Η τελευταία ψευδαίσθηση του καπιταλιστικού συστήματος, ότι το κεφάλαιο είναι ο καρπός της ίδιας της εργασίας του και των αποταμιεύσεων του, καταστρέφεται.

Από τη μια πλευρά, το κεφάλαιο του βιομηχανικού καπιταλιστή δεν «αποταμιεύεται» από αυτόν, αλλά αυτός έχει την εξουσία των αποταμιεύσεων των άλλων ανάλογα με το μέγεθος του κεφαλαίου του. Από την άλλη πλευρά, ο καπιταλιστής κερδίζει από τις αποταμιεύσεις των άλλων το δικό του κεφάλαιο, και από την πίστωση που δίνουν οι αναπαραγωγικοί καπιταλιστές ο ένας στον άλλο και που το κοινό τους δίνει, μια ιδιωτική πηγή για να πλουτίσει τον εαυτό του. Η τελευταία ψευδαίσθηση του καπιταλιστικού συστήματος, ότι το κεφάλαιο είναι ο καρπός της ίδιας της εργασίας του και των αποταμιεύσεων του, καταστρέφεται. Όχι μόνο το κέρδος συνίσταται στην ιδιοποίηση της εργασίας των άλλων, αλλά το κεφάλαιο, με το οποίο αυτή η εργασία των άλλων τίθεται σε κίνηση και γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης, αποτελείται από περιουσία άλλων ανθρώπων, την οποία ο χρηματικός καπιταλιστής θέτει στη διάθεση του βιομήχανου καπιταλιστή, και για την οποία με τη σειρά του εκμεταλλεύεται τον τελευταίο.

On the one hand, the capital of the industrial capitalist is not "saved" by himself, but he has command of the savings of others in proportion to the magnitude of his capital; on the other hand, the money capitalist makes of the savings of others his own capital, and of the credit, which the reproductive capitalists give to one another and which the public gives to them, a private source for enriching himself. The last illusion of the capitalist system, that capital is the fruit of one's own labour and savings, is thereby destroyed. Not only does profit consist in the appropriation of other people's labour, but the capital, with which this labour of others is set in motion and exploited, consists of other people's property, which the money capitalist places at the disposal of the industrial capitalist, and for which he in turn exploits the latter.

[Karl Marx, Capital III, MECW 37, pp. 505-506]