Όταν εξετάζουμε τι πρέπει να πούμε σε κάθε περίσταση, ποιες λέξεις πρέπει να χρησιμοποιήσουμε σε ποιες καταστάσεις, δεν εξετάζουμε ξανά απλώς λέξεις (ή «σημασίες», ό,τι κι αν μπορεί να είναι αυτές), αλλά επίσης και τις πραγματικότητες για τις οποίες χρησιμοποιούμε τις λέξεις: χρησιμοποιούμε μια οξυμένη επίγνωση των λέξεων για να οξύνουμε την αντίληψή μας για τα φαινόμενα, χωρίς όμως αυτή η επίγνωση να αποτελεί τον τελικό κριτή τους.

Όταν εξετάζουμε τι πρέπει να πούμε σε κάθε περίσταση, ποιες λέξεις πρέπει να χρησιμοποιήσουμε σε ποιες καταστάσεις, δεν εξετάζουμε ξανά απλώς λέξεις (ή «σημασίες», ό,τι κι αν μπορεί να είναι αυτές), αλλά επίσης και τις πραγματικότητες για τις οποίες χρησιμοποιούμε τις λέξεις: χρησιμοποιούμε μια οξυμένη επίγνωση των λέξεων για να οξύνουμε την αντίληψή μας για τα φαινόμενα, χωρίς όμως αυτή η επίγνωση να αποτελεί τον τελικό κριτή τους.

When we examine what we should say when, what words we should use
in what situations, we are looking again not merely at words (or ‘meanings’,
whatever they may be) but also at the realities we use the words to
talk about: we are using a sharpened awareness of words to sharpen our
perception of, though not as the final arbiter of, the phenomena. 

[‘A Plea for Excuses’, in J.L. Austin, Philosophical Papers, p. 182.]

[A Plea for Excuses: The Presidential Address | JSTOR](https://www.jstor.org/stable/4544570) 

Η ομιλία είναι το μεγάλο μέσο μέσω του οποίου πραγματοποιείται η ανθρώπινη συνεργασία. Είναι το μέσο με το οποίο οι ποικίλες δραστηριότητες των ανθρώπων συντονίζονται και συσχετίζονται μεταξύ τους για την επίτευξη κοινών και αμοιβαίων σκοπών. Οι άνθρωποι δεν μιλούν απλώς για να εκτονώσουν τα συναισθήματά τους ή να εκθέσουν τις απόψεις τους, αλλά για να αφυπνίσουν μια ανταπόκριση στους συνανθρώπους τους και να επηρεάσουν τις στάσεις και τις πράξεις τους.

Η ομιλία είναι ένα κοινοτικό όργανο. Σχεδόν όλοι οι συγγραφείς που ασχολούνται με αυτήν έχουν εκφράσει, λιγότερο ή περισσότερο σαφώς, ότι αυτό αποτελεί την ουσιώδη βάση της. «Η ομιλία είναι το μεγάλο μέσο μέσω του οποίου πραγματοποιείται η ανθρώπινη συνεργασία. Είναι το μέσο με το οποίο οι ποικίλες δραστηριότητες των ανθρώπων συντονίζονται και συσχετίζονται μεταξύ τους για την επίτευξη κοινών και αμοιβαίων σκοπών. Οι άνθρωποι δεν μιλούν απλώς για να εκτονώσουν τα συναισθήματά τους ή να εκθέσουν τις απόψεις τους, αλλά για να αφυπνίσουν μια ανταπόκριση στους συνανθρώπους τους και να επηρεάσουν τις στάσεις και τις πράξεις τους.» (De Laguna, σ. 19). Η ομιλία δεν θα μπορούσε να υπάρχει αν δεν υπήρχε κοινότητα· θα ήταν άχρηστη για απομονωμένα όντα που ζουν εκτός κοινότητας και θα μπορούσε να έχει προκύψει τόσο λίγο όσο ένα μάτι μέσα σε διαρκές σκοτάδι.

Speech is a communal organ. Nearly all authors who deal with it have expressed, more or less clearly, this to be its essential basis. “Speech is the great medium through which human co-operation is brought about. It is the means by which the diverse activities of men are co-ordinated and correlated with each other for the attainment of common and reciprocal ends. Men do not speak simply to relieve their feelings or to air their views, but to awaken a response in their fellows and to influence their attitudes and acts.” (De Laguna, p. 19). Speech would have been non-existent if there had not been a community; it would have been useless for isolated beings living outside a community, and could as little have originated as an eye in perpetual darkness.

Anton Pannekoek - Anthropogenesis: A Study of the Origin of Man (http://www.marxists.org/archive/pannekoe/1944/anthropogenesis.htm)

υποκείμενο την ώρα που μιλώ, αντικείμενο ενώ ακούω τον εαυτό μου να μιλάει

Parain: Η γλώσσα δεν είναι «ούτε υποκείμενο ούτε αντικείμενο,
δεν ανήκει ούτε στο ένα ούτε στο άλλο, υποκείμενο την ώρα που μιλώ,
αντικείμενο ενώ ακούω τον εαυτό μου να μιλάει .. ..» (//Recherches sur la nature//
//et les fonctions du langage//, σελ. 183; παρατίθεται //loc. cit.//, σελ. 180).