η τύχη είναι πάντα η παραδοχή και μόνο ενός ορίου ή μιας ανεπάρκειας της γνώσης, που τις περισσότερες φορές είναι προσωρινή

Η τύχη, ή η απροσδιοριστία, που έχει τόσο μεγάλη σημασία γι’ αυτήν,
δε θα πρέπει να θεωρείται ως μια θετική και λειτουργική κατηγορία της
επιστημονικής ερμηνείας: η τύχη είναι πάντα η παραδοχή και μόνο ενός
ορίου ή μιας ανεπάρκειας της γνώσης, που τις περισσότερες φορές είναι
προσωρινή. Εξάλλου, τι θα ήταν μια επιστημονική έρευνα που δε θα είχε
ως αντικειμενικό στόχο να διαφωτίσει τον ντετερμινισμό που διέπει την
παραγωγή αυτού ή του άλλου φαινομένου;

[Ορίζοντας: Υλισμός και επιστήμη](https://orizondas.blogspot.com/2019/03/blog-post_18.html)

Δεν υφίσταται καμιά μη αναγωγισιμότητα της ζωής στην άψυχη ύλη, όπως δεν υφίσταται καμιά μη αναγωγισιμότητα μεταξύ των διαφόρων μορφών ζωής, αλλά, αντιθέτως, ένα οντολογικό συνεχές.

Δεν υφίσταται καμιά
μη αναγωγισιμότητα της ζωής στην άψυχη ύλη, όπως δεν υφίσταται καμιά μη
αναγωγισιμότητα μεταξύ των διαφόρων μορφών ζωής, αλλά, αντιθέτως, ένα
οντολογικό συνεχές. Το σημείο αυτό διατυπώθηκε περίφημα από τον F.
Jacob στο τέλος του /La logique du vivant/, όταν έγραφε: «Αυτό
που απέδειξε η Βιολογία είναι ότι δεν υπάρχει καμιά μεταφυσική οντότητα
κρυμμένη πίσω από τη λέξη ζωή» (1970: 327).

[Ορίζοντας: Υλισμός και επιστήμη](https://orizondas.blogspot.com/2019/03/blog-post_18.html) 

η επιστημονική γνώση δέχεται εκ προοιμίου την αρχή ότι αυτό που παράγεται στη φύση έχει την πηγή του στην ίδια αυτή τη φύση και ότι εκεί βρίσκεται το σύνολο των αναγκαίων και ικανών συνθηκών της παραγωγής ή του προσδιορισμού του

Η επιστημονική γνώση, σε κάθε της διάβημα, από το απλούστερο μέχρι το
πλέον πολύπλοκο, στηρίζεται επομένως μεθοδολογικά σ’ ένα διπλό αξίωμα:
το αξίωμα της υλιστικής σταθερότητας, που αναφέρεται στην πραγματικότητα
και τη φύση των φαινομένων, και το ντετερμινιστικό αξίωμα για την
εξήγησή τους. Με δυο λόγια: η επιστημονική γνώση δέχεται εκ προοιμίου
την αρχή ότι αυτό που /παράγεται/ στη φύση έχει την /πηγή/ του στην
ίδια αυτή τη φύση και ότι εκεί βρίσκεται το σύνολο των αναγκαίων και
ικανών συνθηκών της παραγωγής ή του προσδιορισμού του. Υπενθυμίζω το
σημείο αυτό, που θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ως στοιχειώδες, γιατί
χρειάστηκε πολύς χρόνος μέχρις ότου επιβληθεί η εγκυρότητά του και δεν
είναι καθολικά αποδεκτό. Αν σκοπεύουμε να δώσουμε μια πολιτιστική μάχη
υπέρ της επιστημονικής λογικής, θα πρέπει, κατά συνέπεια, να θυμούμαστε
πάντα ότι χρειάστηκαν αιώνες μέχρις ότου επιτευχθεί η εκκοσμίκευση της
αντίληψης της φύσης, ότι η εκκοσμίκευση αυτή είχε τους ήρωές της, οι
οποίοι, όπως ο Γαλιλαίος, πλήρωσαν το τίμημά της στην καθημερινή τους
ζωή, απέναντι στις διάφορες θεολογικές εξουσίες, και ότι δεν έχει ακόμα
κερδίσει τη συλλογική συνείδηση: στον 21ο αιώνα, υπάρχουν ακόμα
εκατομμύρια ανθρώπων που, καθώς χειραγωγούνται από την Καθολική
Εκκλησία, πιστεύουν, για παράδειγμα, ακόμα στα θαύματα.

[Ορίζοντας: Υλισμός και επιστήμη](https://orizondas.blogspot.com/2019/03/blog-post_18.html)