Είναι αδιανόητο να προκύψει ένας αναστοχασμός χωρίς ένα αντικείμενο πάνω στο οποίο να αναστοχάζεται· αλλά δεν είναι αδιανόητο να λάβει χώρα μια αντίληψη ενός υλικού πράγματος, η οποία στη συνέχεια να ακολουθηθεί από περαιτέρω αντιλήψεις που δείχνουν ότι, τελικά, δεν υπήρξε καθόλου αντίληψη στην πρώτη περίπτωση, επειδή δεν υπήρχε υλικό πράγμα.

Είναι αδιανόητο να προκύψει ένας αναστοχασμός χωρίς ένα αντικείμενο πάνω στο οποίο να αναστοχάζεται· αλλά δεν είναι αδιανόητο να λάβει χώρα μια αντίληψη ενός υλικού πράγματος, η οποία στη συνέχεια να ακολουθηθεί από περαιτέρω αντιλήψεις που δείχνουν ότι, τελικά, δεν υπήρξε καθόλου αντίληψη στην πρώτη περίπτωση, επειδή δεν υπήρχε υλικό πράγμα. Ο Χούσσερλ βλέπει αυτή τη ριζική διαφορά ανάμεσα στην «εμμενή» (immanent) αντίληψη και την «υπερβατική» (transcendent) αντίληψη.

It is inconceivable that a reflection should come about without an object for it to reflect on; but it is not inconceivable that a perception of a material thing might take place, only to be followed by further perceptions which show that there was no perception in the first place after all, because there was no material thing. Husserl sees this radical difference between "immanent" perception and "transcendent" perception.
[Sokolowski, HM, p.188] (https://archive.org/details/husserlianmedita0000soko)

<item>§46. Indubitability of the Perception of Something Immanent, Dubitability of the Perception of Something Transcendent. [Ideas I, p.100]</item>

«Κάθε εμμενής αντίληψη εγγυάται αναγκαία την ύπαρξη του αντικειμένου της. … Η σύλληψη ότι [το εμμενές αντικείμενο] δεν υπάρχει είναι, κατ’ αρχήν, αδύνατη» (§ 46, σ. 143).

Σε ένα εμμενώς κατευθυνόμενο ενέργημα, λέει ο Χούσσερλ, «έχουμε έναν σύνδεσμο δύο αποβλεπτικών εμπειριών, από τις οποίες τουλάχιστον η υπερτιθέμενη είναι εξαρτημένη και, επιπλέον, όχι απλώς θεμελιωμένη στην βαθύτερη, αλλά ταυτόχρονα και αποβλεπτικά στραμμένη προς αυτή» (§ 38, σ. 124). [Sokolowski, HM, σ. 188]

Αυτό έχει μια σημαντική συνέπεια: «Κάθε εμμενής αντίληψη εγγυάται αναγκαία την ύπαρξη του αντικειμένου της. … Η σύλληψη ότι [το εμμενές αντικείμενο] δεν υπάρχει είναι, κατ’ αρχήν, αδύνατη» (§ 46, σ. 143). Δεδομένου ότι το αντικείμενο της εμμενούς αντίληψης θεμελιώνει την αντίληψη, η αντίληψη δεν θα μπορούσε να έχει προκύψει χωρίς το αντικείμενό της. Επομένως, η ύπαρξη της εμμενούς αντίληψης εγγυάται την ύπαρξη του αντικειμένου της. Ένα σπίτι δεν θα μπορούσε να προκύψει χωρίς το θεμέλιό του, άρα η ύπαρξη του σπιτιού εγγυάται την ύπαρξη του θεμελίου του. Κατά τον ίδιο τρόπο, η ύπαρξη ενός αναστοχασμού εγγυάται την ύπαρξη του αντικειμένου του. [σ. 188]

In an immanently directed act, Husserl says, "we have a nexus of two intentional experiences, of which at least the superimposed one is dependent, and, moreover, not merely grounded in the deeper-lying, but at the same time intentionally directed towards it" (§ 38, p. 124). [Sokolowski, HM, p.188]

This has an important implication: "Every immanent perception necessaraly guarantees the existence of its object. . . . The insight that it [the immanent object] does not exist is, in principle, impossible" (§ 46, p. 143). Since the object of the immanent perception founds the perception, the perception could not have come to be without its object. Hence the existence of the immanent perception guarantees the existence of its object. A house could not come to be without its foundation, so the existence of the house guarantees the existence of its foundation. In the same way, the existence of a reflection guarantees the existence of its object. [p.188]