Οι ιδέες δεν είναι οι μόνοι τρόποι σκέψης

Οι ιδέες δεν είναι οι μόνοι τρόποι σκέψης. Για παράδειγμα, η αμφιβολία και η κρίση είναι τρόποι σκέψης. Ακόμα κι έτσι, σύμφωνα με τουλάχιστον μια ανάλυση που παρέχει ο Descartes, οι ιδέες νοούνται ως στοιχεία ή συστατικά αυτών των άλλων τρόπων σκέψης. Στις αρχές του Τρίτου Διαλογισμού, για παράδειγμα, ο Ντεκάρτ επεξεργάζεται μια βασική διαίρεση των τρόπων σκέψης. Τις ταξινομεί σε δύο βασικά είδη: τις ιδέες και τους άλλους τρόπους σκέψης, οι οποίοι είναι πιο σύνθετοι αφού περιλαμβάνουν μια ιδέα και κάποιο «πρόσθετο» νοητικό χαρακτηριστικό. Γράφει:

> Πρώτον, ωστόσο, η σκέψη της τάξης φαίνεται να υπαγορεύει τώρα να ταξινομήσω τις σκέψεις μου σε συγκεκριμένα είδη και να ρωτήσω ποια από αυτές μπορεί να ειπωθεί σωστά ότι είναι φορέας της αλήθειας και του ψεύδους. Μερικές από τις σκέψεις μου είναι, τρόπος του λέγειν, εικόνες των πραγμάτων, και μόνο σε αυτές τις περιπτώσεις ο όρος «ιδέα» είναι απολύτως κατάλληλος — για παράδειγμα, όταν σκέφτομαι έναν άνθρωπο, ή μια χίμαιρα, ή τον ουρανό ή ένα άγγελο ή το Θεό. Άλλες σκέψεις έχουν διάφορες πρόσθετες μορφές: έτσι όταν θέλω, ή φοβάμαι, ή βεβαιώνω ή αρνούμαι, υπάρχει πάντα ένα συγκεκριμένο πράγμα που θεωρώ ως αντικείμενο της σκέψης μου, αλλά η σκέψη μου περιλαμβάνει κάτι περισσότερο από την ομοιότητα αυτού του πράγματος. Ορισμένες σκέψεις αυτής της κατηγορίας ονομάζονται βουλήσεις ή συναισθήματα, ενώ άλλες ονομάζονται κρίσεις. (AT VII 36–7, CSM II 25–6)

Ideas are not the only modes of thought. For example, doubting and judging are modes of thought. Even so, according to at least one analysis Descartes provides, ideas are understood as being elements or constituents of these other modes of thought. Early in the Third Meditation, for instance, Descartes works out a basic division of the modes of thought. He sorts them into two basic kinds: ideas and the other modes of thought, which are more complex since they include an idea and some “additional” mental feature. He writes:

> First, however, considerations of order appear to dictate that I now classify my thoughts into definite kinds, and ask which of them can properly be said to be the bearers of truth and falsity. Some of my thoughts are as it were the images of things, and it is only in these cases that the term 'idea' is strictly appropriate — for example, when I think of a man, or a chimera, or the sky, or an angel, or God. Other thoughts have various additional forms: thus when I will, or am afraid, or affirm, or deny, there is always a particular thing which I take as the object of my thought, but my thought includes something more than the likeness of that thing. Some thoughts in this category are called volitions or emotions, while others are called judgements. (AT VII 36–7; CSM II 25–6)

[Descartes’ Theory of Ideas (Stanford Encyclopedia of Philosophy)](https://plato.stanford.edu/entries/descartes-ideas/)