Ο Χούσσερλ δεσμεύεται, συνεπώς, στην αντίληψη ότι η αποβλεπτικότητα (Intentionalität) είναι πρωταρχική και η γλώσσα δευτερογενής, και, κατ’ επέκταση, στην άποψη ότι η νοηματικά συγκροτημένη μη γλωσσική αποβλεπτική σκέψη και εμπειρία είναι αμφότερες δυνατές και συνήθεις (LI, I §§ 9–11, 19 και 20).

Παρακινούμενος σε μεγάλο βαθμό από το ενδιαφέρον του να αναπτύξει μια καθαρή λογική, ο Χούσσερλ αφιερώνει ολόκληρη την Πρώτη *Λογική Έρευνα*, «Σημασία και Έκφραση», στην ανάλυση ζητημάτων που αφορούν τη γλώσσα, τη γλωσσική σημασία και τη γλωσσική αναφορά. Η συζήτησή του εδώ είναι συστηματική και ευρείας εμβέλειας, καλύπτοντας πολλά ζητήματα που απασχολούν επίσης τον Gottlob Frege στην ανάλυσή του της γλώσσας και τα οποία εξακολουθούν να τροφοδοτούν τη συζήτηση στη φιλοσοφία της γλώσσας μέχρι σήμερα.

Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται η διάκριση μεταξύ γλωσσικών τύπων (*types*) και γλωσσικών δειγμάτων (*tokens*), η διάκριση μεταξύ λέξεων και προτάσεων και των σημασιών που αυτές εκφράζουν, η διάκριση μεταξύ της σημασίας της πρότασης και της σημασίας που εννοεί ο ομιλητής (*speaker meaning*), η σημασία και η αναφορά των κυρίων ονομάτων, καθώς και η λειτουργία των δεικτικών όρων (*indexicals*) και των δεικτικών αντωνυμιών (*demonstratives*).

Όπως σημειώθηκε προηγουμένως, ο Χούσσερλ θεωρεί την αποβλεπτικότητα της σκέψης θεμελιώδη, ενώ αντιμετωπίζει τις δυνατότητες της γλώσσας να εκφράζει σημασίες και να καθορίζει αναφορές ως παράγωγες και εξαρτημένες από πιο βασικά χαρακτηριστικά της αποβλεπτικότητας. Στη συνέχεια εξετάζονται τα κύρια χαρακτηριστικά αυτής της χουσσερλιανής, θεμελιωμένης στην αποβλεπτικότητα, θεωρίας της γλώσσας.

Largely motivated by his concern with developing a pure logic, Husserl
devotes the entire first Logical Investigation, “Meaning and
Expression”, to an analysis of issues of language, linguistic meaning
and linguistic reference. Husserl’s discussion here is systematic and
wide ranging, covering many issues that are also of concern to Frege in
his analysis of language and that have continued to spur discussion in
the philosophy of language up to the present. These include the
distinction between linguistic types and tokens, the distinction between
words and sentences and the meanings that these express, the distinction
between sentence meaning and speaker meaning, the meaning and reference
of proper names and the function of indexicals and demonstratives. As
noted above, Husserl takes the intentionality of thought to be
fundamental and the meaning-expressing and reference fixing capabilities
of language to be parasitic on more basic features of intentionality.
Here the main features of Husserl’s intentionality-based view of
language are discussed.

 [...]

Ο Χούσσερλ δεσμεύεται, συνεπώς, στην αντίληψη ότι η αποβλεπτικότητα (Intentionalität) είναι πρωταρχική και η γλώσσα δευτερογενής, και, κατ’ επέκταση, στην άποψη ότι η νοηματικά συγκροτημένη μη γλωσσική αποβλεπτική σκέψη και εμπειρία είναι αμφότερες δυνατές και συνήθεις (LI, I §§ 9–11, 19 και 20).

Husserl is thus committed to the notion that
intentionality is primary and language secondary, and so also to the
view that meaningful non-linguistic intentional thought and experience
are both possible and common (LI, I §§ 9—11, 19, & 20).

[Husserl, Edmund: Intentionality and Intentional Content | Internet Encyclopedia of Philosophy](https://iep.utm.edu/huss-int/)

[Σημασία και Έκφραση](https://rotenotes.blogspot.com/2026/06/andrew-d-spear.html)

[Κατ’ ουσίαν περιστασιακές εκφράσεις: Δεικτικοί όροι](https://rotenotes.blogspot.com/2026/06/andrew-d-spear_02093324882.html)