Όταν εξετάζουμε τι πρέπει να πούμε σε κάθε περίσταση, ποιες λέξεις πρέπει να χρησιμοποιήσουμε σε ποιες καταστάσεις, δεν εξετάζουμε ξανά απλώς λέξεις (ή «σημασίες», ό,τι κι αν μπορεί να είναι αυτές), αλλά επίσης και τις πραγματικότητες για τις οποίες χρησιμοποιούμε τις λέξεις: χρησιμοποιούμε μια οξυμένη επίγνωση των λέξεων για να οξύνουμε την αντίληψή μας για τα φαινόμενα, χωρίς όμως αυτή η επίγνωση να αποτελεί τον τελικό κριτή τους.

Όταν εξετάζουμε τι πρέπει να πούμε σε κάθε περίσταση, ποιες λέξεις πρέπει να χρησιμοποιήσουμε σε ποιες καταστάσεις, δεν εξετάζουμε ξανά απλώς λέξεις (ή «σημασίες», ό,τι κι αν μπορεί να είναι αυτές), αλλά επίσης και τις πραγματικότητες για τις οποίες χρησιμοποιούμε τις λέξεις: χρησιμοποιούμε μια οξυμένη επίγνωση των λέξεων για να οξύνουμε την αντίληψή μας για τα φαινόμενα, χωρίς όμως αυτή η επίγνωση να αποτελεί τον τελικό κριτή τους.

When we examine what we should say when, what words we should use
in what situations, we are looking again not merely at words (or ‘meanings’,
whatever they may be) but also at the realities we use the words to
talk about: we are using a sharpened awareness of words to sharpen our
perception of, though not as the final arbiter of, the phenomena. 

[‘A Plea for Excuses’, in J.L. Austin, Philosophical Papers, p. 182.]

[A Plea for Excuses: The Presidential Address | JSTOR](https://www.jstor.org/stable/4544570) 

Σε έναν μονόλογο οι λέξεις δεν μπορούν να επιτελέσουν καμία λειτουργία ένδειξης της ύπαρξης νοητικών ενεργημάτων, αφού μια τέτοια ένδειξη θα ήταν εκεί εντελώς άσκοπη. Διότι τα εν λόγω ενεργήματα τα βιώνουμε εμείς τα ίδια ακριβώς εκείνη τη στιγμή.

«Σε έναν μονόλογο οι λέξεις δεν μπορούν να επιτελέσουν καμία λειτουργία ένδειξης της ύπαρξης νοητικών ενεργημάτων, αφού μια τέτοια ένδειξη θα ήταν εκεί εντελώς άσκοπη. Διότι τα εν λόγω ενεργήματα τα βιώνουμε εμείς τα ίδια ακριβώς εκείνη τη στιγμή.» (ό.π.) (*Λογικές Έρευνες*, Έρευνα Ι, §8)

“In a monologue words can perform no function of indicating the existence of mental acts, since such indication would there be quite purposeless. For the acts in question are themselves experienced by us at that very moment.”(ibid.)(Edmund Husserl, Invest. 1, sect. 8)

 

Τεχνουργήματα (συμπεριλαμβανομένων των λέξεων και άλλων συμβόλων των φυσικών γλωσσών) αντλούν τις λειτουργίες τους από κάποια αποβλεπτική διαδικασία.

Τεχνουργήματα (συμπεριλαμβανομένων των λέξεων και άλλων συμβόλων των φυσικών γλωσσών) αντλούν τις λειτουργίες τους από κάποια αποβλεπτική διαδικασία.

Artifacts (including words and other symbols of natural languages)
derive their functions from some intentional process.

[Intentionality (Stanford Encyclopedia of Philosophy)](https://plato.stanford.edu/entries/intentionality/) 

Μια νοητική εικόνα υπάρχει στον νου ενός ατόμου ως κάτι που θυμάται ή φαντάζεται.

Μια νοητική εικόνα υπάρχει στον νου ενός ατόμου ως κάτι που θυμάται ή φαντάζεται. Το αντικείμενο μιας εικόνας δε χρειάζεται να είναι πραγματικό· μπορεί να είναι μια αφηρημένη έννοια, όπως ένα γράφημα ή μια συνάρτηση, ή μια φανταστική οντότητα. Ωστόσο, για να γίνει κατανοητή μια νοητική εικόνα έξω από τον νου του ατόμου, πρέπει να υπάρχει κάποιος τρόπος μετάδοσης αυτής της νοητικής εικόνας μέσω των λέξεων ή των οπτικών παραστάσεων που παράγει το υποκείμενο. [Από English Wikipedia]

Μια σημείωση για τα ιδεογράμματα

§ 32. Μια σημείωση για τα ιδεογράμματα

Η χουσσερλιανή θεωρία της ελεύθερης παραλλαγής και του είδους (*eidos*) έχει ενδιαφέρουσες συνέπειες όσον αφορά τη διαφορά μεταξύ ιδεογραφικών και αλφαβητικών γλωσσών.

Στις ιδεογραφικές γλώσσες, το ιδεόγραμμα παρουσιάζει μια εικονιστική περίπτωση αυτού που ονομάζεται. Παρουσιάζει, τρόπον τινά, μια παραλλαγή του είδους· ίσως παρουσιάζει την παραδειγματική περίπτωση, της οποίας όλες οι αντιληπτές ή φαντασμένες περιπτώσεις πρέπει να θεωρούνται παραλλαγές. Εκτός από το ιδεόγραμμα, τέτοιες γλώσσες διαθέτουν επίσης μια προφορική λέξη, η οποία είναι το όνομα του τύπου πράγματος που ενσαρκώνεται στην εικόνα· συνδυάζουν μια σημειωτική απόβλεψη (*signitive intention*) με μια εικονιστική παράσταση στη γραφή τους.

Στις αλφαβητικές γλώσσες, οι γραπτές λέξεις αντιπροσωπεύουν τις προφορικές λέξεις· επομένως, πρέπει να στραφούμε από τη γλώσσα στη φαντασία προκειμένου να βρούμε εικόνες, περιπτώσεις ή παραλλαγές. Τόσο η προφορική όσο και η γραπτή μορφή της γλώσσας είναι καθαρά σημειωτικές· στις ιδεογραφικές γλώσσες, η προφορική μορφή είναι σημειωτική, ενώ η γραπτή μορφή είναι εικονιστικά εποπτική. [Sokolowski, *HM*, σ. 85]

§ 32.    A Note on Ideograms
Husserl's doctrine of free variation and eidos has interesting implications concerning the difference between ideographic and alphabetical languages.
In ideographic languages the ideogram presents a pictorial instance of what is being named. It presents, as it were, a variant of the eidos; perhaps it presents the paradigm case, of which all perceived or imagined cases are to be considered variants. In addition to the ideogram, such languages also have a spoken word which is the name of the type of thing instantiated in the picture; they combine a signitive intention with a pictorial representation in their writing. In alphabetical languages the written words stand for the spoken words, so we must turn from the language to imagination to find pictures or instances or variants. Both the spoken and written forms of the language are purely signitive; in ideographic languages, the spoken form is signitive but the written form is pictorially intuitive. [Sokolowski, HM, p.85]

Είναι σχεδόν αναπόφευκτο ότι θα υπάρξουν προβλήματα, αν οι άνθρωποι νομίζουν πως μιλούν για το ίδιο πράγμα μόνο και μόνο επειδή χρησιμοποιούν την ίδια λέξη για να το δηλώσουν.

Είναι σχεδόν αναπόφευκτο ότι θα υπάρξουν προβλήματα, αν οι άνθρωποι νομίζουν πως μιλούν για το ίδιο πράγμα μόνο και μόνο επειδή χρησιμοποιούν την ίδια λέξη για να το δηλώσουν.

[Contextuality](https://turing.iimas.unam.mx/~cgg/cogs/doc/PhilCogSci2-Contextuality.htm) 

ambiguity (αμφισημία) vs. vagueness (αοριστία)

[ambiguity (αμφισημία) vs. vagueness (αοριστία)

ambiguity (αμφισημία): Η παρουσία δύο ή περισσότερων διακριτών σημασιών για μία μόνο λέξη ή έκφραση. Καθεαυτήν, η αμφισημία αποτελεί ένα κοινό, ακίνδυνο και συχνά διασκεδαστικό χαρακτηριστικό της καθημερινής γλώσσας. Όταν όμως δε γίνεται αντιληπτή μέσα στο πλαίσιο κατά τα άλλα προσεκτικού συλλογισμού, μπορεί να οδηγήσει σε μία από τις λεγόμενες άτυπες πλάνες.

Παράδειγμα: "I'll give you a ring tomorrow." μπορεί να σημαίνει είτε την υπόσχεση προσφοράς κοσμήματος είτε απλώς την πρόθεση να τηλεφωνήσει κανείς.

Σημείωσε τη διαφορά μεταξύ ambiguity (αμφισημίας) και vagueness (αοριστίας).

{Η έννοια της αμφισημίας γενικά αντιπαρατίθεται με την αοριστία. Στην αμφισημία επιτρέπονται συγκεκριμένες και διακριτές ερμηνείες (αν και ορισμένες μπορεί να μην είναι άμεσα εμφανείς), ενώ όταν η πληροφορία είναι αόριστη, είναι δύσκολο να διαμορφωθεί οποιαδήποτε ερμηνεία στο επιθυμητό επίπεδο προσδιοριστικότητας (specificity). – Wikipedia}

Recommended Reading: Israel Scheffler, Beyond the Letter: A Philosophical Inquiry into Ambiquity, Vagueness and Metaphor in Language (Routledge, 1981) and Douglas Walton, Fallacies Arising from Ambiguity (Kluwer, 1996)

Also see SEP, EB, and FF. ](http://www.philosophypages.com/dy/a4.htm)