αλλά δεν μπορεί να κάνει τίποτε για τη δημιουργία του ελάχιστου σωματιδίου νέας ύλης ή για την καταστροφή ενός ατόμου από ό,τι ήδη υπάρχει

Υπάρχουν δύο είδη ιδεών, οι *απλές* και οι *σύνθετες*. Αυτές οι απλές ιδέες, τα υλικά όλης της γνώσης μας, υποβάλλονται στον νου μόνο με τους δύο προαναφερθέντες τρόπους, δηλαδή μέσω της αίσθησης και του ανταστοχασμού. Ο νους, αν και παθητικός στη διαμόρφωση των απλών ιδεών, είναι ενεργητικός στη διαμόρφωση των σύνθετων ιδεών. Τις πρώτες τις *δέχεται*, τις δεύτερες τις *κατασκευάζει*. Όταν λάβει τις απλές ιδέες, έχει τη δύναμη να τις επαναλαμβάνει, να τις συγκρίνει και να τις ενώνει, ακόμη και σε σχεδόν άπειρη ποικιλία, και έτσι να σχηματίζει νέες σύνθετες ιδέες. Όμως δεν είναι στη δύναμη ούτε του πιο γόνιμου νου να σχηματίσει μία και μόνη νέα απλή ιδέα, που να μην έχει εισέλθει μέσω της αίσθησης και του ανταστοχασμού. Η κυριαρχία του ανθρώπου, σε αυτόν τον μικρό κόσμο της ίδιας του της κατανόησης, είναι η ίδια με εκείνη που έχει στον μεγάλο κόσμο των ορατών πραγμάτων, όπου η δύναμή του, όσο κι αν κατευθύνεται από τέχνη και επιδεξιότητα, δεν εκτείνεται πέρα από το να συνθέτει και να διαιρεί τα υλικά που του δίνονται· *αλλά δεν μπορεί να κάνει τίποτε για τη δημιουργία του ελάχιστου σωματιδίου νέας ύλης ή για την καταστροφή ενός ατόμου από ό,τι ήδη υπάρχει*.^(16)

16. B. II., chap. II., 2.

[*History of Philosophy* by *Alfred Weber*] 

[John Locke](https://web.archive.org/web/20110206181803/http://www.class.uidaho.edu/mickelsen/texts/Weber%20-%20History/locke.htm) 

 

 

Ο Αριστοτέλης πιστεύει ότι τα αντικείμενα της γνώσης είναι επίσης δομημένα ιεραρχικά και συλλαμβάνει τον ορισμό ως σε μεγάλο βαθμό μια διαδικασία διαίρεσης.

Ο Αριστοτέλης πιστεύει ότι τα αντικείμενα της γνώσης είναι επίσης δομημένα ιεραρχικά και συλλαμβάνει τον ορισμό ως σε μεγάλο βαθμό μια διαδικασία διαίρεσης. Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε ότι θέλουμε να ορίσουμε τον άνθρωπο. Πρώτα, σημειώνουμε ότι οι άνθρωποι είναι ζώα, που είναι το γένος στο οποίο ανήκουν. Στη συνέχεια μπορούμε να επισημάνουμε διάφορες διαφορές (differentia), οι οποίες διακρίνουν τους ανθρώπους από άλλα ζώα. Για παράδειγμα, οι άνθρωποι περπατούν σε δύο πόδια, σε αντίθεση με τις τίγρεις, και δεν έχουν φτερά, σε αντίθεση με τα πουλιά. Δεδομένου οποιουδήποτε όρου, αν μπορούμε να προσδιορίσουμε το γένος του και έπειτα να προσδιορίσουμε τις διαφορές που τον διακρίνουν από άλλα πράγματα εντός του γένους του, έχουμε δώσει έναν ορισμό αυτού του όρου, πράγμα που ισοδυναμεί με την παροχή ενός λόγου για τη φύση του ή την ουσία του. Τελικά, ο Αριστοτέλης διακρίνει πέντε είδη σχέσεων που μπορεί να έχει ένα κατηγόρημα με το υποκείμενό του: μια σχέση γένους («οι άνθρωποι είναι ζώα»)· μια σχέση διαφοράς («οι άνθρωποι έχουν δύο πόδια»)· μια σχέση ιδιάζουσας ιδιότητας («οι άνθρωποι είναι τα μόνα ζώα που μπορούν να κλαίνε»)· έναν ορισμό, που είναι μια ιδιάζουσα ιδιότητα η οποία εξηγεί τη φύση ή την ουσία του υποκειμένου· και μια σχέση συμβεβηκότος, όπως «μερικοί άνθρωποι έχουν μπλε μάτια», όπου η σχέση δεν ισχύει κατ’ ανάγκην.

Aristotle believes that the objects of knowledge are also structured hierarchically and conceives of definition as largely a process of division. For example, suppose we want to define human. First, we note that humans are animals, which is the genus to which they belong. We can then take note of various differentia, which distinguish humans from other animals. For example, humans walk on two legs, unlike tigers, and they lack feathers, unlike birds. Given any term, if we can identify its genus and then identify the differentia that distinguish it from other things within its genus, we have given a definition of that term, which amounts to giving an account of its nature, or essence. Ultimately, Aristotle identifies five kinds of relationships a predicate can have with its subject: a genus relationship (“humans are animals”); a differentia relationship (“humans have two legs”); a unique property relationship (“humans are the only animals that can cry”); a definition, which is a unique property that explains the nature or essence of the subject; and an accident relationship, such as “some humans have blue eyes,” where the relationship does not hold necessarily. 

URL: https://www.sparknotes.com/philosophy/aristotle/section2/