Η reine Grammatik <καθαρή γραμματική>, είπε, είναι μια επιστήμη πιο περιεκτική απ’ όσο θα μπορούσε να υποθέσει κανείς από τις Λογικές Έρευνες. Κάθε γλώσσα πρέπει a priori να διαμορφώνει τη μορφή της πρότασης «Το Α είναι Β»· επιπλέον, πρέπει να εκθέτει τις πρότυπες μορφές: «Το Α είναι, ίσως, Β». Αυτή η έκθεση μπορεί να γίνεται μέσω του τόνου της φωνής, ακόμη κι αν δεν εκφράζεται ρητώς με ειδικές λέξεις. Η λέξη που εκφράζει την τροπικότητα μπορεί να εμφανίζεται μέσα σε ένα καταφατικό όλο. Το «Το Α είναι ίσως Β» μπορεί να καταφαίνεται. Έτσι, γενικά, η τροπικότητα μπορεί να καταστεί μέρος της ύλης.
Επιπλέον, κάθε γλώσσα πρέπει να εκθέτει τις διακρίσεις που απαντώνται στη φυσική Einstellung <στάση>, δηλαδή εκείνες του υποκειμένου και του αντικειμένου, του Ich und Umwelt <Εγώ και περιβάλλων κόσμος>, της ποιότητας, της σχέσης κτλ.
[I Συνομιλία με τον Χούσερλ, 16/7/26 στο Conversations with Husserl and Fink: 1]
