Η ζωή είναι ταυτόχρονα απίθανη και αναπόδραστη

Η ζωή είναι ταυτόχρονα απίθανη και αναπόδραστη

Ο μόνος λόγος που υπήρξες δεν είναι κάποια θεϊκή αποστολή, αλλά η τυχαία συνάντηση ενός σπερματοζωαρίου με ένα ωάριο· η συμπτωματική διασταύρωση δύο γενετικών γραμμών μέσα στον αχανή χρόνο της βιολογικής εξέλιξης. Πριν γεννηθείς, κανένα δεν μπορούσε να προβλέψει την ύπαρξή σου. Δεν υπήρχε κανένα προδιαγεγραμμένο σχέδιο που να οδηγεί αναπόφευκτα σε εσένα· η εμφάνισή σου υπήρξε το αποτέλεσμα μιας εξαιρετικά απίθανης αλληλουχίας συμβάντων, η οποία θα μπορούσε, με την παραμικρή μεταβολή των συνθηκών, να είχε καταλήξει σε ένα εντελώς διαφορετικό αποτέλεσμα.

Αν οποιοδήποτε από τα αναρίθμητα συμβάντα που προηγήθηκαν είχε εξελιχθεί έστω και ανεπαίσθητα διαφορετικά —αν ένα διαφορετικό σπερματοζωάριο είχε γονιμοποιήσει το ίδιο ωάριο, αν οι γονείς σου δεν είχαν συναντηθεί ακριβώς τότε, αν κάποιος πρόγονός σου είχε πάρει μία διαφορετική απόφαση ή είχε πεθάνει λίγο νωρίτερα ή λίγο αργότερα— εσύ δεν θα είχες υπάρξει ποτέ. Η ύπαρξή σου δεν ήταν αναγκαία· ήταν μία ακραία βιολογική και ιστορική συγκυρία, ένα ενδεχόμενο που πραγματοποιήθηκε ανάμεσα σε αμέτρητες άλλες δυνατότητες που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Η ύπαρξή σου δεν αποτελεί την εκπλήρωση κάποιου προϋπάρχοντος σκοπού. Αν υπάρχει νόημα ή σκοπός στη ζωή σου, αυτός δεν προϋπάρχει της ύπαρξής σου· δημιουργείται μόνο εκ των υστέρων, μέσα από τις πράξεις, τις επιλογές και τις σχέσεις που συγκροτούν την ίδια τη ζωή σου.

 

Φυσική επιλογή

## Φυσική επιλογή

Η φυσική επιλογή είναι ένας από τους βασικούς μηχανισμούς της εξέλιξης, μαζί με τη μετάλλαξη, τη μετανάστευση και τη γενετική παρέκκλιση (genetic drift).

Η μεγάλη ιδέα του Δαρβίνου για την εξέλιξη μέσω φυσικής επιλογής είναι σχετικά απλή, αλλά συχνά παρερμηνεύεται. Για να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί, ας φανταστούμε έναν πληθυσμό σκαθαριών:

1. Υπάρχει ποικιλότητα στα χαρακτηριστικά.
Για παράδειγμα, ορισμένα σκαθάρια είναι πράσινα και άλλα καφέ.

2. Υπάρχει διαφοροποιημένη αναπαραγωγική επιτυχία.
Εφόσον το περιβάλλον δεν μπορεί να υποστηρίξει απεριόριστη αύξηση του πληθυσμού, δεν καταφέρνουν όλα τα άτομα να αναπαραχθούν στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους. Στο παράδειγμα αυτό, τα πράσινα σκαθάρια τείνουν να τρώγονται από τα πουλιά και έτσι επιβιώνουν και αναπαράγονται λιγότερο συχνά από ό,τι τα καφέ σκαθάρια.

3. Υπάρχει κληρονομικότητα.
Τα καφέ σκαθάρια που επιβιώνουν αποκτούν καφέ απογόνους, επειδή αυτό το χαρακτηριστικό έχει γενετική βάση.

4. Τελικό αποτέλεσμα:
Το πιο πλεονεκτικό χαρακτηριστικό, δηλαδή ο καφέ χρωματισμός, που επιτρέπει στο σκαθάρι να αποκτά περισσότερους απογόνους, γίνεται ολοένα συχνότερο στον πληθυσμό. Αν η διαδικασία αυτή συνεχιστεί, τελικά όλα τα άτομα του πληθυσμού θα είναι καφέ.

Εάν υπάρχει ποικιλότητα, διαφοροποιημένη αναπαραγωγική επιτυχία και κληρονομικότητα, τότε η εξέλιξη μέσω φυσικής επιλογής θα προκύψει ως αποτέλεσμα. Τόσο απλά.

[Natural selection](https://evolution.berkeley.edu/evolibrary/article/0_0_0/evo_25)

## Η φυσική επιλογή εν δράσει

Οι επιστήμονες έχουν τεκμηριώσει πολλά παραδείγματα φυσικής επιλογής, ενός από τους βασικούς μηχανισμούς της εξέλιξης.

Οποιοδήποτε λεύκωμα φυσικής ιστορίας θα σας κατακλύσει με εντυπωσιακές φωτογραφίες που απεικονίζουν εκπληκτικές προσαρμογές οι οποίες έχουν παραχθεί μέσω της φυσικής επιλογής, όπως τα παρακάτω παραδείγματα:

* Οι ορχιδέες εξαπατούν τις σφήκες ώστε να «ζευγαρώνουν» μαζί τους.
* Τα κατιδίδια (katydids) διαθέτουν καμουφλάζ που τα κάνει να μοιάζουν με φύλλα.
* Τα μη δηλητηριώδη βασιλικά φίδια μιμούνται τα δηλητηριώδη κοραλλιόφιδα.

Η συμπεριφορά μπορεί επίσης να διαμορφωθεί από τη φυσική επιλογή. Συμπεριφορές όπως οι τελετουργίες ζευγαρώματος των πτηνών, ο «χορός» επικοινωνίας των μελισσών και η ανθρώπινη ικανότητα εκμάθησης γλώσσας διαθέτουν επίσης γενετικές συνιστώσες και υπόκεινται στη φυσική επιλογή. Ο αρσενικός γαλαζοπόδαρος σουλίδας, που φαίνεται δεξιά, υπερτονίζει τις κινήσεις των ποδιών του για να προσελκύσει σύντροφο.

Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορούμε να παρατηρήσουμε άμεσα τη φυσική επιλογή. Πολύ πειστικά δεδομένα δείχνουν ότι το σχήμα των ραμφών των σπίνων στα νησιά Γκαλαπάγκος ακολουθεί τις μεταβολές των καιρικών συνθηκών: μετά από περιόδους ξηρασίας, ο πληθυσμός των σπίνων εμφανίζει βαθύτερα και ισχυρότερα ράμφη, τα οποία τους επιτρέπουν να τρέφονται με σκληρότερους σπόρους.

Σε άλλες περιπτώσεις, η ανθρώπινη δραστηριότητα έχει προκαλέσει περιβαλλοντικές μεταβολές που οδήγησαν πληθυσμούς να εξελιχθούν μέσω φυσικής επιλογής. Ένα εντυπωσιακό παράδειγμα είναι εκείνο του πληθυσμού των σκουρόχρωμων νυκτόβιων πεταλούδων στην Αγγλία του 19ου αιώνα, του οποίου η αύξηση και η μείωση ακολούθησαν παράλληλα την πορεία της βιομηχανικής ρύπανσης. Τέτοιες μεταβολές μπορούν συχνά να παρατηρηθούν και να τεκμηριωθούν.

[Natural selection at work](https://evolution.berkeley.edu/evolibrary/article/0_0_0/evo_26)

## Τι είναι η Θεωρία της Εξέλιξης μέσω Φυσικής Επιλογής;

Ο Άγγλος φυσιοδίφης του δέκατου ένατου αιώνα, Charles Darwin, είναι ένας από τους πιο διάσημους επιστήμονες που έζησαν ποτέ. Η θέση του στην ιστορία της επιστήμης είναι απολύτως δικαιολογημένη. Η θεωρία του για την εξέλιξη μέσω φυσικής επιλογής αντιπροσωπεύει ένα τεράστιο άλμα στην ανθρώπινη κατανόηση. Εξηγεί και ενοποιεί ολόκληρη τη βιολογία. Η θεωρία του Δαρβίνου περιλαμβάνει στην πραγματικότητα δύο μεγάλες ιδέες:

* Η μία ιδέα είναι ότι η εξέλιξη συμβαίνει. Με άλλα λόγια, οι οργανισμοί μεταβάλλονται με την πάροδο του χρόνου. Η ζωή στη Γη έχει αλλάξει καθώς οι απόγονοι αποκλίνουν από κοινούς προγόνους του παρελθόντος.

* Η άλλη ιδέα είναι ότι η εξέλιξη πραγματοποιείται μέσω της φυσικής επιλογής. Η φυσική επιλογή είναι η διαδικασία κατά την οποία οι ζωντανοί οργανισμοί που διαθέτουν ευνοϊκά χαρακτηριστικά παράγουν περισσότερους απογόνους από άλλους οργανισμούς. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη σταδιακή μεταβολή των χαρακτηριστικών των ζωντανών όντων με την πάροδο του χρόνου.

[9.2: Darwin, Wallace, and the Theory of Evolution by Natural Selection - Biology LibreTexts](https://bio.libretexts.org/Courses/Butte_College/BC%3A_BIOL_2_-_Introduction_to_Human_Biology_%28Grewal%29/Text/09%3A_Biological_Evolution/9.2%3A_Darwin%2C_Wallace%2C_and_the_Theory_of_Evolution_by_Natural_Selection)

Natural selection

Natural selection is one of the basic mechanisms of evolution, along with mutation, migration, and genetic drift.

Darwin's grand idea of evolution by natural selection is relatively simple but often misunderstood. To find out how it works, imagine a population of beetles:

1. There is variation in traits.
For example, some beetles are green and some are brown.

Color variation in these beetles

2. There is differential reproduction.
Since the environment can't support unlimited population growth, not all individuals get to reproduce to their full potential. In this example, green beetles tend to get eaten by birds and survive to reproduce less often than brown beetles do.

Differential reproduction

3. There is heredity.
The surviving brown beetles have brown baby beetles because this trait has a genetic basis.

Heredity of the traits of the beetles who survive

4. End result:
The more advantageous trait, brown coloration, which allows the beetle to have more offspring, becomes more common in the population. If this process continues, eventually, all individuals in the population will be brown.

Eventually, the advantageous trait dominates

If you have variation, differential reproduction, and heredity, you will have evolution by natural selection as an outcome. It is as simple as that.

[Natural selection](https://evolution.berkeley.edu/evolibrary/article/0_0_0/evo_25)

Natural selection at work

Scientists have worked out many examples of natural selection, one of the basic mechanisms of evolution.

Any coffee table book about natural history will overwhelm you with full-page glossies depicting amazing adaptations produced by natural selection, such as the examples below.

Orchids fool wasps into 'mating' with them.         
Katydids have camouflage to look like leaves.         
Non-venomous king snakes mimic venomous coral snakes.

Blue-footed boobies
 
Behavior can also be shaped by natural selection. Behaviors such as birds' mating rituals, bees' wiggle dance, and humans' capacity to learn language also have genetic components and are subject to natural selection. The male blue-footed booby, shown to the right, exaggerates his foot movements to attract a mate.

In some cases, we can directly observe natural selection. Very convincing data show that the shape of finches' beaks on the Galapagos Islands has tracked weather patterns: after droughts, the finch population has deeper, stronger beaks that let them eat tougher seeds.

In other cases, human activity has led to environmental changes that have caused populations to evolve through natural selection. A striking example is that of the population of dark moths in the 19th century in England, which rose and fell in parallel to industrial pollution. These changes can often be observed and documented.

[Natural selection at work](https://evolution.berkeley.edu/evolibrary/article/0_0_0/evo_26)

What is the Theory of Evolution by Natural Selection?

Eighteenth-century Englishman Charles Darwin is one of the most famous scientists who ever lived. His place in the history of science is well deserved. Darwin’s theory of evolution by natural selection represents a giant leap in human understanding. It explains and unifies all of biology. Darwin’s theory actually contains two major ideas:

* One idea is that evolution occurs. In other words, organisms change over time. Life on Earth has changed as descendants diverged from common ancestors in the past.
* The other idea is that evolution occurs by natural selection. Natural selection is the process in which living things with beneficial traits produce more offspring than others do. This results in changes in the traits of living things over time.

[9.2: Darwin, Wallace, and the Theory of Evolution by Natural Selection - Biology LibreTexts](https://bio.libretexts.org/Courses/Butte_College/BC%3A_BIOL_2_-_Introduction_to_Human_Biology_(Grewal)/Text/09%3A_Biological_Evolution/9.2%3A_Darwin%2C_Wallace%2C_and_the_Theory_of_Evolution_by_Natural_Selection)
--------------------

Η εξελικτική θεωρία υποστηρίζει ότι οι γενετικές μεταλλάξεις συμβαίνουν τυχαία

Η εξελικτική θεωρία υποστηρίζει ότι οι γενετικές μεταλλάξεις συμβαίνουν τυχαία. Κατά τη διάρκεια εκατομμυρίων ετών, το περιβάλλον επιλέγει γονίδια που παρέχουν κάποιο **όφελος** – είτε ως προς την επιβίωση είτε ως προς την αναπαραγωγή. Για παράδειγμα, η κατοχή γονιδίων για μακρύ λαιμό επιτρέπει σε μια καμηλοπάρδαλη να φτάνει την τροφή και να επιβιώνει. Ή, για να το διατυπώσουμε διαφορετικά, η κατοχή μακρού λαιμού *προκαλεί* το να μη πεθαίνει η καμηλοπάρδαλη από ασιτία. Οι *αιτιακές επιδράσεις* των γονιδίων του μακρού λαιμού εξηγούν σαφώς γιατί οι καμηλοπαρδάλεις έχουν μακρύ λαιμό: **είναι ωφέλιμα για την επιβίωση στον φυσικό κόσμο.**

Evolution says that genetic mutations occur randomly. Over millions of
years, the environment selects for genes that give some /benefit/ –
either in terms of survival or reproduction. For example, having long
neck genes enables a giraffe to reach food and survive. Or, to put it
another way, having a long neck *causes* the giraffe not to die of
starvation. The *causal effects* of long neck genes clearly explain why
giraffes have long necks: /They are beneficial for survival in the
physical world./

[Dualist Theories of Mind - Philosophy A Level](https://web.archive.org/web/20260508232751/https://philosophyalevel.com/aqa-philosophy-revision-notes/dualism/) 

Το κύριο δίδαγμα του δαρβινισμού, βεβαίως, είναι ότι όλη αυτή η βιολογική τελεολογία που μας περιβάλλει πρέπει να κατανοηθεί ως απλώς φαινομενική. Αυτό που έδειξε ο Δαρβίνος (1859) είναι ότι μπορούμε να κατανοήσουμε τη φύση με απολύτως μηχανικούς και αιτιακούς όρους: τα είδη και τα γνωρίσματά τους είναι απλώς αποτελέσματα της φυσικής επιλογής.

Το κύριο δίδαγμα του δαρβινισμού, βεβαίως, είναι ότι όλη αυτή η βιολογική τελεολογία που μας περιβάλλει πρέπει να κατανοηθεί ως απλώς φαινομενική. Αυτό που έδειξε ο Δαρβίνος (1859) είναι ότι μπορούμε να κατανοήσουμε τη φύση με απολύτως μηχανικούς και αιτιακούς όρους: τα είδη και τα γνωρίσματά τους είναι απλώς αποτελέσματα της φυσικής επιλογής.

Κεντρική έννοια της δαρβινικής θεωρίας είναι η προσαρμογή: οι οργανισμοί συμπεριφέρονται κατά τρόπο που φαίνεται τελεολογικός και διαθέτουν γνωρίσματα που μοιάζουν να εξυπηρετούν κάποιο σκοπό, επειδή έχουν προσαρμοστεί να συμπεριφέρονται με αυτούς τους τρόπους και να διαθέτουν αυτά τα γνωρίσματα. Πιο συγκεκριμένα, οι οργανισμοί που συμπεριφέρονταν με αυτούς τους τρόπους ή διέθεταν αυτά τα γνωρίσματα επιβίωσαν και αναπαράχθηκαν με υψηλότερους ρυθμούς από άλλους οργανισμούς και μετέδωσαν αυτούς τους τρόπους συμπεριφοράς ή αυτά τα γνωρίσματα (ή μικρές παραλλαγές τους) στους απογόνους τους.

Ολόκληρη η βιολογική ποικιλομορφία, καθώς και η φαινομενική τελεολογία που εμπεριέχει, μπορούν να εξηγηθούν πλήρως μέσω ενός διαφοροποιημένου ρυθμού αναπαραγωγής, ο οποίος, με τη σειρά του, είναι απολύτως συμβατός με τη μηχανιστική κατανόηση της φυσικής και της χημείας.

The main lesson of Darwinism, of course, is that all this biological
teleology surrounding us should be understood as merely apparent. What
Darwin (1859) <#B51> showed is that we can make sense of nature in
perfectly mechanical, causal terms: species and their traits are simply
results of natural selection. A central concept of the Darwinian theory
is adaptation: organisms behave in a seemingly teleological manner, and
have traits that seem to serve a purpose, because they have been adapted
to behave in these manners, and have such traits. More specifically:
organisms behaving in these ways, or having these traits have survived
and reproduced in higher rates than other organisms, and they have
passed these ways of behaving, or these traits (or slight variations of
them) to their offspring. All the biological diversity, and the seeming
teleology in it, can be fully explained by a differential rate of
reproduction, which in turn is perfectly in line with the mechanistic
understanding of physics and chemistry.

[Frontiers | The Five Marks of the Mental](https://www.frontiersin.org/journals/psychology/articles/10.3389/fpsyg.2017.01084/full)