Η αντίληψη των άλλων ανθρώπων και του διυποκειμενικού κόσμου είναι προβληματική μόνο για τους ενήλικες. Το παιδί ζει σε έναν κόσμο που πιστεύει χωρίς δισταγμό προσβάσιμο σε όλους γύρω του.

«Η αντίληψη των άλλων ανθρώπων και του διυποκειμενικού κόσμου είναι προβληματική μόνο για τους ενήλικες. Το παιδί ζει σε έναν κόσμο που πιστεύει χωρίς δισταγμό προσβάσιμο σε όλους γύρω του. Δεν έχει επίγνωση του εαυτού του ή των άλλων ως ιδιωτικών υποκειμενικών, ούτε υποψιάζεται ότι όλοι μας, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου, περιοριζόμαστε σε μια συγκεκριμένη άποψη του κόσμου. Γι' αυτό δεν υποβάλλει ούτε τις σκέψεις του, στις οποίες πιστεύει, όπως παρουσιάζονται, σε κανενός είδους κριτική. Δεν έχει γνώση οπτικών γωνιών. Γι' αυτόν οι άνθρωποι είναι άδεια κεφάλια στραμμένα προς έναν μόνο, αυτονόητο κόσμο όπου όλα γίνονται, ακόμα και τα όνειρα, που είναι, πιστεύει, στο δωμάτιό του, ακόμη και σκεπτόμενο, αφού δε διαφέρει από τις λέξεις». —Maurice Merleau-Ponty

“The perception of other people and the intersubjective world is problematic only for adults. The child lives in a world which he unhesitatingly believes accessible to all around him. He has no awares of himself or of others as private subjectives, nor does he suspect that all of us, himself included, are limited to one certain point of view of the world. That is why he subjects neither his thoughts, in which he believes as they present themselves, to any sort of criticism. He has no knowledge of points of view. For him men are empty heads turned towards one single, self-evident world where everything takes place, even dreams, which are, he thinks, in his room, and even thinking, since it is not distinct from words.” —Maurice Merleau-Ponty