Ο Αυγουστίνος για τη μνήμη
--------------------------
### Αυγουστίνος
Ο Αυρήλιος Αυγουστίνος (354–430 μ.Χ.), ευρύτερα γνωστός ως Άγιος Αυγουστίνος, γεννήθηκε το 354 στη Θαγάστη της Αλγερίας. Η διανοητική του ικανότητα αναγνωρίστηκε από τον πατέρα του, ο οποίος τον εκπαίδευσε ως ρήτορα, γεγονός που τον οδήγησε σε εκτεταμένη εξοικείωση με τη λατινική γραμματεία. Η μητέρα του, η Μόνικα, ήταν χριστιανή, αλλά ο Αυγουστίνος αρχικά στράφηκε προς τον Μανιχαϊσμό. Τελικά διαπίστωσε ότι οι αστρολογικές και ψυχολογικές του δοξασίες ήταν ασύμβατες με τις δικές του γνώσεις, οι οποίες είχαν αποκτηθεί από επιστημονικές πραγματείες και από την ενδοσκόπηση.
Πέρασε κάποιο διάστημα στη Ρώμη και στο Μιλάνο ως δάσκαλος γραμματικής, όπου ήρθε σε επαφή με τον Νεοπλατωνισμό, ο οποίος τον απομάκρυνε από τον δυϊσμό του Μανιχαϊσμού και τον οδήγησε στον μονισμό. Ελκυόμενος προς τον Χριστιανισμό αφού άκουσε τον Αμβρόσιο να κηρύττει, προσήλθε σε αυτή τη θρησκεία σε ηλικία τριάντα δύο ετών. Έζησε αρμονικά με μια γυναίκα την οποία δεν νυμφεύθηκε, αλλά με την οποία απέκτησε έναν γιο. Στο μεταγενέστερο κήρυγμα και συγγραφικό του έργο διατήρησε το ενδιαφέρον του για τους Πλατωνικούς και για τη σχέση ανάμεσα στη φιλοσοφία λογικού χαρακτήρα και τη θρησκεία. Μπορεί μάλιστα να υποστηριχθεί ότι μεγάλο μέρος της θεολογικής διάστασης του Χριστιανισμού προήλθε από τον Πλάτωνα μέσω του Αυγουστίνου.
Στις *Εξομολογήσεις* του συνέγραψε μια αυτοβιογραφία αξιοσημείωτου πλούτου και πρωτοτυπίας. Όταν διαβάζουμε αυτό το έργο, συνειδητοποιούμε ότι βρισκόμαστε ενώπιον ενός ισχυρού πνεύματος, πρόθυμου να αναπτύξει μια λογική κατανόηση του εαυτού του μέσω της ενδοσκόπησης και όχι μέσω πειραματισμού ή αξιολόγησης των υποκειμενικών εμπειριών άλλων ανθρώπων. Ο Αυγουστίνος συνέθεσε αυτό το έργο με τη μορφή μιας συνομιλίας με τον Θεό του.
Στα ακόλουθα αποσπάσματα έχω παραλείψει τις διάφορες προσωπικές προσφωνήσεις που απευθύνει ο πιστός προς το αντικείμενο της λατρείας του και έχω περιορίσει το κείμενο στις ιδέες του Αυγουστίνου σχετικά με τη μνήμη, τον νου και τον χρόνο. Η περιγραφή του για το πόσο θαυμαστό πράγμα είναι η μνήμη συνιστά μια μείζονα πρόοδο στην ψυχολογία και παρέμεινε αξεπέραστη επί αιώνες. Οι σύντομες σκέψεις του για τον νου που παρατίθενται εδώ (προερχόμενες από μια συζήτηση για τη χριστιανική Τριάδα) προαναγγέλλουν τον Ντεκάρτ. Οι ιδέες του Αυγουστίνου για τον χρόνο συνιστούν επίσης σημαντική πρόοδο, καθώς διατυπώνουν μια υποκειμενική θεωρία η οποία αργότερα υιοθετήθηκε και αναπτύχθηκε από τον Immanuel Kant.
----
### Ανάκληση Εικόνων
**1.** Και εισέρχομαι στις ευρείες πεδιάδες και στα ευρύχωρα ανάκτορα της μνήμης μου, όπου φυλάσσεται ο θησαυρός αναρίθμητων εικόνων, που μεταφέρθηκαν εκεί από κάθε λογής πράγμα που προσέβαλε τις αισθήσεις. Εκεί είναι αποθηκευμένα όλα όσα προσέλαβαν οι αισθήσεις, καθώς και όσα έχουν μεγεθυνθεί, σμικρυνθεί ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο μεταβληθεί από τη σκέψη — όλα όσα έχουν παραδοθεί στη φύλαξή της και έχουν εναποτεθεί εκεί, εφόσον δεν έχουν ακόμη καταποθεί από τη λήθη και ταφεί. Όταν εισέρχομαι εκεί, ζητώ να παρουσιαστεί ό,τι επιθυμώ. Ορισμένα πράγματα έρχονται αμέσως· άλλα χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να βρεθούν· ανασύρονται, θα έλεγε κανείς, από κάποιο εσώτερο αποθετήριο.
**2.** Άλλες μνήμες ξεχύνονται κατά πλήθη, παρόλο που ζητείται και αναζητείται μόνο ένα πράγμα· όλες ορμούν μαζί σαν να λένε: «Μήπως είναι κάποια από εμάς;» Αυτές τις παραμερίζω με το χέρι της καρδιάς μου από το πρόσωπο της ενθύμησης [remembrance], ώσπου να αποκαλυφθεί αυτό που επιθυμούσα και να εμφανιστεί από το κρυφό του μέρος. Άλλα πράγματα αναδύονται πρόθυμα, σε αδιάσπαστη σειρά, καθώς καλούνται· εκείνα που προηγούνται παραχωρούν τη θέση τους σε όσα ακολουθούν· και ενώ παραχωρούν τη θέση τους, κρύβονται από το βλέμμα, έτοιμα να επανέλθουν όταν το θελήσω. Όλα αυτά συμβαίνουν όταν απαγγέλλω από μνήμης κάποιους στίχους.
### Μνήμες — Ατομικές, Διακεκριμένες, Προσωπικές
**3.** Εκεί, στη μνήμη, όλα διατηρούνται χωριστά και υπό γενικές κατηγορίες, το καθένα έχοντας εισέλθει από τη δική του οδό: το φως και όλα τα χρώματα και τα σχήματα των σωμάτων μέσω των οφθαλμών· κάθε είδους ήχοι μέσω των ώτων· όλες οι οσμές μέσω των ρουθουνιών· όλες οι γεύσεις μέσω του στόματος· και ό,τι είναι σκληρό ή μαλακό, θερμό ή ψυχρό, λείο ή τραχύ, βαρύ ή ελαφρό μέσω της αίσθησης ολόκληρου του σώματος, είτε εξωτερικά είτε εσωτερικά. Όλα αυτά τα δέχεται το μεγάλο λιμάνι της μνήμης μέσα στα αναρίθμητα μυστικά και ανέκφραστα κανάλια του, ώστε να είναι διαθέσιμα και να ανασύρονται όταν χρειάζεται, το καθένα εισερχόμενο από τη δική του πύλη και εναποτεθειμένο εκεί. Και όμως, τα ίδια τα πράγματα δεν εισέρχονται εκεί· μόνο οι εικόνες των αντιληπτών πραγμάτων αποθηκεύονται, έτοιμες να ανακληθούν από τη σκέψη.
**4.** Ποιος μπορεί να πει πώς αποθηκεύουμε αυτές τις εικόνες και πώς αυτές συγκροτούνται; Είναι όμως σαφές μέσω ποιας αίσθησης καθεμία εισήχθη και αποθηκεύθηκε. Διότι ακόμη και όταν αναπαύομαι μέσα στο σκοτάδι και στη σιωπή, μπορώ, αν το θελήσω, να φέρω μέσω της μνήμης χρώματα ενώπιόν μου· και μπορώ να διακρίνω το μαύρο από το λευκό, καθώς και όποια άλλα χρώματα επιθυμώ. Ούτε εισβάλλουν ήχοι από άλλα μέρη της μνήμης και διαταράσσουν την εικόνα που εξετάζω, η οποία έχει εισέλθει μέσω των οφθαλμών μου. Οι μνήμες των ήχων, αν και επίσης βρίσκονται εκεί, παραμένουν αδρανείς, αποθηκευμένες, σαν να είναι χωρισμένες. Διότι και αυτές μπορώ να τις καλέσω, και αμέσως εμφανίζονται. Και παρότι η γλώσσα μου είναι ακίνητη και ο λάρυγγάς μου σιωπηλός, μπορώ να τραγουδήσω όσο θέλω. Ούτε οι εικόνες των χρωμάτων — που επίσης βρίσκονται εκεί — παρεμβάλλονται και διακόπτουν όταν καλείται η μνήμη που εισήλθε μέσω των ώτων. Παρομοίως, και τα υπόλοιπα πράγματα που συγκεντρώθηκαν και αποθηκεύθηκαν μέσω των άλλων αισθήσεων μπορώ να τα ανακαλώ κατά βούληση. Πράγματι, διακρίνω το άρωμα των κρίνων από εκείνο των βιολετών χωρίς να εισπνέω τίποτε· και προτιμώ το μέλι από το γλυκό κρασί, τις λείες επιφάνειες από τις τραχιές, παρόλο που εκείνη τη στιγμή ούτε γεύομαι ούτε αγγίζω, αλλά απλώς θυμάμαι.
**5.** Αυτά τα εξετάζω μέσα μου, μέσα σε αυτή την απέραντη συνάθροιση [concourse] της μνήμης μου. Διότι ο ουρανός, η γη, η θάλασσα και ό,τι μπορώ να σκεφθώ σχετικά με αυτά είναι παρόντα μέσα μου, εκτός από όσα έχω λησμονήσει. Εκεί συναντώ και τον εαυτό μου, ανακαλώντας πότε, πού και τι έκανα, καθώς και με ποια αισθήματα. Εκεί βρίσκεται ό,τι μπορώ να θυμηθώ, είτε από τη δική μου εμπειρία είτε από όσα μου έχουν διηγηθεί άλλοι.
### Μνήμη — Βάση των Πράξεων και των Ελπίδων
**6.** Από το ίδιο αυτό απόθεμα αντλώ παρελθόντα παραδείγματα, τα οποία συνδυάζονται διαρκώς με νέες ομοιότητες πραγμάτων που βιώνω ή έχω βιώσει ή πιστέψει· και από αυτά συνάγω μελλοντικές πράξεις, γεγονότα και ελπίδες. Και όλα αυτά τα συλλογίζομαι πάλι σαν να ήταν παρόντα. Λέγω στον εαυτό μου, μέσα σε αυτό το μεγάλο αποθετήριο του νου μου, γεμάτο με τις εικόνες τόσων πολλών και τόσο μεγάλων πραγμάτων: «Θα κάνω αυτό ή εκείνο, και αυτό ή εκείνο θα ακολουθήσει». Ή: «Μακάρι να συνέβαινε αυτό ή εκείνο!» Ή: «Είθε ο Θεός να αποτρέψει αυτό ή εκείνο!» Έτσι μιλώ στον εαυτό μου· και όταν μιλώ, οι εικόνες όλων όσων λέγω είναι παρούσες, προερχόμενες από τον ίδιο θησαυρό της μνήμης· ούτε θα μπορούσα να μιλώ για οποιοδήποτε από αυτά, αν οι εικόνες τους απουσίαζαν.
**7.** Μεγάλη είναι αυτή η δύναμη της μνήμης, υπερβολικά μεγάλη, περιεχόμενη σε ένα τεράστιο και απεριόριστο θάλαμο! Ποιος έφθασε ποτέ στον πυθμένα της; Κι όμως, αυτή είναι μια δύναμη που κατέχω· αποτελεί μέρος της φύσης μου. Και όχι μόνο αυτό· ούτε εγώ ο ίδιος κατανοώ πλήρως ό,τι είμαι. Επομένως, ο νους είναι κατά κάποιον τρόπο υπερβολικά στενός για να περιέχει τον εαυτό του. Και πού μπορεί να τοποθετήσει κανείς κάτι που δεν περιέχει τον εαυτό του; Είναι άραγε έξω από τον εαυτό του και όχι μέσα του; Πώς λοιπόν δεν κατανοεί τον εαυτό του;
### Θαυμασμός για τη Μνήμη
**8.** Ένας εκπληκτικός θαυμασμός με καταλαμβάνει, μια έκπληξη με κυριεύει μπροστά σε αυτές τις σκέψεις. Και οι άνθρωποι περιπλανώνται για να θαυμάσουν τα ύψη των βουνών, τα ισχυρά κύματα της θάλασσας, τις πλατιές ροές των ποταμών, την έκταση του ωκεανού και τις τροχιές των άστρων, ενώ προσπερνούν το μυστήριο του ίδιου τους του εαυτού χωρίς καμία σκέψη. Δεν εκπλήσσονται που, ενώ μιλούσα για όλα αυτά τα πράγματα, δεν τα έβλεπα με τα μάτια μου· και όμως δεν θα μπορούσα να μιλώ γι’ αυτά αν δεν έβλεπα πράγματι μέσα στη μνήμη μου τα βουνά, τα κύματα, τους ποταμούς, τα άστρα που είχα δει κάποτε — και εκείνον τον ωκεανό για τον οποίο έχω μόνο ακούσει — με τις ίδιες απέραντες αποστάσεις μεταξύ τους, σαν να τα έβλεπα έξω από εμένα. Ωστόσο, δεν έφερα αυτά τα πράγματα μέσα μου όταν τα είδα· ούτε τα ίδια βρίσκονται εδώ μαζί μου. Έχω μόνο τις εικόνες τους, και γνωρίζω μέσω ποιας σωματικής αίσθησης αποτυπώθηκε καθεμία μέσα μου.
**9.** Ωστόσο, οι εικόνες αυτές δεν είναι τα μόνα πράγματα που διατηρεί η αμέτρητη χωρητικότητα της μνήμης μου. Εκεί βρίσκεται επίσης ό,τι έχω μάθει στις ελευθέριες επιστήμες και δεν έχω ακόμη λησμονήσει, μεταφερμένο, τρόπον τινά, σε έναν εσωτερικό τόπο που όμως δεν είναι τόπος. Διότι αυτά δεν είναι εικόνες αλλά τα ίδια τα πράγματα. Η γραμματική, η τέχνη της διαλεκτικής, τα πολλά είδη των ζητημάτων που υπάρχουν — ό,τι γνωρίζω σχετικά με αυτά υπάρχει στη μνήμη μου με τον ίδιο τρόπο. Στην περίπτωση αυτή, δεν προσέλαβα την εικόνα και άφησα το ίδιο το πράγμα έξω· αντιθέτως, το ίδιο το πράγμα είναι παρόν.
### Μνήμη της Σημασίας
**10.** Όταν μαθαίνω ότι υπάρχουν τρία είδη ερωτημάτων — αν ένα πράγμα υπάρχει, τι είναι και τι είδους είναι — τότε πράγματι διατηρώ τις εικόνες των ήχων από τους οποίους αποτελούνται αυτές οι λέξεις. Και οι ήχοι αυτοί, ένας θόρυβος που διήλθε μέσα από τον αέρα, εξαφανίζονται. <nb/>Τα πράγματα όμως που σημαίνονται από αυτούς τους ήχους δεν τα απέκτησα ποτέ μέσω κάποιας σωματικής αίσθησης, ούτε τα διέκρινα με άλλον τρόπο παρά μόνο μέσα στον νου μου. Έτσι, στη μνήμη μου δεν έχω εναποθέσει τις εικόνες τους αλλά τα ίδια τα πράγματα. Πώς εισήλθαν μέσα μου, δεν μπόρεσα να λάβω καμία απάντηση· διότι εξέτασα όλες τις οδούς της σάρκας μου, αλλά δεν μπόρεσα να βρω από ποια εισήλθαν. Τα μάτια λέγουν: «Αν εκείνα τα πράγματα είχαν χρώμα, εμείς θα είχαμε δώσει αναφορά γι’ αυτά». Τα αυτιά λέγουν: «Αν ήταν ήχοι, εμείς θα είχαμε μεταδώσει τη γνώση τους». Τα ρουθούνια λέγουν: «Αν είχαν οσμή, πέρασαν από εμάς». Η γεύση λέγει: «Αν δεν έχουν γεύση, μη με ρωτάς». Η αφή λέγει: «Αν δεν έχουν μέγεθος, δεν τα άγγιξα· και αν δεν τα άγγιξα, δεν αντιλήφθηκα την παρουσία τους».
**11.** Από πού και πώς αυτά τα πράγματα εισήλθαν στη μνήμη μου, δεν γνωρίζω. Διότι όταν τα έμαθα, δεν εμπιστεύθηκα τον νου κάποιου άλλου ανθρώπου, αλλά τα αναγνώρισα μέσα στον δικό μου· και, εγκρίνοντάς τα ως αληθή, τα παρέδωσα σε αυτόν, εναποθέτοντάς τα, τρόπον τινά, σε έναν τόπο από τον οποίο θα μπορούσα να τα ανασύρω όποτε το επιθυμούσα. Ήταν λοιπόν ήδη μέσα στην καρδιά μου προτού τα μάθω, αλλά δεν βρίσκονταν στη μνήμη μου. Πού βρίσκονταν τότε; Ή γιατί, όταν εκφωνήθηκαν, τα αναγνώρισα και είπα «Έτσι είναι, είναι αληθές», αν όχι επειδή βρίσκονταν ήδη στη μνήμη μου, αλλά ήταν τόσο αποσυρμένα και θαμμένα στα βαθύτερα ενδότερά της, ώστε, αν η υπόδειξη κάποιου άλλου δεν τα είχε ανασύρει, ίσως να μην μπορούσα ποτέ να τα συλλάβω με τη σκέψη μου;
### Μνήμη και Σκέψη
**12.** Διαπιστώνουμε λοιπόν ότι το να μαθαίνουμε αυτά τα πράγματα, τα οποία δεν προσλαμβάνουμε ως εικόνες μέσω των αισθήσεων αλλά τα αντιλαμβανόμαστε εσωτερικά, καθ’ εαυτά και χωρίς εικόνες, δεν είναι τίποτε άλλο παρά το να αναγνωρίζουμε — και, επισημαίνοντάς τα έτσι, να προσέχουμε — ότι εκείνα τα πράγματα τα οποία η μνήμη ήδη περιείχε κατά τρόπο τυχαίο και αταξινόμητο μπορούν να αναδιοργανωθούν, ώστε να βρίσκονται πρόχειρα, τρόπον τινά, μέσα στην ίδια τη μνήμη. Ενώ προηγουμένως κείτονταν άγνωστα, διάσπαρτα και παραμελημένα, τώρα καθίστανται τακτοποιημένα έτσι ώστε να έρχονται εύκολα στον νου που έχει εξοικειωθεί με αυτά.
Και πόσα πράγματα αυτού του είδους φέρει η μνήμη μου, τα οποία έχουν ήδη ανακαλυφθεί και, όπως είπα, έχουν τοποθετηθεί πρόχειρα προς χρήση — πράγματα για τα οποία λέγεται ότι τα έχουμε μάθει και γνωρίσει! Αν πάψω για λίγο χρονικό διάστημα να τα φέρνω στον νου μου, βυθίζονται πάλι, σαν να γλιστρούν προς βαθύτερα ενδότερα. <nb/>Από εκεί πρέπει να τα σκεφθώ εκ νέου, σαν να δημιουργούνταν από την αρχή. Δεν έχουν άλλο τόπο κατοικίας, αλλά πρέπει πάλι να συναχθούν ώστε να γίνουν γνωστά· δηλαδή πρέπει να συλλεγούν εκ νέου από τη διασπορά τους.
Από αυτό προέρχεται η λέξη *cogitatio* («σκέψη»). Διότι το *cogo* («συλλέγω») και το *cogire* («ανασυλλέγω», «συγκεντρώνω εκ νέου») έχουν μεταξύ τους την ίδια σχέση που έχουν το *ago* και το *agito*. Ο νους όμως έχει οικειοποιηθεί αυτή τη λέξη (*cogitation*), ώστε να λέγεται κυρίως ότι αποτελεί αντικείμενο σκέψης όχι ό,τι συλλέγεται απλώς με οποιονδήποτε τρόπο, αλλά ό,τι ανασυλλέγεται, δηλαδή συγκεντρώνεται εκ νέου μέσα στον νου.
**13.** Η μνήμη περιέχει επίσης τους λόγους και τους νόμους αναρίθμητων αριθμών και διαστάσεων, κανένα από τα οποία δεν έχει αποτυπωθεί από κάποια σωματική αίσθηση· διότι δεν έχουν ούτε χρώμα ούτε ήχο ούτε γεύση ούτε οσμή ούτε απτική ποιότητα. Έχω ακούσει τον ήχο των λέξεων με τις οποίες δηλώνονται όταν αποτελούν αντικείμενο συζήτησης· οι ήχοι όμως είναι διαφορετικοί από τα πράγματα. <nb/>Διότι οι ήχοι διαφέρουν όταν εκφράζονται στα ελληνικά παρά στα λατινικά· τα ίδια όμως τα πράγματα δεν είναι ούτε ελληνικά ούτε λατινικά ούτε οποιαδήποτε άλλη γλώσσα.
### Ενθύμηση [Remembering]
**14.** Όλα αυτά τα πράγματα τα θυμάμαι, και θυμάμαι πώς τα έμαθα. Έχω επίσης ακούσει πολλές εντελώς εσφαλμένες αντιρρήσεις εναντίον τους, και τις θυμάμαι. Και παρόλο που αυτές οι αντιρρήσεις είναι ψευδείς, δεν είναι ψευδές ότι τις θυμάμαι· και θυμάμαι επίσης ότι διέκρινα ανάμεσα σε αυτές τις αλήθειες και στις ψευδείς αντιρρήσεις που προβάλλονταν εναντίον τους.
Και αντιλαμβάνομαι ότι το να διακρίνω τώρα αυτά τα πράγματα είναι διαφορετικό από το να θυμάμαι ότι τα διέκρινα πολλές φορές στο παρελθόν, όταν τα συλλογιζόμουν. Θυμάμαι λοιπόν ότι συχνά κατανόησα αυτά τα πράγματα· και αυτό που τώρα διακρίνω και κατανοώ το εναποθέτω στη μνήμη μου, ώστε αργότερα να μπορώ να θυμηθώ αυτό που κατανοώ τώρα.
Έτσι, θυμάμαι επίσης ότι έχω θυμηθεί. Επομένως, σε κάποιο μεταγενέστερο χρόνο θα ανακαλέσω ότι, αυτή τη στιγμή, ήμουν σε θέση να θυμηθώ αυτά τα πράγματα. Με τη δύναμη της μνήμης θα ανακαλέσω την ανάμνησή [recollection] μου.
### Ανάκληση Συναισθημάτων
**15.** Η ίδια η μνήμη περιέχει επίσης τα αισθήματα και τα συναισθήματα του νου μου — όχι με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο τα περιέχει ο νους μου όταν τα βιώνει, αλλά με τρόπο εντελώς διαφορετικό, σύμφωνα με μια δική της ικανότητα. Διότι χωρίς να χαίρομαι, θυμάμαι ότι υπήρξα χαρούμενος· και χωρίς λύπη, ανακαλώ την παρελθούσα λύπη μου. Και ό,τι κάποτε φοβήθηκα, το αναστοχάζομαι χωρίς φόβο· και χωρίς επιθυμία, φέρνω στον νου μια παλαιά επιθυμία. Κάποτε, αντίθετα, με χαρά θυμάμαι τη λύπη μου, και με λύπη τη χαρά.
Αυτό δεν είναι τόσο παράδοξο όταν εμπλέκεται το σώμα, διότι άλλο πράγμα είναι ο νους και άλλο το σώμα. Επομένως, αν θυμάμαι με χαρά έναν παλαιό σωματικό πόνο, αυτό δεν είναι αξιοσημείωτο. Αλλά γίνεται αξιοσημείωτο όταν σκεφθούμε ότι η ίδια η μνήμη είναι νους (διότι όταν αναθέτουμε κάτι να φυλαχθεί στη μνήμη, λέμε «πρόσεχε να το κρατήσεις στο νου», και όταν ξεχνάμε λέμε «δεν ήρθε στο νου μου» ή «μου ξέφυγε από τον νου», αποκαλώντας τη μνήμη την ίδια νου).
Αν λοιπόν έτσι έχουν τα πράγματα, πώς συμβαίνει όταν με χαρά θυμάμαι τη λύπη μου, ο νους να χαίρεται, ενώ η μνήμη να έχει λύπη; Πώς γίνεται ο νους, λόγω της χαράς που έχει μέσα του, να χαίρεται, ενώ η μνήμη, λόγω της λύπης που έχει μέσα της, να μη λυπάται; Μήπως η μνήμη δεν ανήκει στον νου; Ποιος θα το έλεγε αυτό;
Η μνήμη τότε είναι, τρόπον τινά, η κοιλία του νου, και η χαρά και η λύπη είναι σαν γλυκιά και πικρή τροφή, η οποία, όταν παραδίδεται στη μνήμη, περνά, τρόπον τινά, στο στομάχι, όπου αποθηκεύεται αλλά δεν γεύεται. Είναι γελοίο να φανταστούμε ότι αυτά τα δύο μέρη μας είναι όμοια· και όμως δεν είναι και εντελώς ανόμοια.
**16.** Όμως ιδού: ανασύρω από τη μνήμη μου όταν λέγω ότι υπάρχουν τέσσερις διαταραχές του νου — επιθυμία, χαρά, φόβος, λύπη. Και ό,τι μπορώ να συλλογισθώ γι’ αυτές, διαιρώντας καθεμία στα υποείδη της και σχηματίζοντας ορισμούς, το βρίσκω στη μνήμη μου και το αντλώ από εκεί.
Και όμως, όταν το κάνω αυτό, δεν διαταράσσομαι από καμία από αυτές τις διαταραχές, παρότι, όταν τις ανακαλώ, τις θυμάμαι· και μάλιστα πριν τις ανακαλέσω και τις επαναφέρω, ήδη υπήρχαν εκεί· και επομένως μπορούσαν, μέσω της ανάμνησης, να ανακληθούν από εκεί.
Ίσως λοιπόν, όπως το χορτάρι φέρνεται από την κοιλία με τη μάσηση της τροφής, έτσι και μέσω της ανάμνησης αυτά τα πράγματα ανασύρονται από τη μνήμη. Γιατί λοιπόν ο συλλογισμός, όταν ανακαλεί, δεν γεύεται στο στόμα της σκέψης του τη γλυκύτητα της χαράς ή την πικρία της λύπης;
Μήπως η αναλογία καταρρέει εδώ, επειδή δεν είναι όλα τα στοιχεία όμοια; Διότι ποιος θα μιλούσε πρόθυμα για λύπη ή φόβο, αν κάθε φορά που τα ονομάζαμε αναγκαζόμασταν να λυπούμαστε ή να φοβόμαστε; Και όμως πώς θα μιλούσαμε γι’ αυτά, αν δεν βρίσκαμε στη μνήμη μας όχι μόνο τους ήχους των ονομάτων σύμφωνα με τις εικόνες που αποτυπώθηκαν από τις αισθήσεις του σώματος, αλλά και τις ίδιες τις έννοιες των πραγμάτων;
Πράγματα που ποτέ δεν λάβαμε μέσω κάποιας σωματικής οδού, αλλά τα οποία ο ίδιος ο νους συνέλαβε μέσω της εμπειρίας των ίδιων του των παθών και τα παρέδωσε στη μνήμη. Πώς θα μπορούσε η μνήμη να συγκρατεί το πάθος του νου χωρίς να το έχει ποτέ βιώσει;
### Ονοματοδοσία και Μνήμη
**17.** Αλλά αν τα πράγματα παραδίδονται στη μνήμη μέσω εικόνων ή όχι, ποιος μπορεί εύκολα να το πει; Έτσι, ονομάζω μια πέτρα, ονομάζω τον ήλιο: τα ίδια τα πράγματα δεν είναι παρόντα στις αισθήσεις μου, αλλά οι εικόνες τους είναι παρούσες από τη μνήμη. Ονομάζω έναν σωματικό πόνο, αλλά δεν είναι παρών όταν τίποτε δεν με πονά· όμως, αν δεν υπήρχε η εικόνα του στη μνήμη, δεν θα ήξερα τι να πω ούτε θα διέκρινα τον πόνο από την ηδονή.
Ονομάζω την υγεία του σώματος· όντας υγιής, το ίδιο το πράγμα είναι παρόν σε εμένα· όμως, αν δεν υπήρχε και η εικόνα της στη μνήμη, δεν θα μπορούσα να ανακαλέσω τι σημαίνει αυτή η λέξη. Ούτε οι άρρωστοι, όταν ακούνε τη λέξη «υγεία», θα μπορούσαν να αναγνωρίσουν τι σημαίνει, αν δεν διατηρούσαν στην ίδια τη μνήμη την εικόνα της υγείας, παρότι το ίδιο το πράγμα απουσιάζει από το σώμα.
Ονομάζω αριθμούς με τους οποίους μετράμε· και όχι οι εικόνες τους, αλλά οι ίδιοι οι αριθμοί είναι παρόντες στη μνήμη μου. Ονομάζω την εικόνα του ήλιου, και αυτή η εικόνα είναι παρούσα στη μνήμη μου· διότι δεν ανακαλώ την εικόνα της εικόνας, αλλά την ίδια την εικόνα.
Ονομάζω τη μνήμη, και αναγνωρίζω αυτό που ονομάζω· και πού το αναγνωρίζω, αν όχι μέσα στη μνήμη την ίδια; Είναι άραγε παρούσα στον εαυτό της μέσω εικόνας και όχι μέσω του εαυτού της;
### Λήθη
**18.** Τι συμβαίνει όμως όταν ονομάζω τη λήθη και ταυτόχρονα αναγνωρίζω αυτό που ονομάζω; Πώς θα μπορούσα να την αναγνωρίσω, αν δεν τη θυμόμουν; <nb/>Δεν μιλώ για τον ήχο του ονόματος, αλλά για το πράγμα που σημαίνει· διότι, αν το είχα ξεχάσει, δεν θα μπορούσα να αναγνωρίσω τι σημαίνει αυτός ο ήχος.
Όταν λοιπόν θυμάμαι τη μνήμη, η ίδια η μνήμη είναι παρούσα στον εαυτό της μέσω του εαυτού της· όταν όμως θυμάμαι τη λήθη, τότε είναι παρούσες και η μνήμη και η λήθη: η μνήμη μέσω της οποίας θυμάμαι, και η λήθη την οποία θυμάμαι. Αλλά τι είναι η λήθη παρά στέρηση της μνήμης;
<nb/>Πώς λοιπόν είναι παρούσα ώστε να τη θυμάμαι, αφού όταν είναι παρούσα δεν μπορώ να θυμάμαι; Αν όμως ό,τι θυμόμαστε το κατέχουμε στη μνήμη, τότε, αν δεν θυμόμασταν τη λήθη, δεν θα μπορούσαμε ποτέ, όταν ακούμε τη λέξη, να αναγνωρίσουμε το πράγμα που σημαίνει.
Επομένως, η λήθη συγκρατείται από τη μνήμη· είναι παρούσα ώστε να μη λησμονούμε· και όντας έτσι, λησμονούμε. Από αυτό πρέπει να κατανοήσουμε ότι η λήθη, όταν τη θυμόμαστε, δεν είναι παρούσα στη μνήμη καθ’ εαυτήν, αλλά μέσω της εικόνας της· διότι αν ήταν παρούσα καθ’ εαυτήν, δεν θα μας έκανε να θυμόμαστε, αλλά να ξεχνούμε.
Ποιος θα λύσει αυτό το ζήτημα; Ποιος μπορεί να συλλάβει τι συμβαίνει εδώ;
**19.** Πραγματικά κοπιάζω πάνω σε αυτά τα πράγματα, ναι, και παλεύω μέσα μου. Έχω γίνει ένα βαρύ έδαφος για την ανάπτυξη των ιδεών, που απαιτεί υπερβολικό ιδρώτα του μετώπου. Διότι δεν ερευνούμε τώρα περιοχές του ουρανού, ούτε μετράμε τις αποστάσεις των άστρων, ούτε εξετάζουμε την ισορροπία της γης.
Εγώ ο ίδιος είμαι εκείνος που θυμάται· δικός μου είναι ο νους. Δεν είναι αξιοθαύμαστο ότι ό,τι δεν είμαι εγώ είναι μακριά από εμένα. <nb/>Αλλά τι είναι πιο κοντά σε εμένα από εμένα τον ίδιο; Και όμως δεν κατανοώ τη δύναμη της ίδιας μου της μνήμης, παρότι δεν μπορώ ούτε να ονομάσω τον εαυτό μου χωρίς αυτήν.
Τι λοιπόν να πω, όταν είναι φανερό σε μένα ότι θυμάμαι τη λήθη; Θα πω ότι αυτό που θυμάμαι δεν βρίσκεται στη μνήμη μου; Ή θα πω ότι η λήθη υπάρχει για τον σκοπό αυτό στη μνήμη μου, ώστε να μην ξεχνώ; Και οι δύο σκέψεις είναι εξαιρετικά παράλογες. Ποιος τρίτος δρόμος υπάρχει;
Πώς μπορώ να πω ότι η εικόνα της λήθης διατηρείται από τη μνήμη μου — όχι η ίδια η λήθη — όταν τη θυμάμαι; Αλλά πώς θα μπορούσα να το πω και αυτό, αφού όταν η εικόνα οποιουδήποτε πράγματος αποτυπώνεται στη μνήμη, πρέπει να είναι παρόν το ίδιο το πράγμα από το οποίο μπορεί να αποτυπωθεί η εικόνα;
Διότι έτσι θυμάμαι την Καρχηδόνα, έτσι θυμάμαι όλα τα μέρη όπου υπήρξα, όλα τα πρόσωπα ανθρώπων που είδα, όλα τα πράγματα που έφθασαν σε μένα μέσω των άλλων αισθήσεων, και την υγεία ή την ασθένεια του σώματος. Διότι όταν αυτά τα πράγματα ήταν παρόντα, η μνήμη μου έλαβε από αυτά εικόνες, οι οποίες, όντας παρούσες μέσα μου, μπορώ να τις παρατηρώ και να τις επαναφέρω στον νου όταν τα ανακαλώ στην απουσία τους.
Αν λοιπόν η λήθη συγκρατείται στη μνήμη μέσω της εικόνας της και όχι μέσω της ίδιας της ουσίας της, τότε προφανώς κάποτε ήταν παρούσα, ώστε να μπορεί να αποτυπωθεί η εικόνα της. Αλλά όταν ήταν παρούσα, πώς χάραξε την εικόνα της στη μνήμη, αφού η λήθη με την παρουσία της σβήνει ακόμη και ό,τι βρίσκει ήδη γραμμένο;
Κι όμως, με οποιονδήποτε τρόπο — παρότι αυτός ο τρόπος υπερβαίνει κάθε σύλληψη και εξήγηση — είμαι βέβαιος ότι θυμάμαι και τη λήθη την ίδια, εκείνη μέσω της οποίας ό,τι θυμόμαστε διαγράφεται.
### Αναζήτηση της Μνήμης
**20.** Μεγάλη είναι η δύναμη της μνήμης, φοβερό πράγμα, μια βαθιά και απεριόριστη πολλαπλότητα· και αυτό το πράγμα είναι ο νους, και αυτό είμαι εγώ ο ίδιος. Τι είμαι λοιπόν; Ποια είναι η φύση μου; Μια ζωή ποικίλη και πολλαπλή, και υπερβολικά απέραντη. Ιδού, οι πεδιάδες και οι σπηλιές και τα σπήλαια της μνήμης μου είναι αναρίθμητα και ασύλληπτα γεμάτα από αναρίθμητα είδη πραγμάτων, είτε μέσω εικόνων, όπως όλα τα σώματα· είτε μέσω της ίδιας της παρουσίας τους, όπως στη γνώση των τεχνών· είτε μέσω ορισμένων εννοιών ή εντυπώσεων, όπως τα συναισθήματα και τα αισθήματα του νου, τα οποία — ακόμη και όταν ο νους δεν τα αισθάνεται — η μνήμη τα συγκρατεί/διατηρεί.
Και ό,τι υπάρχει στη μνήμη υπάρχει επίσης και στον νου· πάνω σε όλες αυτές τις διαφορετικές μνήμες τρέχω ή πετώ: βυθίζομαι σε μνήμες από τη μία και από την άλλη πλευρά, φθάνοντας όσο πιο μακριά μπορώ, και δεν υπάρχει τέλος σε αυτές. Τόσο μεγάλη είναι η δύναμη της μνήμης, τόσο μεγάλη η δύναμη της ζωής, ακόμη και στη θνητή ζωή του ανθρώπου.
**21.** Αλλά τι συμβαίνει όταν η ίδια η μνήμη χάνει κάτι, όπως συμβαίνει όταν ξεχνούμε και αναζητούμε για να ανακαλέσουμε; Πού τελικά αναζητούμε, αν όχι μέσα στην ίδια τη μνήμη; Και εκεί, αν ένα πράγμα προσφέρεται αντί για άλλο, μπορούμε να το απορρίψουμε, μέχρι να εμφανιστεί αυτό που ζητούμε· και όταν εμφανιστεί λέμε στον εαυτό μας: «αυτό είναι που ζητούσα».
Δεν θα το λέγαμε αυτό αν δεν το αναγνωρίζαμε· ούτε θα το αναγνωρίζαμε αν δεν το θυμόμασταν. Άρα, πράγματι, το είχαμε ξεχάσει. Ή, το όλο πράγμα είχε διαφύγει από εμάς εκτός από ένα μέρος του που κρατούσαμε, και τότε αναζητούσαμε το χαμένο μέρος.
Μήπως η μνήμη — αισθανόμενη ότι αυτό που ανακαλούμε δεν είναι πλήρες αλλά έχει γίνει ελαττωματικό, σαν να έχει κοπεί από τη φυσική λειτουργία της — ζητά την αποκατάσταση αυτού που λείπει; Για παράδειγμα, αν δούμε ή σκεφθούμε κάποιον γνωστό μας και έχοντας ξεχάσει το όνομά του προσπαθούμε να το ανακαλέσουμε, ό,τι άλλο έρχεται στον νου — επειδή θα μπορούσε να συνδέεται με εκείνον τον άνθρωπο — απορρίπτεται ως μη όνομα, μέχρι να εμφανιστεί το όνομα· και τότε αυτή η γνώση επανέρχεται, εξίσου διαθέσιμη με την εικόνα του ίδιου του ανθρώπου.
Και από πού εμφανίζεται το όνομα, παρά από την ίδια τη μνήμη; Διότι ακόμη και όταν το αναγνωρίζουμε, όταν μας το υπενθυμίζει κάποιος άλλος, από εκεί προέρχεται. Δεν το συλλαμβάνουμε ως κάτι νέο, αλλά μέσω της ανάμνησης το αναγνωρίζουμε ως σωστό. Διότι δεν είχαμε ακόμη λησμονήσει ολοκληρωτικά αυτό που θυμόμασταν ότι είχαμε ξεχάσει.
Αν όμως είχε σβηστεί εντελώς από τον νου, δεν θα το θυμόμασταν ούτε όταν μας το υπενθύμιζαν. Ό,τι έχει ολοκληρωτικά ξεχαστεί, έχει χαθεί πλήρως, δεν μπορεί καν να αναζητηθεί.
### Μια Θεωρία του Χρόνου
**22.** Αν εξετάσουμε μια στιγμή του χρόνου που δεν μπορεί να διαιρεθεί περαιτέρω στα μικρότερα μέρη στιγμών, αυτή μόνη της μπορεί να ονομαστεί παρόν. Όμως φεύγει με τέτοια ταχύτητα από το μέλλον προς το παρελθόν, ώστε να μην μπορεί να παραταθεί ούτε για την ελάχιστη στιγμή. Διότι αν παραταθεί, διαιρείται σε παρελθόν και μέλλον. Έτσι το παρόν δεν έχει έκταση…
**23.** Αν τα παρελθόντα και τα μελλοντικά υπάρχουν, θα ήθελα να γνωρίζω πού βρίσκονται. Ακόμη κι αν δεν μπορώ να το γνωρίζω, γνωρίζω ότι, όπου κι αν βρίσκονται, δεν βρίσκονται ως μέλλον ή ως παρελθόν, αλλά ως παρόν. Όμως αν είναι στο παρόν και ταυτόχρονα του μέλλοντος, δεν είναι ακόμη εκεί στο παρόν· και αν είναι στο παρόν ως παρελθόν, δεν είναι πλέον εκεί.
Άρα ό,τι υπάρχει, υπάρχει μόνο ως παρόν. Όταν αφηγούμαστε παρελθόντα γεγονότα, δεν αντλούμε από τη μνήμη τα ίδια τα πράγματα — τα οποία έχουν περάσει — αλλά λέξεις που διεγείρονται από εικόνες πραγμάτων, τα ίχνη των οποίων έχουν απομείνει στον νου μέσω των αισθήσεων. Έτσι η παιδική μου ηλικία, που πλέον δεν υπάρχει, είναι παρελθόν που δεν υπάρχει πλέον.
Αλλά όταν τώρα ανακαλώ την εικόνα της και μιλώ γι’ αυτήν, μπορώ να τη δω στο παρόν, επειδή βρίσκεται ακόμη στη μνήμη μου…
**24.** Έτσι, όταν μιλάμε για μελλοντικά πράγματα, δεν βλέπουμε τα ίδια τα πράγματα — τα οποία ακόμη δεν υπάρχουν — αλλά τις αιτίες τους ή τα σημεία τους, τα οποία ήδη υπάρχουν. Επομένως δεν βρίσκονται στο μέλλον αλλά στο παρόν, για εκείνους που βλέπουν τώρα από τι προλέγεται το μέλλον, συλλαμβανόμενο εκ των προτέρων στον νου.
Και αυτές οι συλλήψεις είναι επίσης παρούσες. Και εκείνοι που προλέγουν τέτοια πράγματα βλέπουν την έννοια αυτού που προλέγουν παρούσα μπροστά τους.
**25.** Ιδού ένα παράδειγμα από την πληθώρα των πραγμάτων: βλέπω την αυγή και περιμένω ότι ο ήλιος πρόκειται να ανατείλει. Αυτό που βλέπω είναι παρόν· αυτό που περιμένω δεν είναι ακόμη παρόν — όχι ο ήλιος, ο οποίος ήδη υπάρχει, αλλά η ανατολή του, η οποία δεν υπάρχει ακόμη.
<nb/>Άρα τα μελλοντικά πράγματα δεν υπάρχουν ακόμη· και αν δεν υπάρχουν ακόμη, δεν υπάρχουν· και αν δεν υπάρχουν, δεν μπορούν να ιδωθούν· και όμως μπορούν να προβλεφθούν από παρόντα πράγματα που ήδη υπάρχουν και μπορούν να ιδωθούν...
Αυτό που γίνεται φανερό είναι ότι ούτε τα μελλοντικά ούτε τα παρελθόντα πράγματα υπάρχουν. Και δεν είναι σωστό να λέγεται: «υπάρχουν τρεις χρόνοι: παρελθόν, παρόν και μέλλον». Αλλά ίσως θα μπορούσε να λεχθεί πιο σωστά: «υπάρχουν τρεις χρόνοι: ένα παρόν του παρελθόντος, ένα παρόν του παρόντος και ένα παρόν του μέλλοντος».
<nb/>Διότι αυτά τα τρία υπάρχουν κατά κάποιο τρόπο στον νου, αλλά αλλού δεν τα βρίσκω: το παρόν του παρελθόντος είναι η μνήμη· το παρόν του παρόντος είναι η όραση· το παρόν του μέλλοντος είναι η αναμονή/προσδοκία…
**26.** Λέγω λοιπόν, παρ’ όλα αυτά, ότι μετρούμε τον χρόνο καθώς αυτός περνά, ώστε να μπορούμε να πούμε: αυτός ο χρόνος είναι διπλάσιος από εκείνον· ή αυτός είναι ίσος με εκείνον· και ούτω καθεξής για οποιαδήποτε άλλα μέρη του χρόνου που μπορούν να μετρηθούν. Επομένως, όπως είπα, μετρούμε τους χρόνους καθώς περνούν. Και αν κάποιος με ρωτούσε: «Πώς το γνωρίζεις;», θα μπορούσα να απαντήσω: «Γνωρίζω ότι πράγματι μετρούμε· αλλά γνωρίζω επίσης ότι δεν μπορούμε να μετρήσουμε όσα δεν υπάρχουν· και τα παρελθόντα και τα μελλοντικά δεν υπάρχουν.»
Αλλά πώς μπορούμε να μετρήσουμε τον παρόντα χρόνο, αφού δεν έχει έκταση; Ο χρόνος μετριέται ενώ περνά· αλλά όταν έχει περάσει, δεν μετριέται, διότι τότε δεν υπάρχει τίποτε προς μέτρηση. Όμως από πού έρχεται, και μέσω ποιας οδού, και πού πηγαίνει ενώ τον μετρούμε; Από πού αλλού παρά από το μέλλον; Προς ποια κατεύθυνση, παρά μέσω του παρόντος; Προς πού, παρά προς το παρελθόν;
Από αυτό λοιπόν που δεν υπάρχει ακόμη, μέσω εκείνου που δεν έχει έκταση, προς εκείνο που τώρα δεν υπάρχει πια. Κι όμως τι μετρούμε, αν όχι τον χρόνο ως κάτι που έχει έκταση; Διότι δεν λέμε «μονός», «διπλός», «τριπλός» ή «ίσος», ούτε κάτι παρόμοιο όταν μιλάμε για τον χρόνο, παρά μόνο για έκταση χρόνου.
Σε ποιον χώρο λοιπόν μετρούμε τον χρόνο που περνά; Στο μέλλον, από το οποίο εξέρχεται; Αλλά δεν μπορούμε να μετρήσουμε αυτό που δεν υπάρχει ακόμη. Ή στο παρόν, μέσω του οποίου διέρχεται; Αλλά αυτό δεν έχει καμία έκταση που να μπορούμε να μετρήσουμε. Ή στο παρελθόν, στο οποίο καταλήγει; Αλλά ούτε και αυτό μπορούμε να μετρήσουμε, αφού δεν υπάρχει πλέον.
Ο νους μου φλέγεται να γνωρίσει αυτό το εξαιρετικά περίπλοκο αίνιγμα.
### Μια Θεωρία του Νου
**27.** Για να κατανοήσουμε την χριστιανική Τριαδικότητα και πόσο μακριά βρισκόμαστε από αυτήν, θα ζητούσα από τους ανθρώπους να εξετάσουν τρία πράγματα που βρίσκουν μέσα τους. Αυτά τα τρία είναι πράγματι απομακρυσμένα, αλλά προτείνω να στραφούμε μέσα μας ώστε να δούμε πώς σχετιζόμαστε με αυτήν.
Τα τρία πράγματα για τα οποία μιλώ είναι το *είναι*, το *γνωρίζειν* και το *βούλεσθαι*, διότι είμαι, γνωρίζω και θέλω. Είμαι γνωρίζοντας και θέλοντας· και γνωρίζω ότι είμαι και ότι θέλω. Επιπλέον, θέλω να είμαι και να γνωρίζω.
Σε αυτά τα τρία μπορεί κανείς να διακρίνει μια ζωή αδιαίρετη — μία ζωή, ένας νους και μία ουσία. Και όμως, υπάρχει και διάκριση μεταξύ τους, και αυτή η διάκριση είναι πραγματική. Ας έχει λοιπόν ο άνθρωπος αυτό το παράδειγμα ενώπιόν του· ας στραφεί μέσα του, ας το συλλάβει και ας το αναγνωρίσει.
----
Source: Adapted from /The Confessions of St. Augustine/ translated by E. B. Pusey. J. M. Dents & Sons, London, 1907.
Adaptation and Selection Copyright © Rex Pay 2000
Source: [Augustine](https://web.archive.org/web/20210510021329/https://www.humanistictexts.org/augustine.htm)
