unchallenged in its simplicity and its penetration. "It was essentially a working class government, the product of the producing against the appropriating class, the political form at last discovered under which to work out the economic emancipation of man."

What the Paris Commune Symbolized
The Paris Commune was first and foremost a democracy. The government was a body elected by universal suffrage. None of its functionaries was paid more than the wages of a skilled worker. It did not expropriate the property of the bourgeoisie, but it handed to associations of workingmen all closed workshops and factories, whether the capitalist owners had run away or simply had decided to stop work. It lasted for 71 days. It was destroyed by a combination of its own weaknesses, chiefly a lack of decision, and the treacheries of the French bourgeoisie in shameless alliance with the German army. The murderous brutality with which the fighters of the Commune were shot, tortured, and deported, remained a landmark in European civilization, until the days of Hitler and Stalin. Today, to the American proletariat, there are many lessons to be drawn for the history of the Commune. Perhaps the most important for the advanced workers are the methods by which Marx approached its study and conclusions which he drew. For him, the Commune, despite its failure, was a symbol of inestimable value. It was a symbol in that it showed the real women of Paris -- heroic, noble, and devoted like the women of antiquity. It was a symbol in that it showed to the world: "working, thinking, fighting, bleeding Paris -- almost forgetful, in its incubation of a new society, of the cannibals at its gates -- radiant in the enthusiasm of its historical initiative." It was a symbol in that it admitted all foreigners to the honor of dying for the immortal cause. It was a symbol because even before peace had been signed with Germany, the Commune made a German working man the Minister of Labor. It was a symbol because under the eyes of the conquering Prussians on the one hand, and the Bonapartist army on the other, it pulled down the great Vendome column which stood as a monument to the martial glory of the first Napoleon. Marx saw in these actions not accidental gestures but organic responses of the revolutionary proletariat to the barbarous practices and ideology of bourgeois society.

The Important Conclusion
Most important, however, Marx drew a great theoretical conclusions from the experience of the Commune. He showed that the capitalist army, the capitalist state, the capitalist bureaucracy, cannot be seized by the revolutionary proletariat and used for its own purposes. It had to be smashed completely and a new state organized, based upon the organization of the working class. In 1871, he drew this as a theoretical conclusion. In 1905, and later in 1917, the Russian working class, by the formation of Soviets, or workers councils, laid the basis of a new type of social organization. It was by his studies of Marx's analysis of the Commune that Lenin able to recognize so quickly the significance of the Soviets and to establish them as the basis of the new workers' state. Today the advanced American worker needs to know the history of the international struggles of the proletariat. From these he will most quickly learn to understand his own. Marx's pamphlet on the Commune, THE CIVIL WAR IN FRANCE, is a profound and moving piece of writing. The worker who has not yet begun the study of Marxism will never forget this double anniversary if he celebrates it by reading what Karl Marx had to say about the great revolution of the Paris working-class.

[Karl Marx and the Paris Commune - CLR James](https://libcom.org/library/marx-paris-commune-james-clr)