κατά πόσον η εκάστοτε μορφή νομιναλισμού παρέχει ένα σύνολο οντοτήτων κατάλληλων να υπαχθούν στην έκταση κατηγορημάτων όπως «ιδιότητα», «χαρακτηριστικό γνώρισμα» και «κατηγόρημα», μολονότι καμία από αυτές τις απόψεις δεν αποδέχεται ποιοτικές φύσεις, νοούμενες ως sui generis οντότητες που απαιτούνται για να εξηγήσουν την ποικιλία και την ομοιότητα (π.χ. καθόλου, τρόπους (tropes) ή κατασκευές που προκύπτουν από αυτά).

Η παρούσα επισκόπηση οργανώνεται γύρω από το καθοδηγητικό ερώτημα κατά πόσον η εκάστοτε μορφή νομιναλισμού παρέχει ένα σύνολο οντοτήτων κατάλληλων να υπαχθούν στην έκταση κατηγορημάτων όπως «ιδιότητα», «χαρακτηριστικό γνώρισμα» και «κατηγόρημα», μολονότι καμία από αυτές τις απόψεις δεν αποδέχεται ποιοτικές φύσεις, νοούμενες ως *sui generis* οντότητες που απαιτούνται για να εξηγήσουν την ποικιλία και την ομοιότητα (π.χ. καθόλου, τρόπους (*tropes*) ή κατασκευές που προκύπτουν από αυτά).

The present survey is organized around the
guiding question of whether the form of nominalism at hand supplies a
stock of entities eligible to populate the extension of predicates like
“property”, “feature”, and “attribute” although none of these views
accept qualitative natures, understood as sui generis posits required to
explain variety and resemblance (e.g. universals, tropes, or
constructions therefrom).

[Nominalism in Metaphysics (Stanford Encyclopedia of Philosophy)](https://plato.stanford.edu/entries/nominalism-metaphysics/) 

Η διάκριση αυτή αναδεικνύει ένα καίριο ερώτημα για όσα επιθυμούν να υπερασπιστούν τον νομιναλισμό: πώς μπορούμε να συμφιλιώσουμε τη νομιναλιστική απόρριψη των αφηρημένων οντοτήτων με τον ρόλο που διαδραματίζει ο αφηρημένος λόγος στις καλύτερες επιστημονικές μας θεωρίες;

Οι Burgess και Rosen (1997, 2005) διατυπώνουν μια σημαντική διάκριση μεταξύ των στρατηγικών του νομιναλισμού, η οποία είναι χρήσιμη για την κατανόηση της δομής και των σκοπών των διαφόρων προσεγγίσεων. Διακρίνουν τους *ερμηνευτικούς νομιναλιστές* (*hermeneutic nominalists*), οι οποίοι υποστηρίζουν ότι «η νομιναλιστική δυσπιστία απέναντι στους αριθμούς και τα παρόμοιά τους είναι, με την πληρέστερη έννοια, συμβατή με την αποδοχή των σύγχρονων μαθηματικών και της επιστήμης» (σ. 7), από τους *επαναστατικούς νομιναλιστές* (*revolutionary nominalists*), οι οποίοι θεωρούν ως στόχο τους την «ανακατασκευή ή αναθεώρηση: την παραγωγή νέων μαθηματικών και επιστημονικών θεωριών που θα αντικαταστήσουν τις τρέχουσες θεωρίες» (σ. 6). (Για αυτή τη διάκριση, βλ. Hellman 2001.)

Η διάκριση αυτή αναδεικνύει ένα καίριο ερώτημα για όσα επιθυμούν να υπερασπιστούν τον νομιναλισμό: πώς μπορούμε να συμφιλιώσουμε τη νομιναλιστική απόρριψη των αφηρημένων οντοτήτων με τον ρόλο που διαδραματίζει ο αφηρημένος λόγος στις καλύτερες επιστημονικές μας θεωρίες;

Burgess and Rosen (1997, 2005) draw an influential distinction among
nominalist strategies which is useful for understanding the structure
and aims of various approaches. They divide /hermeneutic nominalists/
who hold that “nominalist disbelief in numbers and their ilk is in the
fullest sense compatible with belief in current mathematics and
science” (p. 7) from /revolutionary nominalists/ who take as their goal
“reconstruction or revision: the production of novel mathematical and
scientific theories to replace current theories” (p. 6). (On this
distinction, see Hellman 2001.) <nb/>This distinction draws out a key
question for would-be nominalists: how can we reconcile the nominalist
rejection of abstract entities with the role abstract discourse plays in
our best scientific theories?

[Nominalism in Metaphysics (Stanford Encyclopedia of Philosophy)](https://plato.stanford.edu/entries/nominalism-metaphysics/)