η επιστημονική γνώση δέχεται εκ προοιμίου την αρχή ότι αυτό που παράγεται στη φύση έχει την πηγή του στην ίδια αυτή τη φύση και ότι εκεί βρίσκεται το σύνολο των αναγκαίων και ικανών συνθηκών της παραγωγής ή του προσδιορισμού του

Η επιστημονική γνώση, σε κάθε της διάβημα, από το απλούστερο μέχρι το
πλέον πολύπλοκο, στηρίζεται επομένως μεθοδολογικά σ’ ένα διπλό αξίωμα:
το αξίωμα της υλιστικής σταθερότητας, που αναφέρεται στην πραγματικότητα
και τη φύση των φαινομένων, και το ντετερμινιστικό αξίωμα για την
εξήγησή τους. Με δυο λόγια: η επιστημονική γνώση δέχεται εκ προοιμίου
την αρχή ότι αυτό που /παράγεται/ στη φύση έχει την /πηγή/ του στην
ίδια αυτή τη φύση και ότι εκεί βρίσκεται το σύνολο των αναγκαίων και
ικανών συνθηκών της παραγωγής ή του προσδιορισμού του. Υπενθυμίζω το
σημείο αυτό, που θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ως στοιχειώδες, γιατί
χρειάστηκε πολύς χρόνος μέχρις ότου επιβληθεί η εγκυρότητά του και δεν
είναι καθολικά αποδεκτό. Αν σκοπεύουμε να δώσουμε μια πολιτιστική μάχη
υπέρ της επιστημονικής λογικής, θα πρέπει, κατά συνέπεια, να θυμούμαστε
πάντα ότι χρειάστηκαν αιώνες μέχρις ότου επιτευχθεί η εκκοσμίκευση της
αντίληψης της φύσης, ότι η εκκοσμίκευση αυτή είχε τους ήρωές της, οι
οποίοι, όπως ο Γαλιλαίος, πλήρωσαν το τίμημά της στην καθημερινή τους
ζωή, απέναντι στις διάφορες θεολογικές εξουσίες, και ότι δεν έχει ακόμα
κερδίσει τη συλλογική συνείδηση: στον 21ο αιώνα, υπάρχουν ακόμα
εκατομμύρια ανθρώπων που, καθώς χειραγωγούνται από την Καθολική
Εκκλησία, πιστεύουν, για παράδειγμα, ακόμα στα θαύματα.

[Ορίζοντας: Υλισμός και επιστήμη](https://orizondas.blogspot.com/2019/03/blog-post_18.html)