Αν πράγματι σφάλλω, τότε υπάρχω. (Augustine of Hippo)

426 CE, Augustine of Hippo, De civitate Dei contra paganos, 11.26:

> Si enim fallor, sum. Nam qui non est, utique nec falli potest; ac per hoc sum, si fallor. Quia ergo sum si fallor, quo modo esse me fallor, quando certum est me esse, si fallor? Quia igitur essem qui fallerer, etiamsi fallerer, procul dubio in eo quod me novi esse, non fallor.

> Well, if I am mistaken, I exist. For a man who does not exist can surely not be mistaken either, and if I am mistaken, therefore I exist. So, since I am if I am mistaken, how can I be mistaken in believing that I am when it is certain that if I am mistaken I am. Therefore, from the fact that, if I were indeed mistaken, I should have to exist to be mistaken, it follows that I am undoubtedly not mistaken in knowing that I am. [tr. David S. Wiesen]

> Αν πράγματι σφάλλω, τότε υπάρχω. Διότι εκείνος που δεν υπάρχει δεν μπορεί βεβαίως ούτε να σφάλλει· και έτσι υπάρχω, εφόσον σφάλλω. Επειδή λοιπόν υπάρχω αν σφάλλω, πώς είναι δυνατόν να σφάλλω ως προς το ότι υπάρχω, όταν είναι βέβαιο ότι υπάρχω, αν σφάλλω; Εφόσον λοιπόν θα ήμουν αυτός που σφάλλει, ακόμη κι αν σφάλλω, αναμφίβολα ως προς το ότι γνωρίζω πως υπάρχω, δεν σφάλλω.