Είναι λοιπόν εξίσου η τάση του κεφαλαίου να καθιστά την ανθρώπινη εργασία (σχετικά) περιττή, και να την κινεί χωρίς όριο.

Είναι νόμος του κεφαλαίου, όπως είδαμε, να παράγει υπερεργασία,
διαθέσιμο χρόνο. Αυτό μπορεί να το κάνει μόνο θέτοντας σε κίνηση αναγκαία
εργασία, δηλ. συνάπτοντας ανταλλαγή με τον εργάτη. Είναι, συνεπώς
η τάση του κεφαλαίου να παράγει όσο το δυνατόν περισσότερη εργασία, ακριβώς όπως
είναι η τάση του να μειώνει την αναγκαία εργασία στο ελάχιστο. Είναι
άρα επίσης η τάση του κεφαλαίου να διευρύνει τον εργατικό
πληθυσμό, καθώς και συνεχώς να κάνει μέρος αυτού του πληθυσμού
πλεονασματικό — που είναι άχρηστο, μέχρις ότου το κεφάλαιο μπορεί να το χρησιμοποιήσει.
(Εξ ου και η ορθότητα της θεωρίας του πλεονασματικού πληθυσμού και του πλεονάσματος
κεφαλαίου.)
Είναι λοιπόν εξίσου η τάση του κεφαλαίου να καθιστά την ανθρώπινη εργασία
(σχετικά) περιττή, και να την κινεί χωρίς όριο. Η αξία είναι μόνο
αντικειμενοποιημένη εργασία και η υπεραξία (αξιοποίηση του κεφαλαίου) είναι μόνο
η περίσσεια πέρα ​​και πάνω από εκείνο το μέρος της αντικειμενοποιημένης εργασίας που είναι
απαραίτητο για την αναπαραγωγή της εργατικής ικανότητας. Αλλά η εργασία ως τέτοια είναι
και παραμένει το προαπαιτούμενο, και η υπερεργασία υπάρχει μόνο σε σχέση
με την αναγκαία εργασία, επομένως μόνο στον βαθμό που η αναγκαία εργασία
υπάρχει. Το κεφάλαιο πρέπει επομένως να θετεί συνεχώς την αναγκαία εργασία
προκειμένου να θέτει την υπερεργασία· πρέπει να την αυξάνει (δηλ
ταυτόχρονες εργάσιμες ημέρες), προκειμένου να αυξάνει το πλεόνασμα· αλλά,
ομοίως, πρέπει να την υπερβαίνει ως αναγκαία εργασία για να τη θέτει
ως υπερεργασία.

It is the law of capital, as we have seen, to produce surplus labour,
disposable time. It can do this only by setting in motion /necessary
labour, /i.e. by entering into exchange with the worker. It is therefore
the tendency of capital to produce as much labour as possible, just as
it is its tendency to reduce necessary labour to a minimum. It is
therefore as much the tendency of capital to enlarge the working
population, as well as constantly to make a part of that population
surplus—that is useless, until such time as capital can utilise it.
(Hence the correctness of the theory of surplus population and surplus
capital.)
It is as much the tendency of capital to render human labour
(relatively) superfluous, as to drive it on without limit. Value is only
objectified labour, and surplus value (valorisation of capital) is only
the excess over and above that part of objectified labour which is
necessary for the reproduction of labour capacity. But labour as such is
and remains the prerequisite, and surplus labour exists only in relation
to necessary labour, therefore only in so far as necessary labour
exists. Capital must therefore constantly posit necessary labour in
order to posit surplus labour; it must increase it (i.e. the
/simultaneous /working days), in order to increase the surplus; but,
equally, it must transcend it as necessary labour in order to posit it
as surplus labour. [Karl Marx, MECW, vol. 28, p. 326]

('Ο πλούτος είναι διαθέσιμος χρόνος και τίποτα περισσότερο. Αν ολόκληρη η εργασία μιας
χώρας ήταν απλώς επαρκής για να αυξήσει την υποστήριξη του συνολικού
πληθυσμού, δε θα υπήρχε υπερεργασία, και κατά συνέπεια τίποτα
που μπορεί να επιτραπεί να συσσωρευτεί ως κεφάλαιο... Ένα έθνος είναι πραγματικά πλούσιο
εάν δεν υπάρχει καθόλου τόκος ή εάν η εργάσιμη ημέρα είναι 6 ώρες αντί
για δώδεκα... Ό,τι μπορεί να οφείλεται στον
καπιταλιστή, αυτός μπορεί να λάβει μόνο την υπερεργασία του εργάτη·
γιατί
ο εργάτης πρέπει να ζήσει».

/("Wealth is disposable time /and nothing more. If the whole labour of a
country were merely sufficient to raise the support of the whole
population, there would be no /surplus labour, /and consequently NOTHING
that CAN BE allowed to accumulate as capital... A nation is truly rich
if /no interest /exists or if the working day is 6 hours rather than
twelve... Whatever may be /due /to the
CAPITALIST, HE CAN ONLY RECEIVE THE /SURPLUS LABOUR /OF THE LABOURER;
FOR THE
labourer MUST live" /(The Source and Remedy of the National Difficulties
/[London, 1821, pp. 6, 4, 6 and 23]) (pp. 27, 28 ^121 )). [Karl Marx, MECW, vol. 28, p. 324]