Έχουμε αφυπνιστεί από την αφελή στάση της θετικής θεμελίωσης της αλήθειας· έχουμε αισθανθεί αρκετά οδυνηρά το κέντρισμα του σκεπτικισμού. Μέσω αυτού μάθαμε να στρέφουμε το βλέμμα μας προς εκείνη τη γνωρίζουσα υποκειμενικότητα, από τα συνειδησιακά επιτεύγματα της οποίας, από την προθεωρητική της παθητικότητα και τη θεωρητική της δραστηριότητα, αναδύονται υποκειμενικά τόσο κάθε απλώς υποτιθέμενο ον όσο και ό,τι θεμελιώνεται ως αληθές, τόσο κάθε απλώς υποτιθέμενη θεωρία όσο και εκείνο που αποδεικνύεται αντικειμενική αλήθεια.

Βρισκόμαστε ενώπιον του μεγάλου ερωτήματος της αρχής. Είμαστε τώρα νεοφανείς φιλόσοφοι μέσα στην απόλυτη κατάσταση. Πίσω μας κείται η προηγούμενη επιστημονική μας ζωή με όλα τα γνωσιακά της προϊόντα, τα οποία έως τώρα μας ικανοποιούσαν πλήρως: δηλαδή οι αλήθειες, οι θεωρίες και οι επιστήμες που προηγουμένως θεωρούσαμε απόλυτες. Αυτές δε μας επαρκούν πλέον.

Έχουμε αφυπνιστεί από την αφελή στάση της θετικής θεμελίωσης της αλήθειας· έχουμε αισθανθεί αρκετά οδυνηρά το κέντρισμα του σκεπτικισμού. Μέσω αυτού μάθαμε να στρέφουμε το βλέμμα μας προς εκείνη τη γνωρίζουσα υποκειμενικότητα, από τα συνειδησιακά επιτεύγματα της οποίας, από την προθεωρητική της παθητικότητα και τη θεωρητική της δραστηριότητα, αναδύονται υποκειμενικά τόσο κάθε απλώς υποτιθέμενο ον όσο και ό,τι θεμελιώνεται ως αληθές, τόσο κάθε απλώς υποτιθέμενη θεωρία όσο και εκείνο που αποδεικνύεται αντικειμενική αλήθεια.

Έχουμε ήδη συνειδητοποιήσει ότι μια τέλεια γνώση του τι είναι ο κόσμος και του τι καθορίζει γι’ αυτόν η αληθής θεωρία δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς τη μελέτη της υπερβατολογικής υποκειμενικότητας, μέσα στην οποία ο κόσμος και η θεωρία του κόσμου συγκροτούνται κατά έναν υπερβατολογικο-υποκειμενικό τρόπο.

Κάθε θετική επιστήμη βαρύνεται, κατά συνέπεια, από μια αφηρημένη μονομέρεια, στον βαθμό που σε αυτήν η υπερβατολογική ζωή και το επίτευγμα της συνείδησης που βιώνει, σκέπτεται, ερευνά και θεμελιώνει παραμένουν ανώνυμα, αθέατα, αθεωρητοποίητα και ακατανόητα.

We stand before the great question of the beginning. We are
now nascent philosophers in the absolute situation. Behind us lies | VIII, 26/27
our previous scientific life with all its cognitive products, heretofore
so satisfactory to us: with, that is, the truths, theories, and sciences
that we had previously deemed absolute. They no longer suffice for
us. We have awoken from the naiveté of the positive grounding of
truth; we have felt the sting of skepticism painfully enough. Through
it we have learned to direct our gaze at that cognizing subjectivity
from whose conscious achievements, from whose pretheoretical
passivity and theoretical activity, all merely supposed being as well
as that which is grounded as true, all merely supposed theory but
also that which shows itself to be objective truth, arise subjectively.
We have already become aware that a perfect cognition of what the
world is and what true theory determines for it cannot be attained
without studying the transcendental subjectivity in which world
and world-theory are constituted in a transcendental–subjective
manner. Every positive science is, accordingly, burdened by an
abstract one-sidedness inasmuch as in it, the transcendental life
and achievement of the experiencing, thinking, investigating, and
grounding consciousness remains anonymous, unseen, untheorized,
and uncomprehended.
[Edmund Husserl, First Philosophy, p. 231]