Ανήκει στην ουσία της αντίληψης όχι μόνο το ότι αποβλέπει (έχει ως αντικείμενό της) ένα στιγμιαίο παρόν, ούτε μόνο το ότι αφήνει να αποσυρθεί από το οπτικό της πεδίο κάτι που μόλις υπήρξε, ενώ εξακολουθεί να το αποβλέπει με τον πρωτογενή τρόπο του «μόλις-έχει-υπάρξει», αλλά επίσης το ότι μεταβαίνει από παρόν σε παρόν και, μέσω της αναμονής, προϋπαντά το νέο παρόν. Η εγρήγορη συνείδηση, η εγρήγορη ζωή, είναι μια ζωή-προς, μια ζωή που πορεύεται από το παρόν προς το νέο παρόν.

Ανήκει στην ουσία της αντίληψης όχι μόνο το ότι αποβλέπει (έχει ως αντικείμενό της) ένα στιγμιαίο παρόν, ούτε μόνο το ότι αφήνει να αποσυρθεί από το οπτικό της πεδίο κάτι που μόλις υπήρξε, ενώ εξακολουθεί να το αποβλέπει με τον πρωτογενή τρόπο του «μόλις-έχει-υπάρξει», αλλά επίσης το ότι μεταβαίνει από παρόν σε παρόν και, μέσω της αναμονής, προϋπαντά το νέο παρόν. Η εγρήγορη συνείδηση, η εγρήγορη ζωή, είναι μια ζωή-προς, μια ζωή που πορεύεται από το παρόν προς το νέο παρόν.

It belongs to the essence of perception not only that it has in view
a punctual now and not only that it releases from its view something
that has just been, while ‘still intending’ it in the original mode
of ‘just-having-been’, but also that it passes over from now to now
and, in anticipation, goes to meet the new now. The waking
consciousness, the waking life, is a living-towards, a living that
goes from the now towards the new now. (1991: 112)

[Husserl, E. (1991), /On the Phenomenology of the Consciousness of Internal
Time/ (1893–1917), edited and translated by J.B.Brough. Dordrecht:
Kluwer.]