αποβλεπτική (ή νοητική) ενύπαρξη του αντικειμένου

Κάθε νοητικό φαινόμενο χαρακτηρίζεται από αυτό που οι Σχολαστικοί του Μεσαίωνα ονόμαζαν την αποβλεπτική (ή νοητική) ενύπαρξη του αντικειμένου, και αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε, αν και όχι απολύτως χωρίς αμφισημία, αναφορά σε ένα περιεχόμενο, κατεύθυνση προς ένα αντικείμενο (το οποίο εδώ δεν πρέπει να νοηθεί ως πράγμα), ή εμμενή αντικειμενικότητα. Κάθε νοητικό φαινόμενο περιλαμβάνει κάτι ως αντικείμενο μέσα του, αν και δεν το πράττει με τον ίδιο τρόπο. Στην παράσταση, κάτι παρίσταται, στην κρίση κάτι καταφάσκεται ή αποφάσκεται, στην αγάπη αγαπιέται, στο μίσος μισείται, στην επιθυμία επιθυμείται και ούτω καθεξής.

Αυτή η αποβλεπτική ενύπαρξη είναι χαρακτηριστική αποκλειστικά των νοητικών φαινομένων. Κανένα φυσικό φαινόμενο δεν εμφανίζει κάτι ανάλογο. Μπορούμε, επομένως, να ορίσουμε τα νοητικά φαινόμενα λέγοντας ότι είναι εκείνα τα φαινόμενα τα οποία περιέχουν ένα αντικείμενο με τρόπο αποβλεπτικό μέσα τους.

[Every mental phenomenon is characterized by what the Scholastics of the Middle Ages called the intentional (or mental) inexistence of an object, and what we might call, though not wholly unambiguously, reference to a content, direction toward an object (which is not to be understood here as meaning a thing), or immanent objectivity. Every mental phenomenon includes something as object within itself, although they do not do so in the same way. In presentation, something is presented, in judgment something is affirmed or denied, in love loved, in hate hated, in desire desired and so on.

This intentional inexistence is characteristic exclusively of mental phenomena. No physical phenomenon exhibits anything like it. We can, therefore, define mental phenomena by saying that they are those phenomena which contain an object intentionally within themselves.

— Franz Brentano, Psychology From an Empirical Standpoint, 1995, pp. 88-89]