Η καπιταλιστική εποχή χαρακτηρίζεται, επομένως, από το γεγονός ότι η εργατική δύναμη λαμβάνει, στα μάτια του ίδιου του εργάτη, τη μορφή ενός εμπορεύματος που αποτελεί ιδιοκτησία του· κατά συνέπεια, η εργασία του γίνεται μισθωτή εργασία.

Οι ιστορικές προϋποθέσεις της ύπαρξής του [κεφαλαίου] δε δίνονται καθόλου με την απλή κυκλοφορία του χρήματος και των εμπορευμάτων. Το κεφάλαιο μπορεί να εμφανιστεί μόνο όταν ο κάτοχος των μέσων παραγωγής και των μέσων συντήρησης συναντήσει στην αγορά τον ελεύθερο εργάτη που πουλά την εργατική του δύναμη. Και αυτή η μία ιστορική προϋπόθεση συμπυκνώνει μέσα της μια ολόκληρη παγκόσμια ιστορία. Το κεφάλαιο, επομένως, από την πρώτη κιόλας εμφάνισή του αναγγέλλει μια νέα εποχή στη διαδικασία της κοινωνικής παραγωγής.^1)

^1) Η καπιταλιστική εποχή χαρακτηρίζεται, επομένως, από το γεγονός ότι η εργατική δύναμη λαμβάνει, στα μάτια του ίδιου του εργάτη, τη μορφή ενός εμπορεύματος που αποτελεί ιδιοκτησία του· κατά συνέπεια, η εργασία του γίνεται μισθωτή εργασία. Από την άλλη πλευρά, μόνο από αυτή τη στιγμή και μετά το προϊόν της εργασίας γίνεται καθολικά εμπόρευμα.

The historical conditions of its [capital's] existence are by no means given with
the mere circulation of money and commodities. It can spring into life,
only when the owner of the means of production and subsistence meets in
the market with the free labourer selling his labour power. And this one
historical condition comprises a world's history. Capital, therefore,
announces from its first appearance a new epoch in the process of social
production.^1)

^1) The capitalist epoch is therefore characterised by this, that
labour power takes in the eyes of the labourer himself the form of a
commodity which is his property, his labour consequently becomes wage
labour. On the other hand, it is only from this moment that the produce
of labour universally becomes a commodity. [MECW 35, p. 180]