Η κατηγορία ότι ο αναρχισμός είναι καταστροφικός, παρά εποικοδομητικός, και ότι, επομένως, ο αναρχισμός αντιτίθεται στην οργάνωση, είναι ένα από τα πολλά ψέματα που διαδίδονται από τους αντιπάλους μας. Συγχέουν τους σημερινούς κοινωνικούς μας θεσμούς με την οργάνωση. Ως εκ τούτου, αποτυγχάνουν να καταλάβουν πώς μπορούμε να εναντιωθούμε στους πρώτους, και ωστόσο να επιλέξουμε τη δεύτερη. Γεγονός πάντως είναι ότι τα δύο δεν ταυτίζονται. «Το κράτος θεωρείται συνήθως ως η υψηλότερη μορφή οργάνωσης. Είναι όμως στην πραγματικότητα μία αληθινή οργάνωση; Δεν είναι μάλλον ένας αυθαίρετος θεσμός, που επιβάλλεται πονηρά στις μάζες; «Η βιομηχανία, επίσης, ονομάζεται οργάνωση· όμως τίποτα δεν είναι πιο μακριά από την αλήθεια. Η βιομηχανία είναι η αδιάκοπη πειρατεία των πλουσίων εναντίον των φτωχών. «Μας ζητείται να πιστέψουμε ότι ο Στρατός είναι μια οργάνωση, αλλά μια προσεκτική έρευνα θα δείξει ότι δεν είναι τίποτα άλλο από ένα σκληρό όργανο τυφλής δύναμης. «Το Δημόσιο Σχολείο! Τα κολέγια και τα άλλα ιδρύματα μάθησης, δεν είναι πρότυπα οργάνωσης που προσφέρουν στους ανθρώπους εξαιρετικές ευκαιρίες για διδασκαλία; Μακριά από αυτό. Το σχολείο, περισσότερο από κάθε άλλο ίδρυμα, είναι ένας πραγματικός στρατώνας, όπου ο ανθρώπινος νους γυμνάζεται και χειραγωγείται για να υποταχθεί σε διάφορους κοινωνικά και ηθικά φαντάσματα, και έτσι να είναι κατάλληλος να συνεχίσει το σύστημα εκμετάλλευσης και καταπίεσης. «Η οργάνωση, όπως την καταλαβαίνουμε ΕΜΕΙΣ, ωστόσο, είναι διαφορετικό πράγμα. Βασίζεται, πρωτίστως, στην ελευθερία. Είναι μια φυσική και εθελοντική ομαδοποίηση ενεργειών για την εξασφάλιση αποτελεσμάτων ωφέλιμων για την ανθρωπότητα. «Είναι η αρμονία της οργανικής ανάπτυξης που παράγει ποικιλία χρωμάτων και μορφών, το πλήρες όλο που θαυμάζουμε στο λουλούδι. Ανάλογα η οργανωμένη δραστηριότητα των ελεύθερων ανθρώπων, εμποτισμένων με πνεύμα αλληλεγγύης, θα έχει ως αποτέλεσμα την τελειότητα της κοινωνικής αρμονίας, την οποία ονομάζουμε Αναρχισμό. Στην πραγματικότητα, ο αναρχισμός από μόνος του καθιστά δυνατή τη μη εξουσιαστική οργάνωση κοινών συμφερόντων, αφού καταργεί τον υφιστάμενο ανταγωνισμό μεταξύ ατόμων και τάξεων. «Υπό τις παρούσες συνθήκες ο ανταγωνισμός των οικονομικών και κοινωνικών συμφερόντων οδηγεί σε ανελέητο πόλεμο μεταξύ των κοινωνικών μονάδων και δημιουργεί ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο στον δρόμο μιας συνεταιριστικής κοινοπολιτείας. «Υπάρχει μια λανθασμένη αντίληψη ότι η οργάνωση δεν προάγει την ατομική ελευθερία· ότι, αντίθετα, σημαίνει τη φθορά της ατομικότητας. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η πραγματική λειτουργία της οργάνωσης είναι να βοηθήσει την ανάπτυξη και την εξέλιξη της προσωπικότητας. «Όπως τα ζωικά κύτταρα, με αμοιβαία συνεργασία, εκφράζουν τις λανθάνουσες δυνάμεις τους στο σχηματισμό του πλήρους οργανισμού, έτσι και το άτομο, με τη συνεργατική προσπάθεια με άλλα άτομα, επιτυγχάνει την υψηλότερη μορφή ανάπτυξής του. «Μια οργάνωση, με την αληθινή έννοια, δεν μπορεί να προκύψει από τον συνδυασμό απλών μη οντοτήτων. Πρέπει να αποτελείται από συνειδητές, ευφυείς ατομικότητες. Πράγματι, το σύνολο των δυνατοτήτων και των δραστηριοτήτων μιας οργάνωσης αντιπροσωπεύεται στην έκφραση των ατομικών ενεργειών. «Επομένως, λογικά προκύπτει ότι όσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των ισχυρών, συνειδητοποιημένων προσωπικοτήτων σε μια οργάνωση, τόσο λιγότερος είναι ο κίνδυνος στασιμότητας και τόσο πιο έντονο είναι το στοιχείο της ζωής του. «Ο αναρχισμός υποστηρίζει τη δυνατότητα μιας οργάνωσης χωρίς πειθαρχία, φόβο ή τιμωρία και χωρίς την πίεση της φτώχειας: μια νέα κοινωνική οργάνωση που θα βάλει τέλος στον τρομερό αγώνα για τα μέσα ύπαρξης, τον άγριο αγώνα που υπονομεύει τις καλύτερες ιδιότητες του ανθρώπου, και συνεχώς διευρύνει την κοινωνική άβυσσο. Εν ολίγοις, ο αναρχισμός αγωνίζεται προς μια κοινωνική οργάνωση που θα εδραιώσει την ευημερία για όλους. «Το μικρόβιο μιας τέτοιας οργάνωσης μπορεί να βρεθεί σε εκείνη τη μορφή συνδικαλισμού που έχει καταργήσει τον συγκεντρωτισμό, τη γραφειοκρατία και την πειθαρχία και που ευνοεί την ανεξάρτητη και άμεση δράση από την πλευρά των μελών του.
[Έμμα Γκόλντμαν, Αναρχισμός και άλλα δοκίμια]
The charge that Anarchism is destructive, rather than constructive, and that, therefore, Anarchism is opposed to organization, is one of the many falsehoods spread by our opponents. They confound our present social institutions with organization; hence they fail to understand how we can oppose the former, and yet favor the latter. The fact, however, is that the two are not identical. “The State is commonly regarded as the highest form of organization. But is it in reality a true organization? Is it not rather an arbitrary institution, cunningly imposed upon the masses? “Industry, too, is called an organization; yet nothing is farther from the truth. Industry is the ceaseless piracy of the rich against the poor. “We are asked to believe that the Army is an organization, but a close investigation will show that it is nothing else than a cruel instrument of blind force. “The Public School! The colleges and other institutions of learning, are they not models of organization, offering the people fine opportunities for instruction? Far from it. The school, more than any other institution, is a veritable barrack, where the human mind is drilled and manipulated into submission to various social and moral spooks, and thus fitted to continue our system of exploitation and oppression. “Organization, as WE understand it, however, is a different thing. It is based, primarily, on freedom. It is a natural and voluntary grouping of energies to secure results beneficial to humanity. “It is the harmony of organic growth which produces variety of color and form, the complete whole we admire in the flower. Analogously will the organized activity of free human beings, imbued with the spirit of solidarity, result in the perfection of social harmony, which we call Anarchism. In fact, Anarchism alone makes non-authoritarian organization of common interests possible, since it abolishes the existing antagonism between individuals and classes. “Under present conditions the antagonism of economic and social interests results in relentless war among the social units, and creates an insurmountable obstacle in the way of a co-operative commonwealth. “There is a mistaken notion that organization does not foster individual freedom; that, on the contrary, it means the decay of individuality. In reality, however, the true function of organization is to aid the development and growth of personality. “Just as the animal cells, by mutual co-operation, express their latent powers in formation of the complete organism, so does the individual, by co-operative effort with other individuals, attain his highest form of development. “An organization, in the true sense, cannot result from the combination of mere nonentities. It must be composed of self-conscious, intelligent individualities. Indeed, the total of the possibilities and activities of an organization is represented in the expression of individual energies. “It therefore logically follows that the greater the number of strong, self-conscious personalities in an organization, the less danger of stagnation, and the more intense its life element. “Anarchism asserts the possibility of an organization without discipline, fear, or punishment, and without the pressure of poverty: a new social organism which will make an end to the terrible struggle for the means of existence,—the savage struggle which undermines the finest qualities in man, and ever widens the social abyss. In short, Anarchism strives towards a social organization which will establish well-being for all. “The germ of such an organization can be found in that form of trades unionism which has done away with centralization, bureaucracy, and discipline, and which favors independent and direct action on the part of its members.
[Emma Goldman, Anarchism and Other Essays]
Graphic: https://www.reddit.com/r/Anarchism/comments/aqukvn/little_graphic_i_made_for_one_of_my_classes_might/
