**Η θεωρία του Αριστοτέλη για τη μορφή και την ύλη:**
Ο Αριστοτέλης, λοιπόν, θεώρησε ότι, για να εξηγηθεί η συνοχή και η αντικειμενική γνώση σε αυτόν τον κόσμο, η μορφή πρέπει να εντοπίζεται σε συγκεκριμένα ατομικά αντικείμενα. Ωστόσο, έπρεπε ακόμη να εξηγήσει πώς τα πράγματα μπορούν να μεταβάλλονται, πώς μπορούν να έχουν μονιμότητα και πώς μπορούμε να έχουμε γνώση. Έπρεπε επίσης να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της συμφιλίωσης της αντικειμενικής και της υποκειμενικής θεώρησης του κόσμου. Αντί να διαιρέσει τον κόσμο σε δύο χωριστά πεδία, ο Αριστοτέλης διαιρεί τα αντικείμενα σε δύο μέρη ή όψεις: μορφή και ύλη. Όλα τα αντικείμενα αποτελούνται από μια ορισμένη ύλη διατεταγμένη με έναν ορισμένο τρόπο. Το υλικό από το οποίο αποτελούνται είναι η ύλη τους. Ο τρόπος με τον οποίο είναι διατεταγμένο είναι η μορφή τους. Ας πάρουμε ως παράδειγμα ένα παιδί που παίζει με τουβλάκια. Το παιδί θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τα ίδια τουβλάκια για να χτίσει πρώτα έναν τοίχο και έπειτα να τον γκρεμίσει και να χτίσει ένα σπίτι. Το υλικό ή η ύλη σε κάθε περίπτωση θα ήταν το ίδιο, τα τουβλάκια. Ωστόσο, το σπίτι και ο τοίχος έχουν την ύλη διατεταγμένη με διαφορετικούς τρόπους. Έχουν διαφορετικές μορφές. Το σπίτι εξακολουθεί να είναι ένα και το αυτό υλικό αντικείμενο· ωστόσο, έχει δύο διαφορετικές όψεις, τη μορφή και την ύλη του.
Όλα τα αντικείμενα, λοιπόν, έχουν ύλη, δηλαδή το υλικό από το οποίο αποτελούνται, και μορφή, δηλαδή τον τρόπο με τον οποίο είναι διατεταγμένη η ύλη. Είναι όμως η μορφή ενός πράγματος που το καθιστά αυτό που είναι. Όταν το παιδί γκρέμισε τον τοίχο από τουβλάκια, τα τουβλάκια ή η ύλη παρέμειναν. Ο τοίχος, ωστόσο, δεν υπήρχε πλέον, επειδή τα τουβλάκια δεν είχαν πλέον τη διάταξη ή μορφή που είναι χαρακτηριστική ενός τοίχου. Είναι η μορφή ενός αντικειμένου που το καθιστά το συγκεκριμένο αντικείμενο που είναι.
Είναι επίσης η μορφή ενός πράγματος εκείνη που γνωρίζουμε όταν έχουμε γνώση γι’ αυτό. Το να γνωρίζουμε έναν τοίχο ή ένα πρόσωπο σημαίνει να γνωρίζουμε την ιδιάζουσα διάταξη της ύλης ή τη μορφή τους. Αυτό είναι που τα καθιστά αυτό που είναι.
Ο Αριστοτέλης χρησιμοποιεί επίσης αυτή τη διάκριση για να εξηγήσει πώς μπορεί να υπάρχει τόσο μονιμότητα όσο και μεταβολή στον κόσμο:
**Εξήγηση της μεταβολής:** Η μεταβολή μπορεί να συμβεί επειδή η ίδια ύλη μπορεί να διαταχθεί με διαφορετικούς τρόπους. Όταν ο τοίχος από τουβλάκια καταστράφηκε, η ύλη, τα τουβλάκια, παρέμεινε. Στη μεταβολή, λοιπόν, είναι η μορφή που αλλάζει, ενώ η ύλη παραμένει η ίδια. Η μεταβολή συμβαίνει όταν αλλάζει η διάταξη της ύλης, όταν αυτή μεταβαίνει από μια μορφή σε μια άλλη.
**Εξήγηση της μονιμότητας:** Ωστόσο, παρόλο που η μορφή ενός αντικειμένου μπορεί να αλλάζει, είναι η μορφή, και όχι η ύλη, που παρέχει την τάξη και τη μονιμότητα στον κόσμο. Η ύλη όλων των πραγμάτων είναι τελικά η ίδια· δεν θα μπορούσε να εξηγήσει την τάξη και τη νοητότητα (intelligibility) που έχουν οι μεταβολές των πραγμάτων. Πρέπει να υπάρχει κάποιο μέρος της μορφής ενός πράγματος, η ουσιώδης μορφή του, που παραμένει το ίδιο καθώς το πράγμα μεταβάλλεται. Η ουσιώδης μορφή ενός πράγματος καθορίζει τι είναι ένα αντικείμενο και κατευθύνει τις μεταβολές και την ανάπτυξή του. Γι’ αυτό βρίσκουμε τις μεταβολές νοητές ή τακτικές. Ενώ ορισμένες όψεις της μορφής ενός πράγματος μεταβάλλονται συνεχώς, όσο ένα πράγμα εξακολουθεί να υπάρχει, η ουσιώδης μορφή του πρέπει να παραμένει η ίδια. Για παράδειγμα, καθώς ένα δέντρο αναπτύσσεται από σπόρο σε μια τεράστια βελανιδιά, η μορφή του μεταβάλλεται διαρκώς. Ωστόσο, οι μεταβολές του δεν είναι τυχαίες· δεν μεταβάλλεται σε πέτρα ή σε χοίρο. Μεταβάλλεται μόνο με τους τρόπους που είναι αναγκαίοι για να γίνει βελανιδιά. Αυτό συμβαίνει επειδή κάποιο μέρος του δέντρου παραμένει το ίδιο από τη στιγμή που είναι σπόρος μέχρι να γίνει ώριμη βελανιδιά. Η ουσιώδης μορφή ενός πράγματος το καθιστά αυτό που είναι και το καθοδηγεί μέσω των μεταβολών του προς τον τελικό του σκοπό. Έτσι εξηγείται πώς μπορούν να υπάρχουν μόνιμα αντικείμενα σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται διαρκώς.
[http://www.anselm.edu/homepage/dbanach/arist.htm]
