Οι φυσιοκράτες υιοθέτησαν εμμέσως αυτό που έχει ονομαστεί «οικονομική ερμηνεία της ιστορίας» (βλ. Georges Weulersse, 1910a, τόμ. II, σ. 132). Σύμφωνα με αυτή την άποψη, η κατανόησή μας της κοινωνίας πρέπει να βασίζεται στις θεμελιώδεις ανάγκες των ανθρώπινων όντων και στις προσπάθειές τους να τις ικανοποιήσουν (βλ. Luigi Einaudi, 1958, σσ. ix–xi). Οι κοινωνίες διαμορφώνονται σύμφωνα με τους συγκεκριμένους τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι κατορθώνουν να επιλύσουν το πρόβλημα της συντήρησης (subsistence) (βλ. Ronald Meek, 1962, σ. 376).^34 Οι πολιτικοί και νομικοί θεσμοί αντανακλούν τις οικονομικές σχέσεις μεταξύ των ατόμων, τα οποία διαφοροποιούνται ανάλογα με τον ρόλο τους στη διαδικασία της παραγωγής, διανομής, δαπάνης και κατανάλωσης του πλούτου (βλ. Elizabeth Fox-Genovese, 1976, σ. 47· Georges Weulersse, 1910a, τόμ. II, σσ. 37–40, 106–8).
The physiocrats implicitly adopted what has been called the 'economic interpretation of history' (see Weulersse, 1910a, vol. II, p. 132). According to this view, our understanding of society must be based on the fundamental needs of human beings and their attempts to satisfy them (see Einaudi, 1958, pp. ix-xi). Societies are formed according to the specific ways in which people succeed in solving the problem of subsistence (see Meek, 1962, p. 376).^34 Political and juridical institutions reflect the economic relationships between individuals, the latter being differentiated according to their role in the process of production, distribution, expenditure and consumption of wealth (see Fox-Genovese, 1976, p. 47; Weulersse, 1910a, vol. II, pp. 37-40, 106-8). [Gianni Vaggi, The Economics of François Quesnay, Palgrave Macmillan UK, 1987, 20]
