Σε ένα δημοκρατικό κράτος κανείς δε μεταβιβάζει το φυσικό του δικαίωμα σε άλλον τόσο ολοκληρωτικά ώστε στη συνέχεια να μη ζητείται η γνώμη του' το μεταφέρει στην πλειοψηφία ολόκληρης της κοινότητας της οποίας ανήκει. Με αυτόν τον τρόπο όλοι οι άνθρωποι παραμένουν ίσοι, όπως ήταν πριν στη φυσική κατάσταση.

«Σε ένα δημοκρατικό κράτος κανείς δε μεταβιβάζει το φυσικό του δικαίωμα σε άλλον τόσο ολοκληρωτικά ώστε στη συνέχεια να μη ζητείται η γνώμη του' το μεταφέρει στην πλειοψηφία ολόκληρης της κοινότητας της οποίας ανήκει. Με αυτόν τον τρόπο όλοι οι άνθρωποι παραμένουν ίσοι, όπως ήταν πριν στη φυσική κατάσταση».

“In a democratic state nobody transfers his natural right to another so completely that thereafter he is not to be consulted; he transfers it to the majority of the entire community of which he is part. In this way all men remain equal, as they were before in a state of nature.” —Baruch Spinoza

Η ομιλία είναι το μεγάλο μέσο μέσω του οποίου πραγματοποιείται η ανθρώπινη συνεργασία. Είναι το μέσο με το οποίο οι ποικίλες δραστηριότητες των ανθρώπων συντονίζονται και συσχετίζονται μεταξύ τους για την επίτευξη κοινών και αμοιβαίων σκοπών. Οι άνθρωποι δεν μιλούν απλώς για να εκτονώσουν τα συναισθήματά τους ή να εκθέσουν τις απόψεις τους, αλλά για να αφυπνίσουν μια ανταπόκριση στους συνανθρώπους τους και να επηρεάσουν τις στάσεις και τις πράξεις τους.

Η ομιλία είναι ένα κοινοτικό όργανο. Σχεδόν όλοι οι συγγραφείς που ασχολούνται με αυτήν έχουν εκφράσει, λιγότερο ή περισσότερο σαφώς, ότι αυτό αποτελεί την ουσιώδη βάση της. «Η ομιλία είναι το μεγάλο μέσο μέσω του οποίου πραγματοποιείται η ανθρώπινη συνεργασία. Είναι το μέσο με το οποίο οι ποικίλες δραστηριότητες των ανθρώπων συντονίζονται και συσχετίζονται μεταξύ τους για την επίτευξη κοινών και αμοιβαίων σκοπών. Οι άνθρωποι δεν μιλούν απλώς για να εκτονώσουν τα συναισθήματά τους ή να εκθέσουν τις απόψεις τους, αλλά για να αφυπνίσουν μια ανταπόκριση στους συνανθρώπους τους και να επηρεάσουν τις στάσεις και τις πράξεις τους.» (De Laguna, σ. 19). Η ομιλία δεν θα μπορούσε να υπάρχει αν δεν υπήρχε κοινότητα· θα ήταν άχρηστη για απομονωμένα όντα που ζουν εκτός κοινότητας και θα μπορούσε να έχει προκύψει τόσο λίγο όσο ένα μάτι μέσα σε διαρκές σκοτάδι.

Speech is a communal organ. Nearly all authors who deal with it have expressed, more or less clearly, this to be its essential basis. “Speech is the great medium through which human co-operation is brought about. It is the means by which the diverse activities of men are co-ordinated and correlated with each other for the attainment of common and reciprocal ends. Men do not speak simply to relieve their feelings or to air their views, but to awaken a response in their fellows and to influence their attitudes and acts.” (De Laguna, p. 19). Speech would have been non-existent if there had not been a community; it would have been useless for isolated beings living outside a community, and could as little have originated as an eye in perpetual darkness.

Anton Pannekoek - Anthropogenesis: A Study of the Origin of Man (http://www.marxists.org/archive/pannekoe/1944/anthropogenesis.htm)