Ο Χούσερλ μίλησε για την αναγωγή της υπερβατολογικής συνείδησης στο ζων παρόν, τη «stehender Strömung» <στάσιμη, ή ακίνητη ροή> του Τώρα.

LXI

Συνομιλία με τον Χούσερλ και τον Φινκ, 23/6/32

Ο Χούσερλ μίλησε για την αναγωγή της υπερβατολογικής συνείδησης στο ζων παρόν, τη «stehender Strömung» <στάσιμη, ή ακίνητη ροή> του Τώρα. Πρόκειται για ένα είδος δεύτερης αναγωγής, μετά τη φαινομενολογική αναγωγή στην υπερβατολογική συνείδηση, και κινητοποιείται από τη διορατικότητα ότι η υπερβατολογική συνείδηση, στην πλήρη της έκταση πέρα από το παρόν, είναι ένα Geltungsphänomen <φαινόμενο ισχύος, εγκυρότητας> για το παρόν. Το παρόν, από την άλλη πλευρά, δεν είναι αναγώγιμο, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως φαινόμενο. Είναι το «das Urtümliche» <το πρωταρχικό>. Ο Φινκ επέστησε την προσοχή στη διαφορετική σημασία με την οποία ο Χάιντεγκερ χρησιμοποιεί τη λέξη «φαινόμενο»: εκείνο που δείχνει τον εαυτό του. Η φαινομενολογία είναι ο λόγος του dem Sich-zeigenden <αυτού-που-δείχνεται>, για τον Χάιντεγκερ. (Ο Φινκ έχει αποδώσει με μεγαλύτερη ακρίβεια τη χουσερλιανή σημασία του φαινομένου (και συσχετικά, της φαινομενολογίας) στο Entwurf <σχέδιο> του για τη νέα πρώτη μελέτη.) Παρ’ όλα αυτά, ο Χούσερλ φαινόταν διατεθειμένος να αποκαλέσει το υπερβατολογικό παρόν «Urphänomen» <πρωταρχικό φαινόμενο>, προφανώς οδηγούμενος από το γεγονός ότι αυτό είναι κατά κάποια έννοια ένα Geltungsphänomen για το αναστοχαζόμενο υπερβατολογικό εγώ. Το αναστοχαστικό ενέργημα μέσα στο οποίο δίδεται το υπερβατολογικό παρόν είναι το ίδιο «ανώνυμο» και πρέπει πρώτα να αντικειμενοποιηθεί μέσα σε έναν νέο υπερβατολογικό αναστοχασμό. Προχωρώντας έτσι, δημιουργούμε τη δυνατότητα ενόρασης μέσα στην πιθανή ατέρμονη επανάληψη τέτοιων υψηλότερων επιπέδων αναστοχασμού. Αλλά εδώ ο Χούσερλ έβλεπε μια δυσκολία.

Μια άλλη δυσκολία σχετικά με την παρούσα υπερβατολογική συνείδηση είναι ότι, μόλις επιχειρούμε να τη συλλάβουμε εννοιολογικά, την υπερβαίνουμε.

{90} Μπορεί να προσδιοριστεί μόνο στη σχέση της προς τις ίδιες τις αποβλεπτικές της τροποποιήσεις, ένα συνεχώς τροποποιούμενο συγκρατησιακό παρελθόν [continuously modalized retentional past]. Τώρα, δηλαδή σε σχέση προς αυτό που παράγει, ένα νέο σταθερό σημείο στον υπερβατολογικό χρόνο ‒ ή σε σχέση προς τα άλλα παρελθοντικά και μελλοντικά τώρα, τα οποία είναι επίσης αποβλεπτικά οιονεί-αντικείμενα του παρόντος τώρα. Και πάλι, το Τώρα είναι πάντοτε παρόν, αλλά πάντοτε διαφοροποιεί τον εαυτό του μέσω της τροποποίησης του περιεχομένου του, έτσι ώστε αποκτούμε παρελθοντικά και μελλοντικά περιεχόμενα-τώρα, μέσα στη χρονική δομή του εμμενούς χρόνου. Ακριβώς όπως η υπερβατολογική συνείδηση, στην εμμενή χρονική της έκταση, είναι η πηγή της Zeitigung <χρονικοποίησης> των υπερβατικών αντικειμένων, έτσι και η stehend fliessende Gegenwart <σταθερή ρέουσα παρουσία> είναι η πηγή της Zeitigung των εμμενών αντικειμένων.

Για να φτάσει στη λύση αυτών των προβλημάτων, ο Χούσερλ είπε ότι πρέπει να μελετήσει τα δικά του παλαιά χειρόγραφα. Δεν τα θυμάται πρόχειρα. Είναι υπερβολικά δύσκολα.

[...] [Conversations with Husserl and Fink: 89-90]