Όταν εξετάζουμε τι πρέπει να πούμε σε κάθε περίσταση, ποιες λέξεις πρέπει να χρησιμοποιήσουμε σε ποιες καταστάσεις, δεν εξετάζουμε ξανά απλώς λέξεις (ή «σημασίες», ό,τι κι αν μπορεί να είναι αυτές), αλλά επίσης και τις πραγματικότητες για τις οποίες χρησιμοποιούμε τις λέξεις: χρησιμοποιούμε μια οξυμένη επίγνωση των λέξεων για να οξύνουμε την αντίληψή μας για τα φαινόμενα, χωρίς όμως αυτή η επίγνωση να αποτελεί τον τελικό κριτή τους.

Όταν εξετάζουμε τι πρέπει να πούμε σε κάθε περίσταση, ποιες λέξεις πρέπει να χρησιμοποιήσουμε σε ποιες καταστάσεις, δεν εξετάζουμε ξανά απλώς λέξεις (ή «σημασίες», ό,τι κι αν μπορεί να είναι αυτές), αλλά επίσης και τις πραγματικότητες για τις οποίες χρησιμοποιούμε τις λέξεις: χρησιμοποιούμε μια οξυμένη επίγνωση των λέξεων για να οξύνουμε την αντίληψή μας για τα φαινόμενα, χωρίς όμως αυτή η επίγνωση να αποτελεί τον τελικό κριτή τους.

When we examine what we should say when, what words we should use
in what situations, we are looking again not merely at words (or ‘meanings’,
whatever they may be) but also at the realities we use the words to
talk about: we are using a sharpened awareness of words to sharpen our
perception of, though not as the final arbiter of, the phenomena. 

[‘A Plea for Excuses’, in J.L. Austin, Philosophical Papers, p. 182.]

[A Plea for Excuses: The Presidential Address | JSTOR](https://www.jstor.org/stable/4544570)