Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κοινωνική εργασία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κοινωνική εργασία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 30 Ιουλίου 2026

ως αξίες, τα εμπορεύματα είναι κοινωνικά μεγέθη, δηλαδή κάτι εντελώς διαφορετικό από τις «ιδιότητές» τους ως «πράγματα». Ως αξίες, συνιστούν μόνο σχέσεις των ανθρώπων μέσα στη δραστηριότητά τους ως παραγωγών

οι αξίες χρήσης … όσον αφορά τους ανθρώπους, αποτελούν βεβαίως πλούτο, αλλά ένα πράγμα είναι αξία χρήσης και, συνεπώς, στοιχείο του πλούτου για τους ανθρώπους μέσω *των δικών του ιδιοτήτων*, των δικών του ποιοτήτων … Ο πλούτος, ο οποίος ταυτίζεται με τις αξίες χρήσης, είναι *ιδιότητες των πραγμάτων* που χρησιμοποιούνται από τους ανθρώπους και οι οποίες εκφράζουν μια σχέση προς τις ανάγκες τους … (Αλλά) ως αξίες, τα εμπορεύματα είναι *κοινωνικά* μεγέθη, [41] δηλαδή κάτι εντελώς διαφορετικό από τις «ιδιότητές» τους ως «πράγματα». Ως αξίες, συνιστούν μόνο σχέσεις των ανθρώπων μέσα στη δραστηριότητά τους ως παραγωγών (1863c: 129).

use-values ... as far as men are concerned, are, of course, riches, but
it is through /its own properties, /its own qualities, that a thing is a
use-value and therefore an element of wealth for men . . . Riches which
are identical with use-values are /properties of things /that are made
use of by men and which express a relation to their wants . . . (But) as
values, commodities are /social /magnitudes,
[41] that is to say, something absolutely different from their 'properties'
as 'things'. As values, they constitute only relations of men in their
productive activity (1863c: 129).

[1863a, /Theories of Surplus Value (Capital, /vol. IV). Parts I—III. b, c Moscow: Progress, 1963, 1968, 1971. Selections, ed. E. Burns, London: Lawrence & Wishart, 1951. Extracts, MSW.] 

This /quid pro quo /occasions the following comment:

Στο πρώτο μέρος του βιβλίου μου (ο Μαρξ αναφέρεται εδώ στο 1859b) ανέφερα ότι είναι χαρακτηριστικό της εργασίας που βασίζεται στην ιδιωτική ανταλλαγή πως ο κοινωνικός χαρακτήρας της εργασίας «εκδηλώνεται» με μια ανεστραμμένη μορφή — ως «ιδιότητα» των πραγμάτων· ότι μια κοινωνική σχέση εμφανίζεται ως σχέση μεταξύ πραγμάτων (μεταξύ προϊόντων, αξιών χρήσης, εμπορευμάτων). Αυτή η *εμφάνιση* γίνεται αποδεκτή ως κάτι πραγματικό από τον φετιχιστή μας, και αυτός πράγματι πιστεύει ότι η ανταλλακτική αξία των πραγμάτων καθορίζεται από τις ιδιότητές τους ως πραγμάτων και ότι αποτελεί, συνολικά, μια φυσική ιδιότητα των πραγμάτων. Κανένας επιστήμονας δεν έχει ακόμη ανακαλύψει ποιες φυσικές ιδιότητες καθιστούν ορισμένες ποσότητες πρέζας καπνού και ζωγραφικών πινάκων «ισοδύναμες» μεταξύ τους.

Έτσι αυτός, ο εξυπνάκιας, μετατρέπει την αξία σε κάτι απόλυτο, σε «ιδιότητα των πραγμάτων», αντί να βλέπει σε αυτήν μόνο κάτι το σχετικό, δηλαδή τη σχέση των πραγμάτων προς την κοινωνική εργασία, την κοινωνική εργασία που βασίζεται στην ιδιωτική ανταλλαγή, μέσα στην οποία τα πράγματα δεν προσδιορίζονται ως ανεξάρτητες οντότητες, αλλά ως απλές εκφράσεις της κοινωνικής παραγωγής (στο ίδιο, σ. 130· βλ. επίσης 1867a: 83).

In the first part of my book (Marx is referring to 1859b) I mentioned
that it is characteristic of labour based on private exchange that the
social character of labour 'manifests' itself in a perverted form - as
the 'property' of things; that a social relation appears as a relation
between things (between products, values in use, commodities). This
/appearance /is accepted as something real by our fetish worshipper, and
he actually believes that the exchange-value of things is determined by
their properties as things, and is altogether a natural property of
things. No scientist has yet discovered what natural qualities make
definite proportions of snuff tobacco and paintings 'equivalents' for
one another.

Thus he, the wiseacre, transforms value into something absolute, 'a
property of things', instead of seeing in it only something relative,
the relation of things to social labour, social labour based on private
exchange, in which things are defined not as independent entities, but
as mere expressions of social production (ibid. 130; cf 1867a: 83).

1859b /A Contribution to the Critique of Political Economy. /London:
Lawrence & Wishart, 1971.

1867a /Capital, /vol. I. Ed. F. Engels, tr. S. Moore/E. Aveling from
third German edn, incorporating changes by Engels in fourth German edn,
London: Lawrence & Wishart, 1967.

[Derek Sayer - Marx's Method: Ideology Science and Critique in Capital (Humanities Press), 1979]

[rotenotes: Το εμπόρευμα ως είσοδος στην κοινωνική θεωρία του Μαρξ](https://rotenotes.blogspot.com/2026/07/blog-post_29.html)

Κυριακή 26 Ιουλίου 2026

Η εργασία εκεί όπου είναι κοινοτική, οι σχέσεις των ανθρώπων μέσα στην κοινωνική τους παραγωγή δεν εμφανίζονται ως «αξίες» των «πραγμάτων». Η ανταλλαγή των προϊόντων ως εμπορευμάτων είναι ένας τρόπος ανταλλαγής της εργασίας· (αποδεικνύει) την εξάρτηση της εργασίας του καθενός από την εργασία των άλλων και (αντιστοιχεί σε) έναν ορισμένο τρόπο κοινωνικής εργασίας ή κοινωνικής παραγωγής

> Η εργασία εκεί όπου είναι κοινοτική, οι σχέσεις των ανθρώπων μέσα στην κοινωνική τους παραγωγή δεν εμφανίζονται ως «αξίες» των «πραγμάτων». Η ανταλλαγή των προϊόντων ως εμπορευμάτων είναι ένας τρόπος ανταλλαγής της εργασίας· (αποδεικνύει) την εξάρτηση της εργασίας του καθενός από την εργασία των άλλων και (αντιστοιχεί σε) έναν ορισμένο τρόπο κοινωνικής εργασίας ή κοινωνικής παραγωγής (/Theories of Surplus Value (Capital, /vol. IV). Parts I—III. Moscow: Progress, 1963, 1968, 1971. Selections, ed. E. Burns, London: Lawrence & Wishart, 1951. Extracts, MSW., οι παρεμβολές προέρχονται από τη συντακτική αποκατάσταση του χειρογράφου από τους επιμελητές).

> Where labour is communal, the relations of men in their social
production do not manifest themselves as 'values' of 'things'. Exchange
of products as commodities is a method of exchanging labour, (it
demonstrates) the dependence of the labour of each upon the labour of
the others (and corresponds to) a certain mode of social labour or
social production (ibid, interpellations from editorial collation of MS).

 

Κυριακή 19 Ιουλίου 2026

κοινωνική εργασία και παγκόσμιο χρήμα

^62 Capital, Τόμος I, σ. 242 (142). Βλ. επίσης Theories III, σ. 253:

«Αλλά είναι μόνο το εξωτερικό εμπόριο, η ανάπτυξη της αγοράς σε παγκόσμια αγορά, που προκαλεί το χρήμα να αναπτυχθεί σε παγκόσμιο χρήμα και την αφηρημένη εργασία σε κοινωνική εργασία. Ο αφηρημένος πλούτος, η αξία, το χρήμα, και επομένως η αφηρημένη εργασία, αναπτύσσονται στον βαθμό που η συγκεκριμένη εργασία γίνεται μια ολότητα διαφορετικών τρόπων εργασίας που αγκαλιάζει την παγκόσμια αγορά. Η καπιταλιστική παραγωγή στηρίζεται στην αξία, δηλαδή στον μετασχηματισμό της εργασίας που ενσωματώνεται στο προϊόν σε κοινωνική εργασία. Αλλά αυτό είναι δυνατό μόνο στη βάση του εξωτερικού εμπορίου και της παγκόσμιας αγοράς. Αυτά αποτελούν ταυτόχρονα την προϋπόθεση και το αποτέλεσμα της καπιταλιστικής παραγωγής.»

^63 Γι’ αυτόν τον λόγο ο Μαρξ τονίζει επανειλημμένα ότι το «πραγματικό χρήμα», το «χρήμα με την κατεξοχήν έννοια του όρου», υπάρχει μόνο ως «χρήμα της παγκόσμιας αγοράς» στο «καθολικό εμπόρευμα της παγκόσμιας αγοράς». (Capital, Τόμος III, σσ. 430, 534.)

^62 /Capital/ I, p.242 (142). Cf. /Theories/ III, p.253: ‘But it is only
foreign trade, the development of the market to a world market which
causes money to develop into world money and abstract labour into social
labour. Abstract wealth, value, money, hence abstract labour, develop in
the measure that concrete labour becomes a totality of different modes
of labour embracing the world market. Capitalist production rests on
value, i.e. on the transformation of the labour embodied in the product
into social labour. But this is only possible on the basis of foreign
trade and of the world market. This is at once the pre condition and the
result of capitalist production.’
^63 Therefore Marx repeatedly stresses that ‘real money’, ‘money in the
eminent sense of the term’ only exists as ‘world market money’ in the
‘universal world market commodity’. (/Capital/ III, pp.430, 534.)
[Roman Rosdolsky, The Making of Marx's Capital, Pluto Press, 1977, p. 164]

M
T
G
Η λειτουργία ομιλίας περιορίζεται σε 200 χαρακτήρες

Επιτυχής ανταλλαγή με χρήμα (πώληση στην αναμενόμενη τιμή) ισοδυναμεί με την «πραγμάτωση» της αξίας (την αναγνώριση της ιδιωτικής εργασίας ως μέρος της συνολικής εργασιακής προσπάθειας της κοινωνίας).

Σύμφωνα με την αρχική ιδέα, το χρήμα είναι η περισσότερο
ορατή και απτή έκφραση ενός οικονομικού συστήματος που
χαρακτηρίζεται από κοινωνικό καταμερισμό εργασίας και ιδιωτική, ανεξάρτητη
παραγωγή. Η ανάγκη για χρήμα, ως μορφή αξίας, προκύπτει από την ανάγκη
έκφρασης και επικύρωσης των προϊόντων της ιδιωτικής εργασίας ως προϊόντα της
κοινωνικής εργασίας: οι αξίες των εμπορευμάτων μπορούν να εκφραστούν με έναν
κοινωνικά έγκυρο τρόπο μόνο στη συσχέτιση τους με το εμπόρευμα που εξυπηρετεί
ως το «καθολικό ισοδύναμο». Επιτυχής ανταλλαγή με χρήμα
(πώληση στην αναμενόμενη τιμή) ισοδυναμεί με την «πραγμάτωση» της αξίας
(την αναγνώριση της ιδιωτικής εργασίας ως μέρος της συνολικής εργασιακής προσπάθειας της κοινωνίας).

According to the original concept, money is the most
visible and tangible expression of an economic system that is
characterized by a social division of labour and private, independent
production. The need for money, as a value form, results from the need
to express and validate the products of private labour as products of
social labour: the values of commodities can be expressed in a
socially valid way only in relating them to the commodity that serves
as the 'universal equivalent'. Successful exchange against money
(selling for the expected price) amounts to the 'realization' of value
(the recognition of private labour as part of society's total work effort).

[Heiner Ganssmann - The Emergence of Credit Money in *Marxian Economics: A Reappraisal Essays on Volume III of /Capital/ Volume 1: Method, Value and Money*, Edited by Riccardo Bellofiore, Macmillan Press, 1998, σσ. 148-9]

 

Η λειτουργία του χρήματος είναι επομένως σαφής: λειτουργεί ως ο κοινωνικός σύνδεσμος για εργασίες που ξοδεύονται ανεξάρτητα η μία από την άλλη, χωρίς κοινωνικό συντονισμό.

Η λειτουργία του χρήματος είναι επομένως σαφής: λειτουργεί ως ο κοινωνικός σύνδεσμος για
εργασίες που ξοδεύονται ανεξάρτητα η μία από την άλλη, χωρίς κοινωνικό
συντονισμό. Το χρήμα ρυθμίζει την παραγωγή, *post factum*. Το χρήμα είναι, με
τα λόγια του ίδιου του Μαρξ, η κοινότητα (μια έμμεση, *αφηρημένη* κοινότητα) που
φαίνεται να λείπει σε μια κοινωνία που βασίζεται στο εμπόριο και την ιδιωτική
ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Οι παραγωγοί συναντιούνται ως ιδιοκτήτες και

> υπάρχουν ο ένας για τον άλλο μόνο ως αντικείμενα των χρηματικών τους σχέσεων· για
όλους τους, αυτή η συνθήκη μετατρέπει την κοινότητά τους σε κάτι που είναι
εξωτερικό, και κατά συνέπεια, τυχαίο... Αφού δεν είναι
υποταγμένοι σε μια κοινότητα..., η τελευταία πρέπει να τους αντιμετωπίσει ως κάτι
που είναι υλικό, εξίσου ανεξάρτητο, εξωτερικό και τυχαίο. Αυτή είναι
ακριβώς η συνθήκη που θα τους επιτρέψει, ως ιδιωτικά, ανεξάρτητα
πρόσωπα, να εμπλακούν, ταυτόχρονα, σε ένα κοινωνικό σύνολο (Marx,
1858, σσ. 217-18).

Είναι πλέον προφανές ότι -- αντίθετα με ό,τι νόμιζε ο Μαρξ -- αυτή
η «κοινωνιολογική» προσέγγιση έρχεται σε αντίθεση με την παραδοσιακή
ερμηνεία του *Κεφαλαίου*. Το πιο εντυπωσιακό γνώρισμά της είναι η αντιστροφή
της αφαίρεσης αξίας και χρήματος. Εάν, στην παραδοσιακή προσέγγιση,
το χρήμα προφανώς συνάγεται από τις έννοιες της αφηρημένης εργασίας και
αξίας (αλλά στην πραγματικότητα είναι περιττή και εξαφανίζεται σε αξία) στην προσέγγιση
που μόλις αναφέρθηκε, η αφηρημένη εργασία και η αξία συνάγονται από την έννοια
του χρήματος (και πράγματι η αξία είναι περιττή και εξαφανίζεται σε χρήμα). Αυτό είναι
ένας επαρκής λόγος για τον οποίο, κατά τη γνώμη μου, οι δύο γραμμές σκέψης που μέχρι τώρα
απεικονίζονται δεν μπορούν να διατηρηθούν μαζί.

The function of money is thus clear: it acts as the social link for
labours expended independently of each other, without social
coordination. Money regulates production, /post factum. /Money is, in
Marx's own words, the community (an indirect, /abstract /community) that
seems to be lacking in a society based on trade and the private
ownership of means of production. Producers meet as owners and

> exist for each other only as objects of their monetary relations; for
all of them, this condition makes their community into something that is
external, and consequently, accidental... Since they are not
subordinated to a community..., the latter must face them as something
that is material, equally independent, external and fortuitous. This is
precisely the condition that will enable them, as private, independent
persons, to be implicated, at the same time, in a social whole (Marx,
1858, pp. 217-18). 

It is now obvious that - contrary to what Marx thought - this
'sociological' approach is at variance with the traditional
interpretation of /Capital. /Its most striking feature is the inversion
of the deduction of value and money. If, in the traditional approach,
money is apparently deduced from the concepts of abstract labour and
value (but in fact is redundant and vanishes into value) in the approach
just mentioned, abstract labour and value are deduced from the concept
of money (and indeed value is redundant and vanishes in money). This is
a sufficient reason why, in my opinion, the two lines of thought so far
depicted cannot be maintained together.

[Gilbert Faccarello - Some Reflections on Marx's Theory of Value in *Marxian Economics: A Reappraisal Essays on Volume III of /Capital/ Volume 1: Method, Value and Money*, Edited by Riccardo Bellofiore, Macmillan Press, 1998, σ. 36]