Η καθαρή εποπτεία που αντιστοιχεί σε ένα εμπειρικό πράγμα μάς είναι απροσπέλαστη· κατά κάποιον τρόπο παραμένει κρυμμένη μέσα στην ίδια τη συνθετική εποπτεία, αλλά, τρόπον τινά, διάσπαρτη, με μια διαρκή ανάμειξη σημειωτικής αναπαράστασης.

Η καθαρή εποπτεία που αντιστοιχεί σε ένα εμπειρικό πράγμα μάς είναι απροσπέλαστη· κατά κάποιον τρόπο παραμένει κρυμμένη μέσα στην ίδια τη συνθετική εποπτεία, αλλά, τρόπον τινά, διάσπαρτη, με μια διαρκή ανάμειξη σημειωτικής αναπαράστασης. Αν αναγάγουμε αυτή τη συνθετική εποπτεία στην καθαρή της μορφή, δεν έχουμε την καθαρή εποπτεία που είναι δυνατή σε μια αντικειμενικά απλή παρουσίαση, αλλά ένα συνεχές εποπτικών περιεχομένων, στο οποίο κάθε όψη του αντικειμένου συχνά αποκτά εποπτική αναπαράσταση, αποκτά διαρκώς μεταβαλλόμενες προοπτικές προβολές, και στο οποίο μόνο η συνεχής σύμφυση της ταυτότητας συνιστά το φαινόμενο της αντικειμενικής ενότητας. [LI2, σ. 248]

<item>The pure intuition which corresponds to an empirical thing is denied to us, it lies hidden after a fashion in the complete synthetic intuition itself, but as it were dispersedly, with a perpetual admixture of signitive representation. If we reduce this synthetic intuition to its pure form, we do not have the pure intuition possible in an objectively simple presentation, but a continuum of intuitive contents, in which each aspect of the object quite often achieves intuitive representation, achieves ever varied perspectival projection, and in which only the continuous fusion of identity constitutes the phenomenon of objective unity. [LI2, p.248]</item>