Η απόρριψη κάθε εξουσίας που κάποιοι στο σοσιαλιστικό στρατόπεδο προβλέπουν είναι κάτι που έχουν κοινό με τους αναρχικούς

Ανεξαρτήτως του ηθικού προβλήματος των διαρκών ανισομερών κατανομών, οι σοσιαλιστές έχουν μια αισιόδοξη εικόνα για το τι μπορούμε να γίνουμε —ίσως όχι για το τι είναι τώρα (εκμεταλλευτής ή καταπιεσμένος), αλλά για το τι είναι ικανός να γίνει μόλις η κοινωνία μεταρρυθμιστεί σε σοσιαλιστικές γραμμές. Οι μαρξιστές, για παράδειγμα, υποθέτουν ότι οι ασυνεπείς ή υποκριτικές αστικές αξίες θα εξαφανιστούν· στη θέση τους, οποιαδήποτε ηθική βάσει τάξεων θα εκλείψει (διότι οι ταξικές διακρίσεις θα εκλείψουν), αλλά οι ιδιαιτερότητες όσων θα καθοδηγούν τη δεοντολογική συμπεριφορά δεν εξετάζονται εύκολα —ο Μαρξ απέφυγε το θέμα, εκτός από το να δηλώσει ότι οι άνθρωποι θα θεωρούν ο ένας τον άλλο ως άνθρωπο και όχι ως εργατική τάξη ή αστό. Οι περισσότεροι υποθέτουν ότι ο σοσιαλισμός θα καταργήσει την ανάγκη για οικογένεια, θρησκεία, ιδιωτική περιουσία και εγωισμό —όλα οπιοειδή των ανύπνωτων μαζών που τις κρατούν σε κατάσταση ψευδούς συνείδησης· αναλόγως, η ελεύθερη αγάπη, οι πόροι και η τροφή για όλους, το ανεμπόδιστο ταλέντο και η προσωπική ανάπτυξη, καθώς και ο διαφωτισμένος συλλογισμός θα κυριαρχούν. Η απόρριψη κάθε εξουσίας που κάποιοι στο σοσιαλιστικό στρατόπεδο προβλέπουν είναι κάτι που έχουν κοινό με τους αναρχικούς.

Regardless of the moral problem of perpetual unequal distributions, socialists have an optimistic vision of what we can be – perhaps not what he now is (exploitative or oppressed), but of what he is capable of once society is reformed along socialist lines. Marxists, for example, assume that inconsistent or hypocritical bourgeois values will disappear; in their stead, any class-based morality will disappear (for class distinctions will disappear) but the particularities of what will guide ethical behavior is not readily explored – Marx avoided the topic, except to say that men will consider each other as men and not as working class or bourgeois. Most assume that socialism will end the need for family, religion, private property and selfishness – all opiates of the unawakened masses that keep them in a state of false consciousness: accordingly, free love, resources, food for all, unhindered talent and personal development, and enlightened collectivism will rule. The rejection of all authority that some in the socialist camp foresee is something they have in common with anarchists.
[http://www.iep.utm.edu/polphil/]

Και οι νεώτεροι και οι κλασικοί φιλελεύθεροι μπορούν να παραπέμπουν στη θεωρία του κοινωνικού συμβολαίου...

Και οι νεώτεροι και οι κλασικοί φιλελεύθεροι μπορούν να παραπέμπουν στη θεωρία του κοινωνικού συμβολαίου για να δικαιολογήσουν είτε την έμφαση που δίνουν στο ελεύθερο πεδίο του ατόμου είτε την καλλιέργεια εκείνων των συνθηκών που οι φιλελεύθεροι γενικά θεωρούν αναγκαίες για την ανθρώπινη ευημερία. Οι κλασικοί φιλελεύθεροι αντλούν τη θεωρία τους περί κοινωνικού συμβολαίου αρχικά από το υπόδειγμα του Τόμας Χομπς (στο *Λεβιάθαν*), σύμφωνα με το οποίο τα άτομα, σε μια φυσική κατάσταση, θα συνέρχονταν για να συγκροτήσουν μια κοινωνία. Φιλελεύθεροι και των δύο εκδοχών δεν πίστεψαν ποτέ ότι ένα τέτοιο συμβόλαιο έλαβε πράγματι χώρα, αλλά χρησιμοποιούν το υπόδειγμα για να αξιολογούν την παρούσα κατάσταση της κοινωνίας με βάση κριτήρια που θεωρούν ότι θα έπρεπε να περιλαμβάνει το συμβόλαιο. Ο Χομπς έτεινε προς μια περισσότερο αυταρχική εκδοχή του συμβολαίου, στην οποία τα άτομα εκχωρούν όλα τα πολιτικά τους δικαιώματα (εκτός από εκείνο της αυτοσυντήρησης, το οποίο θεωρεί φυσικό και αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα) στο κυρίαρχο πολιτικό σώμα, του οποίου το πρωταρχικό καθήκον είναι η διασφάλιση της ειρήνης· ο Τζον Λοκ έτεινε προς μια πιο περιορισμένη διακυβέρνηση (η οποία, ωστόσο, θα μπορούσε δικαίως να αφαιρέσει την αλλοτριωτή ζωή ενός επιτιθέμενου)· ο Ρουσσώ επεδίωξε ένα πλήρως δημοκρατικό όραμα του κοινωνικού συμβολαίου· και, πιο πρόσφατα, ο Ρολς εξέτασε ποια δικαιώματα και παροχές θα κατανέμονταν μεταξύ τους από μια επιτροπή κοινωνικού συμβολαίου, εάν τα μέλη της δεν είχαν καμία γνώση —και συνεπώς καμία προκατάληψη— το ένα για το άλλο.

Both modern and classical liberals may refer to the theory of a social contract to justify either their emphasis on the free realm of the individual or the fostering of those conditions liberals in general deem necessary for human flourishing. Classical liberals derive their theory of the social contract initially from Thomas Hobbes’s model (in Leviathan) in which individuals in a state of nature would come together to form a society. Liberals of both variations have never believed such a contract ever took place, but use the model to assess the present status of society according to criteria they believe the contract should include. Hobbes leaned towards a more authoritarian version of the contract in which individuals give up all political rights (except that of self-preservation which he sees as a natural, inalienable right) to the sovereign political body whose primary duty is to ensure the peace; John Locke leaned towards a more limited government (but one that could justly take the alienable life of an aggressor); Rousseau sought a thoroughly democratic vision of the social contract; and more recently Rawls has entertained what rights and entitlements a social contract committee would allot themselves if they had no knowledge and hence prejudices of each other.
[http://www.iep.utm.edu/polphil/]