Το ζήτημα εδώ είναι αν η ύλη είναι απείρως διαιρετή

Το ζήτημα εδώ είναι αν η ύλη είναι απείρως διαιρετή. Το «απλό» θα ήταν ένα άτομο, το οποίο δεν μπορεί να διαιρεθεί περαιτέρω. Τα σύγχρονα άτομα, βεβαίως, μπορούν να διαιρεθούν, αλλά τότε αποτελούνται από υποατομικά σωματίδια, τα οποία πράγματι φαίνεται να είναι «απλά». Εάν το επιχείρημα του Immanuel Kant κατά των απλών μερών βασίζεται στη διαιρετότητα του χώρου, αποτυγχάνει για τα σύγχρονα στοιχειώδη υποατομικά σωματίδια (κουάρκ και λεπτόνια), τα οποία, ως σημειακά σωματίδια κατά Paul Dirac, δεν έχουν καμία χωρική έκταση και επομένως δεν είναι χωρικώς διαιρετά. Από την άλλη πλευρά, τα υποατομικά σωματίδια έχουν άλλα είδη «μερών»—φορτίο, μάζα, λεπτονικό αριθμό, βαρυονικό αριθμό, παραδοξότητα κ.λπ.—και η αλληλεπίδραση αυτών σημαίνει ότι τα σωματίδια μπορούν να μετασχηματίζονται σε άλλα είδη σωματιδίων. Το «απλό» πάντοτε συνεπαγόταν το άφθαρτο στην αρχαία και μεσαιωνική μεταφυσική. Μόνον η μάζα-ενέργεια (E=mc²), σε οποιαδήποτε μορφή, μπορεί πλέον να θεωρηθεί ως άφθαρτη.

The issue here is whether matter is infinitely divisible. The "simple"
would be an /atom/, which cannot be divided further. Modern atoms, of
course, can be divided, but then they consist of sub-atomic particles,
which do appear to be "simple." /If/ Kant's argument against simple
parts is based on the divisibility of space, it fails for modern
elementary sub-atomic particles (quarks and leptons), which, as Dirac
Point Particles, do not have any spatial extension and so are not
spatially divisible. On the other hand, sub-atomic particles have other
kinds of "parts"--charge, mass, lepton number, baryon number,
strangeness, etc.--and the interaction of these means that particles can
change into other kinds of particles. "Simple" had always implied
*indestructible* in ancient and mediaeval metaphysics. Only mass-energy
(E=mc^2 ), in whatever form, may now be regarded as indestructible. 

[https://friesian.com/antinom.htm]